เงาชะตาบุปผามาร เล่ม 8

ยามราตรี... ภายหลังจากทานมื้อค่ำและชำระกายจนสดชื่น เซี่ยชิงหลิงก็กลับเข้ามาในห้องหนังสืออีกครั้ง แสงเทียนวูบไหวสะท้อนความเงียบงัน นางหยิบห่อผ้า "ชุดเครื่องเขียนลายนกยูง" ขึ้นมาแกะออกอย่างช้าๆ

ดวงตาเรียวงามจดจ้องไปยังกล่องไม้สลักลายนกยูงรำแพนหางอย่างประณีต ทว่าในฐานะผู้ที่เติบโตมาในตระกูลปราชญ์และคลุกคลีกับงานศิลปะมาทั้งชีวิต นางกลับรู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่าง

นางหยิบพู่กันขึ้นมาถือ... ‘หนักเกินไป...’ น้ำหนักของด้ามพู่กันมิได้สมดุลตามหลักการเขียนอักษร ราวกับมีแกนโลหะซ่อนอยู่ภายใน นางจึงวางพู่กันลง แล้วหันมาพิจารณากล่องไม้ก้นลึกนั้นแทน

“หออี้ซินเก๋อชื่อเสียงโด่งดัง ทว่าไยฝีมือกลับชุ่ยถึงเพียงนี้?” นางพึมพำพลางไล้นิ้วไปตามรอยต่อไม้บริเวณก้นกล่องที่หนาและเทอะทะกว่าด้านอื่นอย่างเห็นได้ชัด นางลองยกกล่องขึ้นเคาะเบาๆ...

ปึก... ปึก...

เสียงที่สะท้อนกลับมามิใช่เสียงไม้กลวงของกล่องใส่เครื่องเขียนทั่วไป ทว่ามันแฝงด้วยความทึบตันประหนึ่งมีศิลาหรือสิ่งของบางอย่างซุกซ่อนอยู่ภายใต้แผ่นไม้ชั้นสอง!
‘มีกลไกซ่อนอยู่จริงๆ หรือนี่...’ หัวใจของชิงหลิงเริ่มเต้นรัว ปริศนาขบวนรถม้าที่ถูกลอบโจมตีเริ่มฉายชัดขึ้นในใจ หรือสิ่งที่โจรเหล่านั้นตามหา... คือสิ่งที่เป็น 'ส่วนเกิน' ในกล่องนี้!