หวนคืนวาสนาแก้ไขชะตาคุณหนูใหญ่

เสียงหวีดหวิวของลมฤดูหนาวพัดผ่านรอยแตกของบานหน้าต่างไม้ผุพังภายในเรือนร้างท้ายหมู่บ้านชนบทอันห่างไกล ร่างบางของสตรีผู้หนึ่งขดตัวอยู่บนเตียงไม้ที่แข็งกระด้าง แผ่นหลังของนางสั่นเทาภายใต้ผ้าห่มฝ้ายเนื้อหยาบที่มีรอยปะชุนนับไม่ถ้วน

เซี่ยชิงหลาน ในวัยสิบเก้าปี ดวงตาทั้งสองข้างพร่าเลือนด้วยพิษไข้ ลมหายใจของนางแผ่วเบาจนแทบจะขาดห้วง

"แม่นม... หนาวเหลือเกิน..." เสียงกระซิบแผ่วพร่าหายไปในความเงียบ

นางคือบุตรสาวสายตรงของแม่ทัพผู้เกรียงไกรแห่งตระกูลเซี่ย แต่ชีวิตกลับอาภัพยิ่งกว่าสาวใช้ในจวน ตั้งแต่เด็กนางถูกตราหน้าว่าเป็น ‘ดาวอัปมงคล’ ที่ทำให้ฮูหยินรองต้องแท้งบุตรชายเพียงคนเดียวของตระกูล บิดาผู้หูเบาจึงขับไล่นางมาอยู่ที่นี่... สถานที่ที่ความตายมาเยือนเร็วกว่าความหวัง

"คุณหนู! อดทนไว้นะเจ้าคะ แม่นมส่งคนไปแจ้งที่จวนโหวแล้ว นายท่านต้องส่งหมอมารักษาคุณหนูแน่" แม่นมจางสะอื้นไห้พลางกุมมือที่เย็นเยียบของนายสาว

ทว่า... สิ่งที่ได้กลับมามีเพียงความว่างเปล่า คนจากเมืองหลวงกลับมาพร้อมคำสั่งสั้นๆว่า (หากแกล้งป่วยเพื่อเรียกร้องความสนใจ ก็ปล่อยให้นางตายไปเสียเถอะ) นี่ไม่ใช่คำพูดของบิดา แต่เป็นคำพูดของฮูหยินรองที่ฝากมาบอกนางก่อนตาย

ในนาทีสุดท้ายที่ดวงวิญญาณกำลังจะหลุดลอย ชิงหลานเห็นภาพนิมิต... เห็นฮูหยินรองหัวเราะอย่างสะใจในจวนที่อบอุ่น เห็นบิดาโอบกอดลูกสาวคนใหม่ที่เกิดจากอนุ และเห็นท่านย่าที่นางรักที่สุดต้องนอนซมขยับตัวไม่ได้เพราะถูกวางยาพิษทีละน้อย

"หากชาติหน้ามีจริง... ข้าจะไม่ยอมเป็นบุปผาที่ถูกเหยียบย่ำเช่นนี้อีก"

เฮือก!

แสงแดดอ่อนทอประกายผ่านแมกไม้ในชนบทอันเงียบสงบ เซี่ยชิงหลานลืมตาขึ้นมาอีกครั้งด้วยหัวใจที่เต้นระรัว นางมองไปที่มือเรียวเล็กของตนเอง... มือนี้ยังไม่ซีดเผือดเป็นสีเทาเหมือนตอนที่นางนอนหนาวตายในกองหิมะ

นางจดจำความอ้างว้างในวาระสุดท้ายได้ดี บิดาที่ทอดทิ้ง แม่รองที่หัวเราะเยาะ และลมหายใจที่ดับลงพร้อมความแค้นที่ฝังลึก แต่เมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง สวรรค์กลับเมตตาให้นางย้อนคืนมาในวัยสิบแปดปี

แปดปีแล้ว... นับตั้งแต่ที่นางถูกตราหน้าว่าเป็น ‘ตัวกาลกิณี’ และถูกส่งตัวมายังเรือนพักร้อนในชนบทแห่งนี้ตั้งแต่อายุเพียงสิบขวบ แปดปีที่นางต้องอดทนกับความลำบากและคำครหา เพื่อรอคอยวันที่บิดาจะเรียกตัวกลับ แต่ในชาติก่อน... วันนั้นไม่เคยมาถึง มีเพียงความตายที่มารับนางแทน

"คุณหนูเจ้าคะ ไท่ฮูหยินส่งจดหมายมาบอกว่าปีนี้ร่างกายไม่ค่อยแข็งแรงนัก อาจจะมาเยี่ยมท่านที่ชนบทไม่ได้ตามกำหนดการเดิมเจ้าค่ะ" แม่นมจางเดินเข้ามาพร้อมสีหน้ากังวล

ชิงหลานชะงักไปครู่หนึ่ง นัยน์ตาคมปลาบฉายแววบางอย่าง

(ในชาติก่อน... ช่วงเวลานี้เองที่ท่านย่าเริ่มป่วยกระเสาะกระแสะ และพอนางตายไปไม่นาน ท่านย่าก็จากไปตามนางในเวลาไล่เลี่ยกัน!)

"ท่านย่าป่วยหนักหรือแม่นม?" ชิงหลานถามพลางขยับตัวลุกขึ้นด้วยท่วงท่าที่มั่นคงขึ้นกว่าเดิม

"ในจดหมายบอกว่าเพียงแค่อ่อนเพลียและเบื่ออาหารเจ้าค่ะ แต่ข้าน้อยสังเกตว่าระยะหลังมานี้ คนของจวนสกุลเซี่ยที่ส่งข่าวมาดูจะปิดบังความจริงบางอย่าง"

ชิงหลานเม้มริมฝีปากแน่น นางรู้ดีว่าท่านย่ารักและเอ็นดูนางที่สุด แม้จะถูกคนทั้งตระกูลกีดกัน แต่ท่านย่าก็ยังดึงดันมาเยี่ยมนางที่ชนบทปีละสองครั้งเสมอ หากครานี้ท่านย่ามาไม่ได้ แสดงว่าอาการต้องไม่ธรรมดา

ยาพิษ... ความคิดนี้วาบเข้ามาในหัวชิงหลานทันที ในชาติก่อนนางโง่เขลาคิดว่าเป็นเพียงโรคชรา แต่เมื่อย้อนกลับมานางจึงเริ่มปะติดปะต่อเรื่องราวได้ ฮูหยินรองหลินอวี้โม่ต้องการกำจัดเสี้ยนหนามทิ้งให้หมด และท่านย่าคือร่มโพธิ์ร่มไทรเพียงหนึ่งเดียวที่ขวางทางนางอยู่

"แม่นมจาง เตรียมข้าวของเถิด เราจะเข้าเมืองหลวงกันเดี๋ยวนี้"

"แต่คุณหนูเจ้าคะ... นายท่านสั่งไว้ว่าหากไม่มีคำสั่งห้ามกลับเข้าจวนเด็ดขาดนะเจ้าคะ ถ้าเรากลับไปตอนนี้ ฮูหยินรองต้องหาเรื่องใส่ความท่านแน่ๆ" แม่นมจางท้วงด้วยความตกใจ

"ข้าจะไม่ยอมให้ใครมาตราหน้าข้าว่าเป็นคนอกตัญญูที่นิ่งดูดายยามท่านย่าล้มป่วย" ชิงหลานยืนขึ้นอย่างสง่าผ่าเผย กลิ่นอายความอ่อนแอที่เคยมีจางหายไป "ในเมื่อข้าคือบุตรสาวสายตรงของฮูหยินเอก สิทธิ์ในการดูแลท่านย่าและทวงคืนอำนาจในจวนหลังย่อมเป็นของข้าแต่เพียงผู้เดียว ใครหน้าไหนขวางข้า... มันผู้นั้นต้องพินาศ!"

ดวงตาของเด็กสาววัยสิบแปดปีฉายแววเยือกเย็นประดุจน้ำแข็งที่ไม่มีวันละลาย นางไม่ได้กลับไปเพื่ออ้อนวอนขอความรักจากพ่อที่ไร้หัวใจ แต่กลับไปเพื่อลากคนที่ทำร้ายนางและท่านย่าลงสู่ขุมนรก