ย้อนเวลา กลับมาแต่งงานกับยาจก

"ชาติก่อนข้าโง่เขลา รักบุรุษสารเลวจนตัวตาย กลายเป็นหมากที่ถูกเหยียบย่ำในหุบเขาเหมยซาน!
เมื่อสวรรค์ให้โอกาสข้าหวนคืนสู่วัยเยาว์ ข้าขอสาบาน... ชาตินี้ข้าจะไม่เป็นหงส์ในกรงทองของใคร แต่จะเป็นหงส์เพลิงที่แผดเผาทุกคนที่ทำร้ายข้า!
และในวันที่ทุกคนตราหน้าว่า 'อาเฉิง' เป็นเพียงยาจกใบ้ไร้ค่า มีเพียงข้าที่รู้ว่าภายใต้คราบมอมแมมนั่น คือพยัคฆ์ร้ายที่จะสยบทั้งแผ่นดินไว้แทบเท้าข้าเพียงคนเดียว!"

"เวยเวย มาเถิด ลูกรัก องค์ชายสามทรงมารอเจ้านานแล้ว เจ้าจะเลือกใครเป็นคู่หมั้นคู่หมาย ก็จงชี้ตัวออกมาในวันนี้ต่อหน้าฟ้าดิน"
โจวเยี่ยนยืดอก เตรียมก้าวไปข้างหน้าเพื่อรับมือของนาง เขาปั้นยิ้มที่คิดว่าอบอุ่นที่สุดส่งให้
"เวยเวย... ส่งมือเจ้ามาให้ข้าเถิด"
เวยเวยกวาดสายตามองชายหนุ่มสูงศักดิ์ตรงหน้าด้วยความรังเกียจเหลือคณา ภาพที่เขาถีบนางตกเหวยังซ้อนทับอยู่บนใบหน้าหล่อเหลานั้น นางเดินผ่านหน้าเขไปราวกับเขาเป็นเพียงธาตุอากาศ
โจวเยี่ยนหน้าเสีย มือที่ยื่นออกไปค้างเติ่งอยู่กลางอากาศ
เวยเวยเดินตรงไปที่ประตูจวน แขกเหรื่อต่างหันมองตามด้วยความฉงน ที่ข้างกำแพงจวน มีชายหนุ่มร่างยักษ์คนหนึ่งนั่งขดตัวอยู่ เขาใส่ชุดขาดวิ่น ผิวพรรณมอมแมมไปด้วยคราบดิน ผมเผ้ายาวรุงรังบดบังใบหน้า ในมือถือเศษไม้เก่าๆ เขากำลังถูกทหารยามขับไล่ให้พ้นทาง
อาเฉิง...
ใจของเวยเวยสั่นสะท้าน เมื่อเห็นเขายังมีชีวิตอยู่ ยังไม่ได้ถูกธนูปักหลังจนเลือดนองเหมือนในความฝันร้ายนั่น
"หยุดมือเดี๋ยวนี้!" เวยเวยตวาดทหารยาม
นางย่อตัวลงตรงหน้ายาจกหนุ่ม อาเฉิงเงยหน้าขึ้น แววตาของเขาดูเลิกลั่กและหวาดกลัว เขาพยายามจะขยับหนีเพราะคิดว่าตนเองกำลังจะถูกรังแกเหมือนทุกครั้ง
"อย่ากลัวข้า..." เวยเวยกระซิบนิ่งนวล นางยื่นมือขาวผ่องไปจับมือที่หยาบกร้านและเปื้อนโคลนของเขาขึ้นมาอย่างไม่นึกรังเกียจ
"เวยเวย! เจ้าทำอะไรของเจ้า!" เสียงเสนาบดีหลี่ดังขึ้นด้วยความตกใจ "นั่นมันขอทานใบ้! กลับมานี่เดี๋ยวนี้!"
เวยเวยพยุงร่างของอาเฉิงให้ลุกขึ้นยืน แม้เขาจะตัวสูงใหญ่กว่านางมาก แต่นางกลับรู้สึกมั่นคงอย่างประหลาด นางหันกลับมาประจันหน้ากับบิดา องค์ชายสาม และแขกเหรื่อนับร้อย
"ท่านพ่อ... ท่านบอกว่าให้ข้าเลือกคนที่ข้าปรารถนาจะฝากชีวิตไว้ด้วยตนเอง" เวยเวยประกาศเสียงดังฟังชัด "บัดนี้ข้าเลือกแล้ว"
นางชูมือที่กุมมือของอาเฉิงขึ้นสูง
"ข้า หลี่เวยเวย จะแต่งงานกับบุรุษผู้นี้... อาเฉิงคือสามีของข้า!"
ความเงียบเข้าปกคลุมทั่วลานจวน ก่อนจะตามมาด้วยเสียงเซ็งแซ่ องค์ชายสามหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธจัดและอับอายถึงขีดสุด เขาถูกปฏิเสธโดยยอมเลือกยาจกแทนที่จะเป็นเขา!
"หลี่เวยเวย! เจ้ากล้าหยามเกียรติข้าหรือ!" โจวเยี่ยนตวาด "ยาจกสติไม่ดีนี่มีดีอะไร!"
เวยเวยแสยะยิ้ม "อย่างน้อยเขาก็ซื่อสัตย์กว่าสุนัขในคราบมนุษย์บางคน และเขาก็ไม่เคยคิดจะหักหลังข้าเพื่ออำนาจ!"
เซียนเอ๋อร์แอบยิ้มสะใจในใจ 'นังโง่! เลือกขอทานก็ดี ข้าจะได้เป็นพระชายาคนเดียว!' แต่นางยังแสร้งทำเป็นร้องไห้ "พี่หญิง ท่านเสียสติไปแล้วหรือเจ้าคะ ทำไมถึงทำตัวตกต่ำเช่นนี้"