อนุมานได้ว่ารัก

เขาใช้ตรรกะคำนวณทุกอย่างในชีวิต แต่กลับ "คำนวณผิด" เมื่อหัวใจเริ่มเต้นแรงเพราะเธอ
สำหรับเขา… ความรักคือสมการที่ไร้คำตอบ
สำหรับเธอ… ความรักคือภาพวาดที่ไม่ต้องมีแบบร่าง
และเมื่อโลกของเหตุผลปะทะหัวใจ
ผลลัพธ์เดียวที่อนุมานได้ก็คือ "รัก"
----------------------------------------------------
เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูโดยไม่รู้ตัว บทสนทนาเมื่อคืนยังคงอยู่ตรงนั้น ข้อความสุดท้ายของเธอสั้น สุภาพ และรักษาระยะห่างอย่างชัดเจน
"ฝันดีเช่นกันค่ะ"
เพียงประโยคเดียวแต่เขากลับอ่านมันซ้ำมากกว่าหนึ่งครั้ง
ศรัณย์ลดมือลงช้า ๆ ก่อนจะพูดกับความเงียบในห้องอีกครั้ง คราวนี้น้ำเสียงต่ำลงกว่าเดิม และหนักแน่นขึ้นอย่างชัดเจน
"ถ้าระบบมองคุณไม่ออก…" เขาหยุดไปชั่วครู่ ราวกับกำลังปล่อยให้ถ้อยคำเรียงตัวในใจอย่างพอดี
"ผมก็คงต้องรู้จักคุณด้วยตัวเอง"
คำพูดนั้นไม่ได้หวาน ไม่ได้ฟังดูโรแมนติก หากเรียบง่ายและจริงใจในแบบของเขาเอง คนอย่างศรัณย์ไม่เคยสนใจจะเรียนรู้ใครเป็นพิเศษมาก่อน เขามองผู้คนผ่านศักยภาพ ประโยชน์ และความเป็นไปได้ในการทำงานมากกว่าความรู้สึก
แต่กับเธอเขาไม่อยากมองผ่านระบบอีกแล้ว ไม่อยากมองผ่านรายงานไม่อยากมองผ่านข้อมูลที่ถูกจัดวางไว้อย่างสมบูรณ์แบบ
เขาอยากเห็นด้วยตาของตัวเองฟังด้วยหูของตัวเองและเข้าใจเธอด้วยใจของตัวเอง ไม่ใช่เพราะระบบทำไม่ได้ แต่เพราะบางเรื่อง…ระบบไม่มีวันเข้าใจเท่ามนุษย์


--------------------------------------------
เพราะความรัก....เป็นเรื่องของหัวใจ ไม่ใช่สมอง
อนุมานได้ว่ารัก....นิยายรัก สำหรับคนที่เชื่อว่าทุกอย่างมีคำอธิบาย ยกเว้นตอนที่หัวใจเลือกใครบางคน...

***มะลิลาญา***