สู่ห้วงเหมันต์นิรันดร์กาล

เซียวจื่อเยว่ ยอมควักหัวใจหล่อเลี้ยงสมุนไพรศักดิ์สิทธิ์เพื่อช่วยชีวิตคนรัก ทว่า อวิ๋นจิ่งเฉิน เทพสงครามผู้สูงส่งกลับนำมันไปมอบให้ศิษย์น้องที่แสนบอบบาง ซ้ำยังยัดเยียดข้อหาทรยศให้เขาจนต้องปลิดชีพตนเอง ณ หน้าผาต้วนหุนหยา

สามร้อยปีต่อมา วิญญาณที่แหลกสลายได้หวนคืนสู่จวนนิกายดารา ในร่างของ มู่เจาเสวี่ย คุณชายขยะที่ถูกรังแกจนตาย การกลับมาคราวนี้เขาไม่หลงเหลือความรักอันโง่งมอีกต่อไป เป้าหมายเดียวคือการเหยียบย่ำผู้ที่เคยทำร้ายตน ทว่าโชคชะตากลับเล่นตลกให้เขาต้องมาเผชิญหน้ากับอวิ๋นจิ่งเฉินอีกครั้ง

แต่เทพสงครามผู้สูงส่งในกาลก่อนกลับกลายเป็นจอมมารผมขาวผู้บ้าคลั่งที่เฝ้าตามหาวิญญาณของเขามาตลอดสามร้อยปี!


************

"มู่เจาเสวี่ย? หึ เจ้าเปลี่ยนรูปโฉม เปลี่ยนชื่อแซ่ ซ่อนเร้นกายาหลอกลวงสายตาคนทั้งใต้หล้าได้ แต่เจ้าคิดหรือว่าจะหลอกกลิ่นอายวิญญาณที่สลักลึกอยู่ในกระดูกของข้าได้!"

"ท่านกล่าววาจาเหลวไหลอันใด ข้าฟังไม่เข้าใจ" มู่เจาเสวี่ยหมุนตัวเตรียมจากไป "หากผู้อาวุโสไม่มีธุระอันใด ผู้น้อยขอตัว"

หมับ!

ข้อมือเรียวถูกคว้าจับไว้อย่างแรง แรงบีบนั้นมหาศาลทว่ากลับแฝงความระมัดระวัง อวิ๋นจิ่งเฉินดึงร่างบางเข้ามากระแทกอกกว้าง กลิ่นอายบุรุษเพศผสมผสานกับกลิ่นคาวเลือดลอยแตะจมูก

"ปล่อยข้า!" มู่เจาเสวี่ยตวาดลั่น ดวงตาวาวโรจน์ด้วยโทสะ

"ข้าไม่ปล่อย สามร้อยปี... สามร้อยปีที่ข้าทนทุกข์ทรมานอยู่ในขุมนรก เจ้าหนีข้ามานานพอแล้วจื่อเยว่!" อวิ๋นจิ่งเฉินคำราม เสียงนั้นเจือสะอื้น "เจ้าโกรธเกลียดข้า ข้ายอมรับ แต่ได้โปรดอย่าแสร้งทำเป็นคนแปลกหน้า อย่าทอดทิ้งข้าไปอีกเลย"

"ทอดทิ้ง?" มู่เจาเสวี่ยแค่นหัวเราะ เสียงหัวเราะดังก้องไปทั่วป่าทึบ ทว่ากลับบาดลึกถึงขั้วหัวใจคนฟัง "ผู้ใดทอดทิ้งผู้ใดกันแน่? ในวันที่ท่านบีบคั้นข้าให้จนตรอกหน้าต้วนหุนหยา ในวันที่ท่านเลือกเชื่อศิษย์น้องยอดรักของท่าน แล้วชี้กระบี่มาที่ลำคอของข้า ท่านเคยนึกถึงคำว่าทอดทิ้งหรือไม่!"