ทะลุนิยายซอมบี้ทั้งที ฉันขอดูฉากพระเอกก่อนตาย เล่ม 2

“ตอนแรกฉันก็คิดนะ…ว่าแค่รอดไปวัน ๆ ก็น่าจะพอแล้ว”
“แต่ดูเหมือนโลกใบนี้จะไม่ค่อยเห็นด้วยเท่าไหร่”
จากกลุ่มผู้รอดชีวิตธรรมดา ๆ กลายเป็นทีม จากขบวน…กลายเป็นระบบ และจากระบบ…ก็กลายเป็นสนามที่คนมีพลังถูกยกขึ้นสูง ส่วนคนอื่นถูกเหยียบลงต่ำแบบไม่ต้องอ้อมค้อม
ฉันไม่ได้เก่ง ไม่ได้เด่น แล้วก็ไม่ได้อยากเด่นด้วย
ก็แค่…บังเอิญรอดมาได้ บังเอิญช่วยอะไรเล็ก ๆ น้อย ๆ แล้วก็ยังมีแรงพอจะยืนดู “ฉากสำคัญของเรื่อง” อยู่ใกล้ ๆ เท่านั้นเอง
แต่ปัญหาคือ—
ทุกครั้งที่คิดว่าจะยืนดูเฉย ๆ ฉันดันอยู่ “กลางฉาก” ตลอด
แล้วคราวนี้ก็เหมือนกัน
ค่ายที่ดูปลอดภัยที่สุด กำลังจะพัง ขบวนที่คิดว่าจะรอด กำลังจะถูกกลืน
และฉัน ก็ยังไม่รู้ตัวอยู่ดีว่าตัวเองกำลังเข้าไปอยู่ในเรื่องนี้ลึกแค่ไหน ‘ถ้ารอบนี้ยังรอด…ฉันจะพยายามอยู่เงียบ ๆ ให้มากกว่านี้แล้วกัน’