หญิงหม้ายลูกติดกลับมาคิดบัญชีแค้น

เสียงลมหนาวหวีดหวิวลอดผ่านรอยแตกของประตูไม้ผุพัง ภายในห้องที่มืดสลัว ฉู่หรงนอนหายใจรวยรินอยู่บนพื้นเย็นเยียบ ร่างกายของนางผอมโกรกจนแทบเหลือแต่กระดูก ใกล้กันนั้นคือร่างของอาเยว่ ลูกสาววัยห้าขวบที่แน่นิ่งไปแล้วหลังจากดื่มน้ำแกงผสมยาพิษเข้าไป

"พี่สะใภ้ใหญ่ ท่านอย่าจองเวรพวกเราเลยนะ" จางชื่อ น้องสะใภ้ใจทรามเอ่ยขณะใช้ผ้าเช็ดคราบเลือดที่มุมปากของตัวเอง "ปีนี้ข้าวยากหมากแพง ลูกชายข้าต้องเข้าสำนักศึกษา เงินเบี้ยหวัดทหารของพี่ใหญ่มันไม่พอเลี้ยงคนไร้ประโยชน์อย่างพวกท่านสองแม่ลูกหรอก"

"พวกเจ้า... ใจดำอำมหิต..." ฉู่หรงเค้นเสียงลอดไรฟัน ความเจ็บปวดจากการถูกกัดกร่อนลำไส้ไม่เท่าความเจ็บแค้นที่เห็นลูกสาวถูกพรากชีวิตไปต่อหน้า

"หุบปาก! นังตัวกาลกิณี!" แม่เฒ่าเว่ยเดินเข้ามาเตะเข้าที่ชายโครงของฉู่หรงอย่างแรง "ตั้งแต่ลูกสาวเจ้าเกิดมา ลูกชายข้าก็ตายในสนามรบ เงินทองที่ทางการให้มา ข้าจะเอาไปประเคนให้หลานชายข้า ส่วนพวกเจ้า... ตายไปซะ จะได้ไม่เปลืองข้าวสารบ้านข้า!"

ดวงตาของฉู่หรงเริ่มพร่ามัว เลือดสีดำไหลรินออกมาตามจมูกและปาก นางจ้องมองใบหน้าของคนตระกูลเว่ยทีละคน สลักลึกความอำมหิตนี้ลงในดวงวิญญาณ

[หวนคืนสู่จุดเริ่มต้น]

"อุแว้! อุแว้!!"

เสียงใสๆ ที่คุ้นเคยปลุกให้ฉู่หรงสะดุ้งสุดตัว นางผุดลุกขึ้นนั่งพลางหอบหายใจอย่างหนัก เหงื่อเย็นๆ ซึมทั่วแผ่นหลัง นางกวาดสายตามองไปรอบๆ ห้อง... ไม่ใช่ห้องใต้ดินที่หนาวเหน็บ แต่เป็นห้องหอเก่าๆ ในบ้านตระกูลเว่ย

แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าส่องกระทบใบหน้าเด็กทารกที่นอนอยู่ในห่อผ้าเก่าๆ ข้างกาย นางรีบคว้าทารกน้อยมาอุ้มไว้ในอ้อมอก หัวใจเต้นรัวจนแทบหลุดออกมา

"อาเยว่... ลูกแม่ เจ้ายังอยู่... เจ้ายังหายใจอยู่จริงๆ"

ฉู่หรงสะอื้นไห้พลางสำรวจร่างกายลูกสาว นี่คืออาเยว่ในวัยเพียงหนึ่งเดือน! พละกำลังที่เคยเลือนหายไปกลับมาสมบูรณ์อีกครั้ง นางมองปฏิทินไม้ไผ่ที่ตั้งอยู่... ใช่จริงๆ นางย้อนกลับมาหลังจากคลอดอาเยว่ได้เพียงหนึ่งเดือน และสามีของนางก็เพิ่งตายไปได้ 1 เดือนเช่นกัน

ปัง! ปัง!

เสียงถีบประตูอันคุ้นเคยดังขึ้น พร้อมกับร่างท้วมของแม่เฒ่าเว่ยที่เดินหน้าถมึงทึงเข้ามา

"นังฉู่หรง! มัวแต่นอนอู้งานเลี้ยงนังลูกอัปมงคลอยู่นั่นแหละ! ลูกข้าตายไปเพราะแกแท้ๆ ยังจะมีหน้ามาขวางหูขวางตาข้าอีก ไป! ไปซักผ้ากองโตที่หลังบ้าน แล้วเย็นนี้ถ้างานไม่เสร็จ ไม่ต้องกินข้าว!"

ฉู่หรงเงยหน้าขึ้น สบตาผู้หญิงที่ครั้งหนึ่งนางเคยเรียกว่าแม่สามีด้วยความเคารพรัก บัดนี้แววตาของนางไม่มีความอ่อนข้อเหลืออยู่ มีเพียงความเย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลก

"ท่านแม่..." ฉู่หรงเอ่ยเสียงเรียบ "ผ้าเหล่านั้น ข้าจะซักให้... แต่จำไว้ว่า นี่จะเป็นครั้งสุดท้ายที่ข้าจะยอมก้มหัวให้ท่านในฐานะสะใภ้ผู้ซื่อสัตย์"

แม่เฒ่าเว่ยชะงักไปชั่วครู่ แววตาของฉู่หรงเปลี่ยนไปจนนางรู้สึกขนลุกซู่ "แก... แกพูดบ้าอะไร! รีบไปสิ!"

ฉู่หรงแสยะยิ้มบางๆ ที่ดูไม่เหมือนสตรีคนเดิมที่เคยยอมคน

(ชาติที่แล้ว... ข้าทนลำบากตรากตรำเพื่อครอบครัวของสามีมามาก แต่ข้ากับอาเยว่ก็ยังถูกทำร้ายจนสิ้นใจ แต่ชาตินี้... ข้าจะเข้มแข็งและดูแลอาเยว่ให้ดี จะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายอาเยว่เด็ดขาด และข้า... จะเอาคืนทุกคนที่คิดร้ายกับข้าและลูก)