วันไหนที่รักมากพอ

เขาให้ได้ทุกอย่างยกเว้น...ความรัก

ส่วนเธอก็ไม่ต้องการอะไรสักอย่าง นอกจากสิ่งที่เขาให้ไม่ได้



** โปรยฉาก **

"ถ้าผมไม่ได้อยากไปไหน และก็ไม่อยากให้หนูหายไปด้วยล่ะ หนูจะยอมอยู่ตรงนี้ต่อไปหรือเปล่า?"

"อยู่ตรงนี้ ในสถานะ..."

"ก็สถานะแบบที่เป็นมาตลอด หนูไม่ต้องไปทำงานก็ได้นะ เพราะเงินที่ผมให้ หนูก็น่าจะใช้พออยู่แล้ว หรือถ้าอยากได้เพิ่มอีกก็ตกลงกันได้"

หญิงสาวมองเขาแบบตาไม่กะพริบ และกว่าจะเค้นหาเสียงตัวเองพบก็ใช้เวลานานทีเดียว "มันไม่มีโอกาสเป็นมากกว่านั้นเลยใช่ไหมคะ?"

เหมือนจะใช้เวลาสักพักเช่นกัน อีกฝ่ายถึงเข้าใจความหมายของคำถาม เขตต์นิ่งไปครู่ใหญ่ก่อนจะถอนหายใจออกมา "ผมเคยเตือนแล้วนะมะปรางว่าถ้าคิดแบบนั้นเมื่อไร ก็จะเป็นหนูเองที่ต้องเสียใจ"

"หนูเข้าใจค่ะ แต่แค่อยากถามดู คุณตอบมาเถอะค่ะ ไม่ว่าคำตอบจะเป็นแบบไหน หนูก็รับได้ทั้งนั้น"

"ไม่"

"..."

"ไม่มีโอกาส"

เพียงประโยคสั้น ๆ แบบไม่อธิบายมันก็นับว่าชัดเจนมากพอ เหตุผลมันจะเป็นอะไรได้ นอกจากคำว่า 'ไม่รัก'

เด็กเลี้ยงก็คือเด็กเลี้ยง คำนี้ความหมายมันตรงตัวอยู่แล้ว เธอยังจะคาดหวังถึงสิ่งที่เป็นไปไม่ได้อีกทำไมกัน

"ขอบคุณนะคะที่ตอบตรง ๆ ถ้าอย่างนั้นหนูก็คิดว่าที่คุณถามเมื่อกี้นี้...ให้มันจบลงตามสัญญาเดิมดีกว่า" มะปรางส่งยิ้มฝืดเฝื่อนให้เขา ฝ่ามือที่ประสานกันไว้ด้านหน้าอย่างเรียบร้อยก็จิกกันแน่นขึ้น "คือวันที่หนูเรียนจบ เราก็จบกัน แบบนี้มันดีที่สุดแล้วค่ะ"



******************************************************************

แวะคุยกันตรงนี้สักนิดค่ะ

โรแมนติก - ดรามา
กรุณาทดลองอ่านเพื่อดูทิศทางของเรื่องก่อนตัดสินใจกดซื้อนะคะ

** ไม่นอกกาย ไม่นอกใจ จบสุขนิยม
** ราคา IOS แพงกว่านะคะ แนะนำนักอ่านซื้อผ่านทางหน้าเว็บแทนค่ะ

ขอบคุณทุกยอดโหลดจากใจเลยน้า