อยู่ในโอวาทหมาเด็ก

เสียงน้ำในสระแตกกระจายเป็นวงกว้างพร้อมกับร่างสูงกำยำของไซม่อนที่หงายหลังตกกะทันหันเพราะแรงถีบเต็มรักจากพี่สาวตัวแสบ นานิยืนหอบหายใจอยู่ขอบสระพลางชี้หน้าด่าน้องชายที่เพิ่งโผล่พ้นน้ำขึ้นมาสะบัดผมจนน้ำกระจาย

"ไอ้ม่อน! แกอย่ามาเอาแต่ใจกับเพื่อนเจ้นะ!" นานิตะโกนลั่นพลางรีบกวักมือเรียกพะเพื่อน

"…"

"ยัยเพื่อน! ขึ้นมาเร็ว อย่าไปอยู่ใกล้มัน"

พะเพื่อนที่กำลังอึ้งรีบตะเกียกตะกายขึ้นจากสระตามคำเรียกของเพื่อนสนิท หัวใจดวงน้อยเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก สายตาคมกริบของเด็กหนุ่มเมื่อครู่มันไม่ใช่สายตาของน้องชายที่เคยมานั่งอ้อนให้เธอติวหนังสือ มันเหมือนสายตาของนักล่าที่จ้องจะตะครุบเหยื่อมากกว่า ขณะที่พะเพื่อนกำลังจะคว้าผ้าเช็ดตัวที่วางอยู่บนเก้าอี้สนาม มือหนาที่เปียกชุ่มก็คว้าเข้าที่ข้อเท้าของเธอไว้ได้ทันจากในสระ

"จะหนีไปไหน" เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นจากด้านล่าง ไซม่อนไม่ได้ดูหงุดหงิดที่โดนถีบตกน้ำ ตรงกันข้าม แววตาของเขาตอนนี้กลับดูสนุกและท้าทายกว่าเดิมหลายเท่า

"ม่อน! ปล่อยพี่!" พะเพื่อนอุทาน พยายามชักขาหนี แต่แรงมหาศาลของเด็กหนุ่มที่ออกกำลังกายเป็นประจำกลับตรึงเธอไว้แน่น

"เฮียไคบอกว่าเพื่อนมีคนที่ชอบเหรอ" ไซม่อนเงยหน้าขึ้นมองคนบนบก น้ำที่เกาะตามไรผมและหยดลงมาตามแผงอกกว้างทำให้เขาดูเซ็กซี่อย่างร้ายกาจ

"…"

"ไหนลองบอกชื่อมันมาซิ ถ้ามันดีกว่าม่อน ม่อนจะยอมปล่อยไป"

"ไม่มีใครทั้งนั้นแหละ!" พะเพื่อนโกหกคำโต ทั้งที่ในใจกำลังนึกถึงใครบางคน ที่เธอกำลังแอบปลื้มอยู่จริง ๆ ไซม่อนแค่นยิ้มเย็น พลางจ้องมองบิกินี่สีขาวที่เปียกแนบเนื้อของพะเพื่อน

"โกหกไม่เนียนเลยนะเพื่อน ระวังเถอะ ถ้าม่อนหาตัวมันเจอเมื่อไหร่ ม่อนจะไม่แค่หักคอ แต่ม่อนจะ...เพื่อนโชว์มันด้วย" คำขู่นั้นทำให้พะเพื่อนกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ เธอไม่ได้กลัวว่าไซม่อนจะเจอผู้ชายคนนั้น เพราะแค่ส่งกระจกเขาก็จะเห็น แต่ที่หญิงสาวหวาดหวั่น คือคำพูดร้ายกาจของไอ้เด็กแสบ