ใจของข้ายากจะหวนรักท่านแล้วจริงๆ

คำโปร...
เจ็บแล้วจำคือคนเจ็บแล้วทนคือกระบือดังนั้นลู่เจาเจาคนนี้จะไม่ยอมเป็นกระบือเด็ดขาดรักคนผิดนางก็แค่เลือกคนใหม่บุรุษยังเลือกสตรีที่ดีมาเป็นภรรยาได้แล้วเหตุใดนางจะเลือกชายที่ดีสักคนมาเป็นสามีบ้างมิได้เล่า
ภาพที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าทำให้ ลู่เจาเจา ถึงกับยกมือขึ้นปิดปากตนเองแน่น ราวกับเกรงว่าหากปล่อยเสียงใดเล็ดลอดออกไป หัวใจที่กำลังเต้นรัวอยู่ในอกจะระเบิดออกมาเสียก่อน
หญิงสาวยืนนิ่งอยู่ตรงหน้าประตูเรือนรับรองที่เป็นที่พักของคู่หมั้นตน ร่างกายแข็งทื่อดุจรูปสลักหิน นางถามตนเองซ้ำแล้วซ้ำเล่าในใจ
นี่มัน…เกิดเรื่องอันใดขึ้นกันแน่
เดิมทีการกลับมาครั้งนี้ นางตั้งใจให้เป็นเรื่องน่ายินดีที่สุดในรอบสามเดือนที่ผ่านมา
หลังจากนางทำงานในหอแพทย์หลวงแห่งเมืองฉางอันติดต่อกันสามเดือน นางแทบไม่มีเวลาพักผ่อน แม้แต่วันหยุดยังถูกใช้ไปกับการศึกษาตำราการแพทย์และช่วยรักษาคนไข้นอก นางทุ่มเททุกอย่างเพียงเพราะต้องการให้ท่านพ่อภูมิใจ และคู่ควรกับบุรุษที่ตนรักที่ปีนี้เขาสอบได้ถึงทั่นฮวา
บุรุษที่นางเคยคิดว่าจะใช้ชีวิตคู่จนแก่เฒ่าไปด้วยกัน นอกจากจะเป็นแพทย์หลวงมีอาชีพการงานมั่นคงนางยังเร่งหาเงินสร้างฐานะอีกด้วย
ดังนั้นเมื่อได้หยุดยาวเพียงไม่กี่วันหลังจากนางไปรักษาโรคระบาดยังหมู่บ้านนอกเมือง ลู่เจาเจาจึงรีบเดินทางกลับที่จวนซึ่งตั้งอยู่นอกเมืองฉางอันโดยไม่บอกผู้ใด นางตั้งใจจะมอบความประหลาดใจ ให้เขา
แต่ผู้ที่ถูกทำให้ประหลาดใจ กลับกลายเป็นนางเอง
ภายในห้องเรือนรับรอง เสียงครางแผ่วต่ำดังลอดออกมาไม่ขาดสาย กลิ่นกำยานอ่อน ๆ ผสมกับกลิ่นเหงื่อของเรือนกายทำให้บรรยากาศในห้องอบอวลด้วยความกำหนัด
บนเตียงไม้แกะสลักลวดลายหรูหรา ร่างชายหญิงสองคนกำลังพันเกี่ยวกันแน่น เสื้อผ้าถูกถอด ทิ้งกระจัดกระจายอยู่บนพื้น
ชายผู้นั้นคือ มู่หรงเยี่ย บุรุษที่นางคบหามานานสามปี บุรุษที่ครั้งหนึ่งเคยบอกกับนางว่าจะรักนางเพียงคนเดียว จนนางวางใจยอมตกลงหมั้นหมายเมื่อครึ่งปีก่อน
ส่วนสตรีที่กำลังแนบชิดอยู่ใต้ร่างเขา…
เมื่อสายตาของลู่เจาเจามองเห็นใบหน้าชัดเจน หัวใจของนางก็เหมือนถูกของมีคมกรีดลงอย่างโหดเหี้ยม
"ลู่เพ่ยหนิง…?"
เสียงของลู่เจาเจาแหบพร่าจนแทบไม่เป็นคำ สตรีที่กำลังอยู่ใต้ร่างมู่หรงเยี่ยไม่ใช่สตรีแปลกหน้า แต่คือญาติสนิทที่สุดของนาง ญาติผู้พี่ที่นางเคยไว้ใจยิ่งกว่าผู้ใดในโลกและลู่เพ่ยหนิงยังรู้เห็นกับความรักครั้งนี้ของนางมาแต่แรกอีกด้วย!
เมื่อได้ยินเสียงเรียก ทั้งสองคนบนเตียงต่างสะดุ้งโหยง มู่หรงเยี่ยรีบคว้าเสื้อคลุมมาปิดกาย ลู่เพ่ยหนิงเองก็รีบดึงผ้าห่มขึ้นปิดหน้าอก ใบหน้าของนางนั้นแดงจัด ไม่รู้ว่าเพราะความอายหรือเพราะความตกใจ
ก่อนมู่หรงเยี่ยรีบเอ่ยขึ้น ปากคอสั่น
"เจาเอ๋อ! เจ้าอย่าเพิ่งเข้าใจผิด เรื่องนี้ข้าสามารถอธิบายได้"
ลู่เพ่ยหนิงเองก็รีบพูดเสริมเสียงสั่น "ใช่แล้วเจาเอ๋อ เจ้าคิดมากเกินไปแล้ว พวกเราก็แค่..."
คำพูดของญาติผู้พี่ยังไม่ทันจบ หยดน้ำตาของลู่เจาเจาก็ไหลลงมาอย่างเงียบงัน หญิงสาวไม่ได้ร้องไห้โวยวาย หรือมีเสียงสะอื้น มีเพียงน้ำตาที่ไหลออกมาอย่างช้า ๆ
ราวกับหัวใจของนางกำลังละลายออกมาเป็นหยดน้ำ สามเดือนที่ผ่านมา นางเหน็ดเหนื่อยเพียงใด กลางวันรักษาคนไข้ กลางคืนอ่านตำราเพื่อสอบเลื่อนขั้นเป็นหมอหลวง บางครั้งแม้จะป่วยก็ยังไม่กล้าหยุดพัก
ทั้งหมดนั้นเพียงเพราะนางหวังว่าเมื่อกลับมา จะได้เห็นรอยยิ้มของบุรุษที่นางรัก ว่าตนทำสำเร็จสอบเลื่อนขั้นสำเร็จตั้งแต่อายุสิบเก้าปี และจะได้ใช้เวลาด้วยกันเตรียมงานแต่ง
แต่สิ่งที่รอคอยนางอยู่กลับเป็นภาพเช่นนี้ ภาพของหนึ่งบุรุษที่รักมากกับอีกหนึ่งสตรีที่ลู่เจาเจาวางใจ กำลังสมสู่กันลับหลังตน
ในอดีต นางเคยได้ยินข่าวลือว่ามู่หรงเยี่ยมีสตรีอื่น นางเจ็บปวดอยู่บ้างแต่พยายามเข้าใจ เพราะนางยังไม่อาจแต่งงานทำหน้าที่ภรรยาให้เขาได้ จึงเลือกที่จะหลับตาข้างลืมตาข้างเสมอ