มาดามดาหวัน

ฉันน่ะ… เป็นแม่เล้าโว้ย! คิดว่าฉันเอาเธอเพราะรักเหรอ? ฉันทำตามหน้าที่เท่านั้น
.
.
.
ตึก... ตึก... ตึก…

ทุกอย่างในห้องดูเหมือนจะเงียบลง รังสีอำมหิตบางอย่างแผ่ซ่านเข้ามา ปรีดาพรค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมองผู้มาใหม่ผ่านม่านน้ำตา หญิงสาวรูปร่างสูงเพรียวในชุดสูทสีดำเรียบร้อยแบรนด์หรู ใบหน้าสวยเฉี่ยวถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางราคาแพง ริมฝีปากเคลือบลิปสติกสีชมพูกุหลาบคาบบุหรี่มวนเล็กไว้ ในมือถือแก้วไวน์แดงราคาแพง

วินาทีที่สบตากัน โลกของปรีดาพรเหมือนหยุดหมุน

ดวงตาโฉบเฉี่ยวคู่นั้น จมูกโด่งรั้น แม้จะดูเย็นชาและดุร้ายขึ้นหลายเท่า แต่หล่อนจำได้แม่น

"พะ... พี่หวาน? พี่หวานใช่ไหมคะ?" เสียงหวานสั่นเครือหลุดลอดออกมาจากลำคอ

ภาพในอดีตเมื่อ 12 ปีก่อนไหลย้อนกลับมา พี่สาวข้างบ้านที่คอยแอบเอาข้าวมาวางไว้ให้ตอนที่ปรีดาพรโดนพ่อขังในบ้าน พี่สาวใจดีที่คอยลูบหัวปลอบโยนเวลาร้องไห้ พี่หวานที่มีใบหน้าสวยหวานมักส่งยิ้มและโอบกอดให้ความอบอุ่นหล่อนเสมอมา ความดีใจทำให้ลืมความกลัวไปชั่วขณะ ปรีดาพรวิ่งถลาเข้าไปหาทันที หวังเพียงอ้อมกอดคุ้นเคยแสนอุ่นซ่านที่จะปกป้องหล่อนจากนรกขุมนี้

"พี่หวาน! พี่หวานช่วยพรีมด้วย!"

พลั่ก!

ร่างบางของปรีดาพรยังไม่ทันจะถึงตัว ก็ถูกฝ่ามือเรียวนั้นผลักกระเด็นอย่างไม่ไยดีจนล้มลงก้นจูบพื้น เสี่ยวิฑูรย์ขมวดคิ้วมองคนของตนและร่างเล็กที่นอนกองอยู่กับพื้น

ปรีดาพรเงยหน้ามองด้วยความงุนงงและเจ็บปวด ไม่ใช่เจ็บกาย แต่เจ็บที่ใจ หญิงสาวตรงหน้ายืนกอดอก มองต่ำลงมาด้วยสายตาที่ว่างเปล่า เหมือนมองขยะชิ้นหนึ่งที่บังอาจสร้างมลทินให้แก่รองเท้าราคาแพงของเธอ

"ใครอนุญาตให้เธอแตะตัวฉัน?" น้ำเสียงนั้นเย็นเยียบ บาดลึกยิ่งกว่ามีดโกน

"พ... พี่หวาน นี่พรีมไง พรีมจำพี่หวานได้ พี่..."

"ฉันไม่รู้จักเธอ และฉันไม่ได้ชื่อหวาน" ปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย ปรีดาพรส่ายหน้า หล่อนไม่มีทางจำพี่สาวใจดีข้างบ้านไม่ได้หรอก คนตรงหน้าคือพี่หวานชัด ๆ

"พี่หวาน…"

"เอ๊ะ! นังเด็กนี่ กูบอกว่าไม่ได้ชื่อหวาน!" ตะคอกอย่างเหลืออด ร่างเพรียวปราดเข้ามาใกล้ ง้างมือขึ้นสูงหมายตบสั่งสอนนังเด็กที่พูดไม่รู้เรื่อง หากแต่คนมากอำนาจยกมือห้ามไว้เสียก่อน หญิงสาวชะงักลดมือลง