ของหวงนภัทร

สะเทือนใจว่ะ เมื่อคืนเราเพิ่งโดนเธอบังคับขืนใจปล้นจูบเราไปแท้ ๆ ยังเป็นได้แค่เพื่อนอีกเหรอ ?



ลานคณะที่ยังไม่ค่อยมีคน มีแค่ร้านกาแฟเล็กๆ ใต้ตึกที่เปิดแค่ครึ่งเดียว เนลล์ในชุดเสื้อยืดสีขาว กางเกงยีนส์สีซีด ยืนก้มหน้าดูแผนที่ในมือถือสลับกับเงยหน้ามองป้ายตึกไปมา เธอแค่อยากลองมาสำรวจเส้นทางก่อนถึงวันเปิดเทอมเลยขอให้พี่ชายมาส่งที่หน้ามหาลัยแล้วเดินเล่นเข้ามาเรื่อย ๆ จนถึงคณะตัวเอง

"ตึกบีไปทางไหนวะเนี่ย" เธอพึมพำกับตัวเองเบา ๆ

"ตึกบีต้องอ้อมไปข้างหลังนะ" เสียงทุ้มของผู้ชายดังขึ้นจากด้านหลัง

เนลล์หันกลับไปอัตโนมัติเด็กผู้ชายผิวขาวตัวสูง ใส่เสื้อยืดสีขาว
กับกางเกงยีนส์ซีดเหมือนกับเธอเป๊ะ ยืนหน้านิ่งๆ แต่สายเป็นมิตร

"อ๋อ..."เธอหยุดคำพูดไปเพราะรู้สึกว่า ทำไมคุ้นหน้าจังเลย

ผู้ชายตรงหน้าก็ทำท่าชะงักเหมือนกันมองหน้าเธอเหมือนหาคำตอบ

"เนลล์?" เขาเอ่ยชื่อเธอเบา ๆ เหมือนกลัวเรียกผิด

"เรย์?" เธอรู้สึกหัวใจวูบไหวเหมือนเล่นไวกิ้งในสวนสนุก

สองคนยืนมองหน้ากันเหมือนสมองกำลังประมวลภาพเก่า
เมื่อวัยเด็กที่ถูกเก็บไว้ในส่วนลึก บล็อกตัวต่อ สนามเด็กเล่น เด็กผู้หญิง
ที่พูดไม่หยุดกับเด็กผู้ชายที่เพียงพยักหน้าและนั่งฟัง

"เรย์จริงด้วย! คิดถึงจังเลย"

ไม่ใช่แค่พูดแต่เธอดีใจจนกระโดดกอดเรย์จนตัวลอย เรย์เสียจังหวะจนต้องใช้สองแขนโอบรัดตัวเธอไว้โดยสัญชาตญาณกลัวเธอจะหล่นลงไป

"เอ่อ เนลล์ปล่อยเราก่อน" เรย์ตบลงที่แผ่นหลังเล็กเบาๆ กลัวว่าถ้ามีคนเห็นอาจจะมองเธอไม่ดี

"อุ๊ย ขอโทษเราลืมตัว" เมื่อได้สติก็รีบไปปล่อยแขนออกจากคอเขาให้เป็นอิสระ ยิ้มด้วยความดีใจให้เรย์จนตาหยี

"ไม่เป็นไร"

ปากบอกไม่เป็นไรแต่หัวใจนี่สิ ทำไมถึงได้เต้นรัวขนาดนี้ ในที่สุดก็ได้เจอกันเสียที...ผู้หญิงคนเดียวที่เขาเฝ้ารอ