ทะลุมิติมาเป็นนางร้าย : ข้าจะหย่า ! แต่ท่านอ๋องกลับคลั่งรักจนหาทางกลับตำหนักไม่ถูก

คำโปรย

ทะลุมิติมาทั้งที ดันมาอยู่ในร่างของพระชายาเอกที่ถูกสวามีเกลียดชัง

สำหรับซีอีโอสาวสุดสตรองอย่างหลินอิงอิง ผู้ชายไม่รักแล้วอย่างไร ในเมื่อมีสินเดิมเป็นขุมทรัพย์มหาศาล สู้เอาเวลาไปเปิดร้านหมูกระทะ กอบโกยเงินทองให้รวยล้นฟ้าย่อมดีกว่า!

นางจัดการยื่นหนังสือหย่าแล้วหอบสมบัติหนีไปอยู่เรือนร้างท้ายจวน หมายมั่นปั้นมือว่าจะสร้างอาณาจักรการค้าให้ยิ่งใหญ่ระดับแคว้น

ทว่า... ยิ่งนางเมินเฉยและประสบความสำเร็จมากเท่าใด สวามีหน้ามึนที่เคยด่าทอนางสารพัด กลับยิ่งตามติดพัวพัน กางปีกปกป้องนางจากศัตรู และปราบปรามคู่แข่งทางการค้าให้อย่างหน้าด้านๆ

"ท่านอ๋อง! หม่อมฉันบอกแล้วไงว่าจะหย่า!"

"หย่าหรือ ฝันไปเถอะ! สมบัติของจวนอ๋อง ข้ายกให้เจ้าหมดแล้ว ส่วนตัวข้า... ก็เป็นของเจ้าเช่นกัน!"

*************

ตัวอย่างเนื้อหา

"หมอชราผู้นั้นกำชับนักหนาว่าสามเดือนแรกเป็นช่วงอันตราย ห้ามกระทบกระเทือนเด็ดขาด หลานอิง เจ้านอนเฉยๆ ไปเถิด อยากกินสิ่งใด อยากได้สิ่งใด แค่ขยับปากบอกพี่ พี่จะจัดการหามาประเคนให้ถึงที่เอง" หลงเวยตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลปานจะหยด ทว่าแฝงความเผด็จการอยู่ในที

หลินอิงอิงถอนหายใจยาวจนลมแทบออกหู ตั้งแต่รู้ว่านางตั้งครรภ์ สรรพนามที่เขาใช้เรียกนางก็เปลี่ยนไป ซ้ำยังแทนตัวเองว่าพี่เสียหวานเลี่ยนจนนางขนลุกซู่ทุกครั้งที่ได้ยิน

ซีอีโอสาวผู้บ้างานและคุ้นเคยกับการเคลื่อนไหวตลอดเวลา ต้องมาถูกจับให้นอนนิ่งๆ เป็นผักปลาเช่นนี้ มันทรมานยิ่งกว่าการถูกบังคับให้ขาดทุนเสียอีก

"หม่อมฉันไม่ได้เป็นง่อยนะเพคะ แค่ท้อง! คนท้องก็ต้องขยับเขยื้อนร่างกายบ้าง เลือดลมจะได้ไหลเวียน ขืนให้นอนนิ่งๆ แบบนี้ หม่อมฉันได้กลายเป็นหมูตอนก่อนคลอดพอดี" หลินอิงอิงเถียงคอเป็นเอ็น

หลงเวยไม่สะทกสะท้าน เขากลับรวบมือบางของนางขึ้นมาจุมพิตเบาๆ "ต่อให้เจ้ากลายเป็นหมูตอน พี่ก็จะขุนเจ้าให้เป็นหมูที่อวบอ้วนและมีความสุขที่สุดในแคว้นต้าจิน"