เสพติดรักคนใจร้าย

คำโปรย
ก็แค่เมียที่ต้องแต่งเพราะท้อง...แถมนิสัยเสียใครจะไปรักลง

**************************
บทนำ

"กรี๊ดดด! ปล่อยผมกูนะอีมีนา โอ๊ย!"

"มึงนั่นแหละปล่อย! กล้าดียังไงมาสาดเหล้าใส่ชุดแบรนด์เนมของกูฮะ อีบ้า! รู้ไหมว่าชุดนี้ราคาเท่าไหร่ พ่อแม่มึงขายบ้านทิ้งยังซื้อไม่ได้เลย!"

เสียงกรีดร้องโวยวายดังลั่นแข่งกับจังหวะดนตรีอีดีเอ็มที่กระหึ่มอยู่ในผับหรูใจกลางเอกมัย ผู้คนรอบข้างต่างพากันแหวกทางเป็นวงกว้าง ไม่มีใครกล้าเข้าไปห้ามศึกระหว่างสองสาวสวยที่กำลังแลกหมัดและหยุมหัวกันอย่างเอาเป็นเอาตายกลางฟลอร์เต้นรำ

'มีนา' คุณหนูปีสามสุดแซ่บแห่งคณะบริหารธุรกิจ เจ้าของใบหน้าสวยสะดุดและริมฝีปากสีแดงสด กำลังออกแรงกระชากผมดัดลอนของคู่กรณีอย่างไม่ลดละ สภาพของเธอตอนนี้แทบไม่เหลือคราบลูกคุณหนูตระกูลดังแม้แต่น้อย ชุดเดรสเกาะอกรัดรูปเปียกชุ่มไปด้วยเหล้าที่ถูกสาดใส่ แต่ถึงอย่างนั้น ดวงตาคู่สวยก็ยังวาวโรจน์ไปด้วยความโกรธจัด

"อีมีนา มึงคิดว่ามึงรวยแล้วจะข่มใครก็ได้เหรอ แย่งโต๊ะกูไปแล้วยังมาทำหน้าตาเยาะเย้ยอีก วันนี้กูจะตบให้หน้าแหกเลย!"

คู่กรณีพยายามเงื้อมือขึ้นมาตะปบหน้ามีนา แต่มีนาก็ไวกว่า เธอปัดมือสกปรกนั้นทิ้งแล้วเตรียมจะตบสวนกลับให้หน้าหัน

หมับ!

ยังไม่ทันที่ฝ่ามือเรียวของมีนาจะได้ฟาดลงบนหน้าคู่กรณี ข้อมือของเธอก็ถูกคว้าเอาไว้ด้วยแรงบีบที่มหาศาลจนรู้สึกเจ็บร้าวไปถึงกระดูก

"โอ๊ย! ใครวะ ปล่อยนะเว้ย!"

มีนาตวัดสายตาขวับไปมองคนเบื้องหลัง เตรียมจะด่ากราดคนที่กล้ามาแส่เรื่องของเธอ แต่คำด่าทั้งหมดก็ถูกกลืนหายลงไปในลำคอ เมื่อปะทะเข้ากับดวงตาคมกริบสีนิลที่กำลังจ้องมองมาอย่างดุดันและเย็นเยียบ

'ขุนเขา' นักศึกษาหนุ่มวิศวะปีสี่ ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนลวกๆ ยืนตระหง่านอยู่ซ้อนแผ่นหลังเธอ ใบหน้าหล่อเหลาราวกับรูปสลักของเขานิ่งสนิท สันกรามคมขบเข้าหากันจนนูนเป็นสัน บ่งบอกให้รู้ว่าเขากำลังระงับอารมณ์หงุดหงิดอย่างเต็มที่

"หยุดบ้าได้แล้ว มีนา"

เสียงทุ้มต่ำเอ่ยออกมาเรียบๆ แต่มันกลับทรงพลังจนทำให้รู้สึกเย็นยะเยือกกว่าแอร์เย็นเชียบที่เปิดอยู่ในร้านเสียอีก

"พี่ขุน! ปล่อยมีนนะ มีนจะสั่งสอนอีนี่ มันกล้ามาสาดเหล้าใส่มีนก่อน!"

มีนาพยายามสะบัดแขนออก แต่กรงเล็บเหล็กของเขากลับยิ่งรัดแน่นขึ้นจนเธอหน้านิ่ว ขุนเขาไม่ฟังคำอธิบาย เขาหันไปพยักหน้าให้ 'ภาคิน' เพื่อนสนิทที่เดินตามมาติดๆ ภาคินส่งยิ้มกวนๆ ให้คู่กรณีของมีนาก่อนจะยื่นนามบัตรให้

"น้องครับ ค่าเสียหายทั้งหมดติดต่อเบอร์นี้นะครับ ส่วนเรื่องโต๊ะถือว่าเฮียขอโทษแทนยัยตัวแสบนี่ก็แล้วกัน แยกย้ายนะครับคนสวย"

ภาคินขยิบตาให้คู่กรณีที่ยังยืนอึ้ง ก่อนจะหันมาส่งซิกให้ขุนเขา

"กลับ"

ขุนเขากระชากแขนมีนาเบาๆ แต่ด้วยแรงของชายหนุ่มตัวโตกว่า ทำให้ร่างบางปลิวถลาไปปะทะกับแผงอกแกร่งของเขาอย่างจัง

"ไม่กลับ! มีนยังเคลียร์ไม่จบ พี่มีสิทธิ์อะไรมาลากมีนกลับฮะ ปล่อย!"

มีนาดิ้นรน ทุบตีไหล่กว้างของคนตรงหน้าอย่างไม่ยอมแพ้

เมื่อเห็นว่าพูดดีๆ ไม่รู้เรื่อง ขุนเขาจึงถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ด้วยความรำคาญ ก่อนจะตัดสินใจช้อนร่างบางของคนแผลงฤทธิ์ขึ้นพาดบ่าอย่างหน้าตาเฉย!

"กรี๊ดดด! พี่ขุน! อิตาบ้า ปล่อยมีนลงเดี๋ยวนี้นะ! คนมองหมดแล้ว อายเขาไหมเนี่ย!"

มีนากรีดร้องลั่น ทุบแผ่นหลังกว้างรัวๆ แต่เขากลับไม่สะทกสะท้าน แถมยังเดินอาดๆ ฝ่าฝูงชนออกไปจากผับหน้าตาเฉย ทิ้งให้ณัชชา เพื่อนสนิทของมีนาที่เพิ่งเดินกลับมาจากห้องน้ำได้แต่ยืนอ้าปากค้าง

"อ้าวเฮ้ย! ไอ้พี่ขุนลากยัยมีนไปนู่นแล้ว!" ณัชชาเตรียมจะวิ่งตาม แต่ก็ถูกมือหนาของภาคินคว้าคอเสื้อเอาไว้ก่อน

"ปล่อยให้เขาเคลียร์กันเถอะน้องชามะนาว ส่วนหนู... คืนนี้พี่คินไปส่งเองครับ"

"ใครชื่อชามะนาวฮะ! แล้วใครให้พี่ไปส่ง ปล่อยคอเสื้อฉันนะเว้ยไอ้พี่คิน!"


คำเตือน:เรื่องนี้เนื้อหาสำหรับผู้ที่มีอายุ18ปีขึ้นไปเท่านั้น แนะนำให้โหลดตัวอย่างมาลองอ่านก่อนตัดสินใจซื้อนะคะ ขอบคุณมาก ๆค่ะ