เกิดใหม่เป็นฮองเฮาในตำหนักเย็น

เมื่อเธอหัวใจวายตายแล้วตื่นขึ้นมาในร่างของฮองเฮาที่ตายเพราะอดอาหารประชดคนรัก นางถูกเนรเทศให้มาอยู่ในตำหนักเย็น เพื่อความอยู่รอดเธอจึงเปลี่ยนตำหนักเย็นที่เคยเงียบเหงาให้กลายเป็นแหล่งผลิตอาหารเองได้


"กาลครั้งหนึ่ง... ในวังหลังที่มีกำแพงสูงตระหง่านเช่นนี้ มีนางกำนัลคนหนึ่งถูกใส่ร้ายจนต้องโทษประหารด้วยการฝังทั้งเป็นในป่ากล้วย จากนั้นผู้คนที่เดินผ่านก็พบเจอผู้หญิงยืนอยู่ในดงกล้วยบ่อยครั้ง นานวันเข้าผู้คนก็เล่าลือว่าต้นกล้วยกลับมามีชีวิต ในยามกลางคืนนางจะออกมาเดินหาบุรุษที่หน้าตาดีแล้วเอากลับไปเป็นสามี" เสียงของซิงอี้หรานเริ่มทุ้มต่ำและสั่นพร่า
"เขาว่ากันว่าบุรุษที่หายไปในดงกล้วยทุกคืนพระจันทร์เต็มดวงผู้ใดที่ได้กลับออกมาก็เสียสติ บ้างก็หนีไปบวช" เหวินเซียวที่ตอนแรกกะจะรวบหัวรวบหางฮองเฮา กลับเริ่มรู้สึกว่าลมหนาวจากหน้าต่างมันเย็นเยือกผิดปกติ เขาขยับผ้าห่มขึ้นมาคลุมโดยไม่รู้ตัว
"อะ... อะไรของเจ้า เล่าเรื่องอัปมงคลในห้องนอนข้าเนี่ยนะ?" เขาท้วง แต่หูกลับผึ่งรอฟังต่อ
"ยังไม่หมดนะเพคะ... ว่ากันว่าถ้าไม่มีบุรุษผ่านมา นางจะเข้าไปในบ้านที่มีบุรุษแล้วค่อย ๆ มุดลงไปใต้เตียง..." ซิงอี้หรานโน้มตัวเข้าไปกระซิบข้างหูเหวินเซียว
"แล้วนางก็จะยื่นมือเหี่ยว ๆ ที่เปียกชุ่มมาจับข้อเท้าคนที่นอนอยู่บนเตียงแบบนี้ไงเพคะ"
"เฮ้ย" เหวินเซียวสะดุ้งสุดตัวจนเกือบตกเตียง เมื่อซิงอี้หรานแกล้งเอามือเย็นเฉียบของนางคว้าหมับเข้าที่ข้อเท้าของเขา
"ซิงอี้หราน เจ้าเล่นบ้าอะไรเนี่ย!" เขาร้องลั่น ใบหน้าที่เคยแดงก่ำด้วยความเขินอายเมื่อครู่ ตอนนี้ซีดเผือดเป็นไก่ต้ม


ขอขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามเรื่อยมานะคะ