ทะลุมิติมาเป็นสัปเหร่อหญิงที่ถูกเกลียด

"สวัสดีค่ะทุกคน วันนี้หว่านหว่านกลับมาแล้วค่ะ" แสงจากไฟวงกลมส่องสว่างอาบใบหน้าเรียวเล็กของซ่งหว่านหว่าน นักศึกษาสาวคณะนิเทศศาสตร์ปี 3 ผู้ใช้ชีวิตส่วนใหญ่อยู่ในห้องพักแคบๆ บนโลกคู่ขนานที่เรียกว่าแพลตฟอร์มไลฟ์สด

เธอขยับยิ้มหวานโต้ตอบข้อความที่หลั่งไหลขึ้นมาบนหน้าจอไม่หยุด บ้างถามเรื่องเครื่องสำอาง บ้างส่งของขวัญดิจิทัลเป็นรูปดอกไม้ไปจนถึงปราสาทหลังโต หว่านหว่านโบกมือรัวๆ "ขอบคุณพี่ๆ ทุกคนที่ส่งของขวัญให้นะคะ วันนี้เราจะอยู่กันยาวๆ จนกว่ายอดจะถึงเป้าเลย!"

เบื้องหลังรอยยิ้มสดใส ชีวิตของหว่านหว่านไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ พ่อแม่แยกทางกันไปมีครอบครัวใหม่ ทิ้งเธอให้สู้ชีวิตลำพังในเมืองใหญ่ ค่าเทอม ค่าหอ และค่ากินอยู่ทั้งหมดมาจากการนั่งพูดหน้ากล้องวันละ 15-20 ชั่วโมง เธอทำจนร่างกายประท้วง ตาโหล และกินข้าวไม่ตรงเวลามานับเดือน

จนกระทั่งคืนนั้น...

ขณะที่เธอกำลังสาธิตการแต่งหน้าเทรนด์ใหม่ คอมเมนต์ด้านล่างเริ่มรัวเข้ามาด้วยความตกใจ (หว่านหว่าน หน้าซีดมาก!) (ไหวไหมลูก พักก่อน!) (น้องดูไม่โอเคเลย)

หว่านหว่านฝืนยิ้ม "ไหวค่ะ อีกนิดเดียะ..." คำพูดเธอยังไม่ทันจบ โลกทั้งใบก็หมุนคว้าง ภาพหน้าจอโน๊ตบุ๊คพร่าเลือน ความเย็นเฉียบจู่โจมร่างกายก่อนที่เธอจะฟุบลงกับโต๊ะไลฟ์สด หมดสติไปท่ามกลางเสียงเรียกของแฟนคลับที่ดังลอดออกมาจากลำโพง

. . . . . . . . . . . . . . . . . .

กลิ่นธูปไหม้และกลิ่นสาบสางบางอย่างโชยมาแตะจมูก หว่านหว่านค่อยๆ ลืมตาขึ้น สิ่งแรกที่เห็นไม่ใช่เพดานสีขาวของหอพัก แต่เป็นหลังคาหน้าจั่วไม้เก่าๆ ที่มีหยากไย่เกาะกรัง

"ฟื้นแล้วรึ หว่านหว่าน!" เสียงแหบพร่าของชายวัยกลางคนดังขึ้นข้างหู

นางยันตัวขึ้นด้วยความงุนงง ร่างกายหนักอึ้งเหมือนถูกรถบรรทุกทับ เมื่อกวาดสายตามองไปรอบห้อง หัวใจนางก็แทบหยุดเต้น ห้องนี้เต็มไปด้วยโลงไม้ที่ยังต่อไม่เสร็จ กระดาษกงเต็ก และอุปกรณ์หน้าตาประหลาดที่ดูเหมือน... เครื่องมือจัดการศพ!

"ที่นี่... ที่ไหน?" เธอถามเสียงสั่น

"ก็บ้านเราไงล่ะลูก" หญิงวัยกลางคนอีกคนเดินเข้ามาประคอง "ลูกไปช่วยท่านพ่อขุดหลุมศพตากแดดตากลม จากนั้นก็สลบไปตั้งสามวัน พ่อกับแม่ตกใจแทบแย่"

หว่านหว่านมองมือตัวเองที่หยาบกร้านขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะประมวลผลอย่างรวดเร็ว นางไม่ได้ฝันไป... นางทะลุมิติมาอยู่ในร่างของหญิงสาวชื่อเดียวกันในแคว้นต้าอาน ณ อำเภอชิงเหอ ที่ร้ายกว่านั้นคือพ่อของนางเป็นสัปเหร่อประจำอำเภอ ส่วนแม่เป็นนักชันสูตรศพ (หรือผู้ช่วยทางการ) ที่ชาวบ้านต่างพากันเดินเลี่ยงเพราะถือว่าเป็นอาชีพอัปมงคล!

โครม!

​ร่างของชายหนุ่มคนหนึ่งพุ่งพรวดเข้ามา ก่อนจะล้มฟุบลงแทบเท้าของสัปเหร่อซ่งเหลียงผู้เป็นบิดาของซ่งหว่านหว่าส เสื้อผ้าไหมเนื้อดีสีครามเข้มขาดรุ่งริ่ง แผ่นหลังของเขาถูกฟันเป็นแผลฉกรรจ์ เลือดสีแดงฉานไหลนองเต็มพื้นไม้จนกลิ่นคาวคลุ้ง

​"ช่วย... ช่วยข้าด้วย..." เขาเค้นเสียงออกมาได้เพียงเท่านั้นก่อนจะหมดสติไป

​หว่านหว่านก้มลงมองภาพตรงหน้าแล้วดวงตาเบิกกว้าง หัวใจแทบหยุดเต้น ในชีวิตก่อนนางเห็นเลือดมากสุดก็แค่ตอนมีประจำเดือน แต่ภาพชายหนุ่มในชุดผ้าไหมเนื้อดีสีครามที่บัดนี้ชุ่มไปด้วยเลือดแดงฉานจนกลายเป็นสีคล้ำ มันช่างน่าสยดสยองจนนางอยากจะกรีดร้องแล้วสลบไปอีกรอบ

"เลือด! เลือดเต็มเลยท่านแม่!" หว่านหว่านอุทาน เสียงสั่นเครือจนคุมไม่อยู่

"ถอยไปก่อนหว่านหว่าน!" มารดาของนางที่เป็นนักชันสูตรศพประจำอำเภอปรี่เข้าไปดูแผลอย่างชำนาญ มือที่เคยแตะต้องเพียงร่างที่ไร้วิญญาณบัดนี้กำลังกดแผลเพื่อห้ามเลือดให้คนเป็น

ขณะที่หว่านหว่านกำลังหน้ามืดคล้ายจะเป็นลม สัญชาตญาณลึกลับบางอย่างจากความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมก็พุ่งวาบขึ้นมาในสมอง นางมองไปที่บาดแผลลึกบริเวณไหล่หนา ผิวหนังรอบๆ แผลเริ่มเปลี่ยนเป็นสีม่วงคล้ำปนเขียว กลิ่นคาวเลือดผสมกับกลิ่นไหม้จางๆ ที่ผิดปกติ

"ท่านพ่อ! เขาไม่ได้แค่ถูกฟัน... ดาบนั่นอาบยาพิษเจ้าค่ะ!" หว่านหว่านโพล่งออกมาอย่างลืมตัว

"ว่าไงนะ!" ท่านพ่อสัปเหร่อรีบก้มลงพิสูจน์ "จริงด้วย พิษเก้าขั้วเย็น! หากไม่รีบถอนพิษ ภายในสามชั่วยามเขาไม่รอดแน่"