ให้ปีกแห่งรักนำพา

ขอพาคุณนักอ่านทุกท่านไปทำความรู้จักกับหนุ่มใต้หล่อเหลาคมเข้ม เจ้าของสวนโกโก้ นามว่า ฤกษ์ชนะ กับหญิงสาวชาวกรุงเทพฯ เจ้าของนาม มุกริน ลูกสาวเพื่อนสนิทของแม่ชายหนุ่ม ซึ่งมีเหตุให้เธอต้องบินลัดฟ้าไปอยู่ ไปกิน ไปหัดใช้ชีวิตเยี่ยงคนสวน เจ้าของสวนโกโก้หนุ่มจะต้อนรับเธอดีหรือไม่ ไปลุ้นเอาใจช่วยหนูมุกกันนะคะ


++++++


"นี่เหรอคนที่บอกว่าจะเอามาฝากงาน ทำไมไม่บอกว่าเป็นใบ้ด้วย ท่าทางก็เหมือนปัญญาอ่อน หาที่มันดีกว่านี้ไม่ได้เหรอ"

คนท่าทางปัญญาอ่อนของเขานั่งขบริมฝีปาก ดวงตาเริ่มวาว ทว่าวินิตาไม่ได้ใส่ใจคำพูดนั้น

"ยังไม่รู้จัก งั้นก็จะแนะนำให้รู้จักกัน นี่มุกริน เรียกกันสั้นๆ ว่ามุก ...ส่วนนี่ก็ฤกษ์ ลูกชายป้าเอง" ประโยคหลังหล่อนยิ้มปลอบใจหญิงสาว พลางทรุดลงนั่งข้างๆ

มุกรินยกมือไหว้เขา แต่อีกฝ่ายเมินใส่

"ถ้ามันพูดจาไม่ค่อยเข้าหูก็อย่าไปถือสาเลยนะ" ผู้อาวุโสพูดต่อ "คนมันอยู่แต่ในป่าในดง ไม่ค่อยได้ออกไปพบเจอความเจริญข้างนอก"

คนไม่ค่อยได้พบเจอความเจริญทำเสียงหยัน

"เจริญแต่เปลือกก็ใช่ว่าจะน่าคบ"

คนเป็นแม่ขี้เกียจต่อล้อต่อเถียง เลยนั่งทอดถอนใจ

"ป้าวิไปไหนมาคะ" มุกรินชวนเปลี่ยนเรื่อง

"ไปเดินเล่นรอบๆ บ้านนี่เอง เห็นต้นไม้ใบหญ้ามันเขียวสดชื่น อดใจอยู่แต่ในบ้านไม่ไหว"

"ไม่เห็นชวนมุกด้วยเลย อยากออกไปเดินดูต้นไม้เหมือนกัน"

"ก็ไม่ได้เป็นใบ้นี่" ฤกษ์ชนะพูด


++++++


"พี่ฤกษ์เห็นเสื้อผ้าของมุกมั้ย" เธอนึกขึ้นได้ "จำได้ว่าวางไว้ปลายเตียง"

"นางมโนราห์โดนเก็บปีกเก็บหางแล้ว คืนนี้เสร็จแน่" เขาแกล้งรัด ยิ้มพราว

"ร้ายจัง ทำไมเป็นคนแบบนี้" เจ้าหล่อนต่อว่าไม่จริงจัง ถึงว่าสิ ยิ้มแปลกๆ ตอนเอาเครื่องนอนออกมา "พี่ฤกษ์เป็นพรานบุญเหรอ พรานบุญไม่ยุ่งกับนางมโนราห์นะ ต้องเอาตัวไปส่งให้พระสุธน"

"พี่เป็นพระสุธนที่ปลอมตัวมาเป็นพรานบุญด้วย ไม่อยากเสียเวลารออยู่ในวัง" อีกฝ่ายงึมงำ เริ่มใช้จมูกกับปากคลอเคลียแก้ม ลูบไล้ฝ่ามือไปตามแผ่นหลังผ่านเสื้อคลุม

คนฟังอดขำไม่ได้ คนบ้าอะไรเนี่ย เปลี่ยนวรรณคดีเขาเสียหายหมด คราวก่อนก็ดัดแปลงบทของหนุมานมาเป็นบทขอขมาสาวทีหนึ่งแล้ว

"แผนใช่มั้ยที่โทร.เรียกมุกมาที่นี่ ทั้งที่พี่ฤกษ์จะพาพี่นิวไปส่งเองก็ได้" เธอเพิ่งจะเริ่มฉลาด พอพูดจบก็มองเห็นประกายยิ้มในดวงตาอีกฝ่ายสะท้อนแสงดาว

"นางมโนราห์ติดบ่วง" เขาว่า พลางพลิกตัวขึ้นมาเป็นฝ่ายอยู่บน


++++++


คนไม่ใช่ ยังไงก็คือไม่ใช่ แต่คนที่ใช่ ต่อให้อยู่แห่งหนไหนก็ไปหากันจนเจอ...