นางร้ายเช่นข้าขอคืนพระเอกให้นางเอก

เสียง ปัง! ดังขึ้นในห้องเงียบงัน โทรศัพท์เครื่องหนึ่งถูกโยนกระแทกลงบนเตียงอย่างไม่ใยดี ฟู่เยียนหลิงยืนกอดอก ดวงตาเต็มไปด้วยความเดือดดาลราวกับเพิ่งผ่านสนามรบมา
“บ้าจริง! นางร้ายอะไรจะโง่ได้ขนาดนี้!”
หญิงสาวกัดฟันแน่น ขณะจ้องหน้าจอโทรศัพท์ที่ยังคงเปิดค้างอยู่กับหน้าสุดท้ายของนิยายจีนโบราณเรื่อง “รักลิขิตสวรรค์”
นิยายที่ทำให้เธออ่านรวดเดียวจนจบ…และทำให้เธอโมโหจนแทบอยากเข้าไปเขย่าตัวนางร้ายในเรื่อง
องค์หญิงใหญ่ ฟู่เยียนหลัวสตรีผู้สูงศักดิ์แห่งราชวงศ์ฟู่ ผู้มีอำนาจล้นฟ้า แต่กลับโง่เขลาจนน่าเวทนา
เพียงเพราะหลงรักบุรุษผู้หนึ่งอย่างหัวปักหัวปำ นางถึงกับใช้อำนาจของตน จับเขามาขังไว้ในตำหนัก บังคับให้เขากลายเป็น ชายบำเรอกาม ขององค์หญิง
บุรุษผู้นั้นคือ องค์ชายเซี่ยหรงเฉิน องค์ชายเชลยจากแคว้นเทียนเซิ่งผู้ซึ่งภายหลังจะกลายเป็นฮ่องเต้ผู้โหดเหี้ยมที่สุดในใต้หล้า
เขาถูกนางเหยียบย่ำศักดิ์ศรี ถูกดูหมิ่น ถูกเฆี่ยนตีทุกครั้งที่ขัดใจสายตาที่เขามองนาง…เต็มไปด้วยความเกลียดชังจนแทบอยากฆ่าให้ตาย
แต่ท่ามกลางความมืดมิดนั้น กลับมีแสงสว่างเพียงหนึ่งเดียว องค์หญิงรอง ฟู่ชิงเหลียน หญิงสาวผู้บริสุทธิ์ดุจดอกบัวขาว นางคือคนเดียวที่มอบอาหาร เสื้อผ้า และยารักษาให้แก่เขา
นางคือคนเดียวที่มองเขาอย่างให้เกียรติ ไม่ใช่เชลย ไม่ใช่ของเล่น และแน่นอน…เขาตกหลุมรักนาง
สุดท้ายองค์ชายเชลยกลับคืนสู่แคว้นเทียนเซิ่ง กอบกู้อำนาจและขึ้นครองบัลลังก์ คนแรกที่เขาสั่งลากมาประหาร ก็คือ องค์หญิงใหญ่ ฟู่เยียนหลัว สตรีผู้ทำลายศักดิ์ศรีของเขา
“โง่…โง่สิ้นดี!” ฟู่เยียนหลิงสบถออกมาอย่างหงุดหงิด
“ถ้าเป็นฉันนะ ฉันจะไม่ไปยุ่งกับพระเอกจอมโหดแบบนั้นเด็ดขาด!”
เธอชี้นิ้วใส่หน้าจออย่างจริงจัง
“เป็นฉันนะ จะรับสนมชายเข้าตำหนักให้เต็มไปเลย พระรองก็ดี ตัวร้ายก็หล่อ จะไปแย่งพระเอกกับนางเอกทำไม!”
พูดจบ เธอก็ถอนหายใจ ก่อนจะก้มลงเก็บโทรศัพท์ที่เพิ่งโยนทิ้งไปแบตเตอรี่เหลือเพียงหนึ่งเปอร์เซ็นต์ เธอเสียบสายชาร์จทันที แล้วในวินาทีนั้นเอง
เปรี๊ยะ!!!ประกายไฟแลบวาบ กระแสไฟฟ้าช็อตร่างของเธออย่างรุนแรง โลกทั้งใบมืดดับลงในพริบตา
…
เมื่อฟู่เยียนหลิงลืมตาขึ้นอีกครั้ง สิ่งแรกที่เห็นคือเพดานไม้แกะสลักลวดลายมังกรทอง กลิ่นกำยานลอยอวลอยู่ในอากาศ เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นอย่างเยือกเย็น
“องค์หญิงใหญ่สักวันข้าจะฆ่าเจ้าซะ!”
“อะๆไรกันเนี่ย…”
ฟู่เยียนหลิงกระพริบตาปริบ ๆ เมื่อเธอกำลังนอนทับร่างสูงโปร่งกำยำของผู้ชายที่ไหนก็ไม่รู้ รู้แต่ว่าเขาหล่อวัวตายความล้อมมาก แต่แววตานั้นน่ากลัวมาก เวลาที่จ้องมองมาที่เธอแบบนั้น
ก่อนจะค่อย ๆ ลุกขึ้นนั่ง แล้วสายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นเงาสะท้อนของตนในกระจกทองเหลือง
หญิงสาวในกระจกนั้น…งดงามร้ายกาจ ดวงตาเย่อหยิ่ง งามล่มเมืองและเป็นใบหน้าที่เธอจำได้ดีจากคำบรรยายในนิยาย หัวใจของฟู่เยียนหลิงแทบหยุดเต้น
“…เดี๋ยวก่อนนะ”
“…นี่มัน…”
ริมฝีปากของเธอสั่นเล็กน้อย ก่อนจะหลุดคำพูดออกมาอย่างสิ้นหวัง
“ฉัน…กลายเป็นนางร้าย ฟู่เยียนหลัว ไปแล้วงั้นเหรอ!?”
แต่เรื่องที่น่ากลัวกว่านั้นก็คือ ตามเนื้อเรื่องของนิยายตอนนี้…องค์ชายเชลยจากแคว้นเทียนเซิ่ง
กำลังถูกเธอนั่งคร่อมตัวเขาอยู่ เธอรีบดีดตัวลุกออกจากตัวเขา พร้อมโยนแส้ในมือทิ้งไปทันที
“ไม่!!!” ฟู่เยียนหลิงลุกพรวดขึ้นจากเตียงทันที
“แบบนี้ฉันต้องตายแน่!” หญิงสาวกำหมัดแน่นด้วยสีหน้าจริงจัง
“ไม่ได้…ฉันต้องเปลี่ยนเนื้อเรื่องให้ได้!”
“พระเอกน่ะ…ฉันจะส่งคืนให้นางเอกอย่างดี!”
“ส่วนฉัน…” ดวงตาของนางเป็นประกายเจ้าเล่ห์
“ขอไปรับสนมชายหล่อ ๆ เข้าตำหนักแทนก็แล้วกัน!”
และนั่นคือจุดเริ่มต้นของเรื่องราวทั้งหมด เรื่องราวของนางร้ายที่ไม่อยากแย่งพระเอก แต่ดันมีบุรุษทั้งแผ่นดินวิ่งเข้าหา โดยไม่รู้เลยว่า…ชะตากรรมที่แท้จริงของนาง กำลังจะพลิกผันไปตลอดกาล