บุปผาหวนคืนใต้เงาบัลลังก์

ท่ามกลางหิมะที่โปรยปรายลงมาปกคลุมกำแพงวังหลวงสีชาด กลิ่นอายแห่งความตายตลบอบอวลไปทั่วลานประหาร เสียงโซ่ตรวนที่ลากครูดกับพื้นหินดังบาดลึกเข้าไปในความเงียบสงัดของราตรีที่เหน็บหนาวที่สุด

หลินเยว่หานคุกเข่าอยู่กลางลานหิมะ อาภรณ์สีขาวสะอาดบัดนี้เปรอะเปื้อนไปด้วยโลหิตของคนในครอบครัว นางเงยหน้าที่ซีดเผือดมองไปยังบุรุษที่ประทับอยู่บนบัลลังก์หินอ่อน... เซียวจิ้งเหยียน

เขาสวมฉลองพระองค์ลายมังกรสีทมิฬสง่างาม ใบหน้าคมคายที่นางเคยช่วยชีวิตไว้จากป่าลึก บัดนี้กลับราบเรียบและเย็นชาราวกับน้ำแข็ง แววตาคู่ที่นางเคยหลงใหลไม่มีแม้แต่เศษเสี้ยวของความเมตตา มีเพียงความว่างเปล่าที่บอกชัดว่าตระกูลหลินเป็นเพียงเบี้ยตัวหนึ่งที่เขาใช้เขี่ยทางสู่บัลลังก์เท่านั้น

"เซียวจิ้งเหยียน..." เสียงของนางสั่นเครือ "ท่าน... ทรงเป็นคนสั่งประหารงั้นหรือ?"

ไม่มีคำตอบจากโอรสสวรรค์ มีเพียงการโบกหัตถ์เบาๆ เป็นสัญญาณให้เพชฌฆาตเงื้อดาบขึ้นสูง แสงจันทร์สะท้อนคมดาบวาววับเล็งตรงมาที่ลำคอของนาง

(ข้าช่างโง่เขลานัก... ที่มอบใจให้ปีศาจในคราบมนุษย์)

ในวินาทีที่คมดาบตัดผ่านขั้วหัวใจ ความแค้นที่สุมทรวงพลันระเบิดออกเป็นแสงสีชาดสว่างจ้า ท่ามกลางห้วงแห่งความตายอันมืดมิด

เฮือก!

แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านผ้าม่านโปร่งสีนวล กระทบลงบนใบหน้าเนียนละเอียดของสตรีที่นอนอยู่บนเตียงไม้แกะสลักอย่างดี หลินเยว่หาน สะดุ้งตื่นขึ้นมาพร้อมกับเสียงหอบหายใจรัวริน มือเรียวบางตะปบเข้าที่ลำคอของตนเองโดยสัญชาตญาณ

ไม่มีรอยแผล... ไม่มีเลือด...

นางกวาดสายตามองไปรอบห้องที่คุ้นเคย แจกันลายครามประดับดอกเหมยฮวาป่า กลิ่นเครื่องหอมจางๆ ที่บิดาเคยสั่งทำพิเศษให้ ทุกอย่างดูสงบสุขเสียจนน่าใจหาย แต่นางรู้ดีว่าภายใต้ความสงบนี้ คือปฐมบทของโศกนาฏกรรมที่กำลังนับถอยหลัง

"คุณหนู! ท่านตื่นแล้วหรือเจ้าคะ?" เสียงใสของ เสี่ยวชุ่ย สาวใช้คนสนิทที่นางจำได้ติดตาว่าถูกทหารแทงตายต่อหน้าในชาติก่อน ดังขึ้นพร้อมกับการก้าวเข้ามาในห้อง

เยว่หานชะงักไปครู่หนึ่ง ดวงตาที่เคยอ่อนโยนบัดนี้วาวโรจน์ด้วยความรู้สึกที่ผสมปนเป ทั้งดีใจที่เห็นคนรักยังมีชีวิต และเจ็บปวดกับภาพหลอนในอดีต

"เสี่ยวชุ่ย... วันนี้วันที่เท่าไหร่" เสียงของนางแหบพร่าเล็กน้อย

"วันที่สิบ เดือนสาม ปีรัชศกที่ยี่สิบสี่ไงเจ้าคะ คุณหนูลืมไปแล้วหรือว่าวันนี้ท่านมีนัดไปไหว้พระที่วัดบนเขาชิงซาน" เสี่ยวชุ่ยตอบพลางจัดเตรียมอ่างล้างหน้า

วันที่สิบ เดือนสาม... หัวใจของเยว่หานกระตุกวูบ นี่คือวันเดียวกับที่นางได้พบกับเขาเป็นครั้งแรกในชาติที่แล้ว วันที่นางยื่นมือเข้าไปช่วยบุรุษบาดเจ็บที่นอนจมกองเลือดอยู่ในป่าหลังวัด โดยไม่รู้เลยว่าเขาก็คือ องค์ชายรองเซียวจิ้งเหยียน ผู้ที่จะกลายเป็นเพชฌฆาตของตระกูลหลินในอีกสามปีให้หลัง