ใจของข้ายากจะหวนรักท่านแล้วจริงๆ

คำโปร...
เจ็บแล้วจำคือคนเจ็บแล้วทนคือกระบือดังนั้นลู่เจาเจาคนนี้จะไม่ยอมเป็นกระบือเด็ดขาดรักคนผิดนางก็แค่เลือกคนใหม่บุรุษยังเลือกสตรีที่ดีมาเป็นภรรยาได้แล้วเหตุใดนางจะเลือกชายที่ดีสักคนมาเป็นสามีบ้างมิได้เล่า
++++
ลู่เจาเจานิ่งไปครู่หนึ่ง ดวงตาของนางเต็มไปด้วยความประหลาดใจ คาดไม่ถึงมารดาเลี้ยงตนจะช่วยนาง
"ท่านน้าจะช่วยข้าหรือเจ้าคะ…"
หลี่ซื่อถอนหายใจเบา ๆ
"เด็กโง่…"
นางยกมือขึ้นลูบศีรษะหญิงสาวอย่างอ่อนโยน
"ข้าเลี้ยงเจ้ามาสิบปี แม้จะไม่ใช่มารดาแท้ ๆ แต่ข้าก็ไม่เคยคิดกับเจ้าเหมือนคนนอกเลยสักครั้ง"
แสงโคมสั่นไหวเล็กน้อยในสายลม หลี่ซื่อมองลูกเลี้ยงตรงหน้าอย่างเศร้าใจ ความจริงแล้วหลายปีที่ผ่านมา หลี่ซื่อใช้ชีวิตอยู่ในจวนตระกูลลู่ราวกับเงาที่ไม่มีเสียง นางกล้ำกลืนทุกอย่างเงียบงัน
อดทนถูกสามีและญาติฝ่ายสามีกดข่มไม่ต่างจากสิ่งของชิ้นหนึ่งที่ถูกวางไว้เพื่อรักษาหน้าตาของตระกูล เพราะในโลกใบนี้ นางไม่มีทางเลือกอื่นเลย สตรีที่แต่งเข้าจวนใหญ่ หากจะอยู่ให้รอดก็ต้องยอมก้มหน้า
แต่ลู่เจาเจา...
เด็กคนนี้ต่างออกไปลูกเลี้ยงของนางเหมือนมารดาของนางฉลาดและมีความคิดก้าวหน้าจึงเลือกเรียนแพทย์ หลี่ซื่อไม่ต้องการให้เด็กที่ตนเลี้ยงดูมากับมือเดินซ้ำรอยชีวิตที่เต็มไปด้วยความอดทนและน้ำตาของตนอีกคน ในต้าถังนี้มีสตรีอาภัพมากพอแล้ว นางไม่อยากเห็นลู่เจาเจาเป็นอีกคนที่ต้องถูกทำลายเพียงเพราะคำว่า หน้าตาตระกูลและเพราะนางเป็นสตรีไม่มีสิทธิ์เลือกสามีดีด้วยตนเอง
หลี่ซื่อจึงกล่าวเสียงแผ่ว แต่แฝงความหนักแน่น "หากเจ้ายังอยู่ในจวนนี้ต่อไป ชีวิตของเจ้าจะถูกผูกไว้กับคนพวกนั้นตลอดไป"
แสงโคมในมือของนางสั่นไหวเล็กน้อยตามแรงลม จากนั้นหลี่ซื่อจึงล้วงห่อผ้าเล็ก ๆ ออกมาจากแขนเสื้อแล้วส่งให้หญิงสาว "นี่คือเงินตำลึงกับตั๋วเงินที่ข้าสะสมไว้ เจ้าจงเอาไปใช้ระหว่างทาง เจ้าไปหาท่านแม่ของเจ้าเถอะ ไปหยางโจว ไปอยู่กับท่านแม่ใหญ่ของเจ้า ที่นั่นอย่างน้อยเจ้าก็จะได้หายใจอย่างคนที่มีชีวิต"
ลู่เจาเจาเบิกตากว้างทันที มือของนางยังไม่ยื่นออกไปรับ "ท่านน้า ข้าไม่อาจรับไว้ได้ เงินพวกนี้ท่านเก็บไว้เถิด"
หลี่ซื่อส่ายหน้าเบา ๆ รอยยิ้มบางปรากฏบนใบหน้าที่ผ่านความทุกข์มามากกว่าครึ่งชีวิต "อย่าปฏิเสธ ข้าเตรียมรถม้าไว้ที่ประตูหลังแล้ว เจ้าจงออกจากจวนคืนนี้เสีย ก่อนที่ท่านปู่ของเจ้าจะสั่งให้ขังเจ้าในห้องบรรพชนจริง ๆ หากถึงตอนนั้น แม้ข้าจะอยากช่วยก็ช่วยไม่ได้แล้ว"
ขณะนั้นเอง เด็กหญิงตัวเล็กที่ยืนเงียบอยู่ข้างมารดาก็เงยหน้าขึ้น ดวงตากลมโตของลู่เหยาจีเต็มไปด้วยความจริงจังเกินวัย "พี่ใหญ่รีบไปเถอะเจ้าค่ะ"
เสียงเล็ก ๆ ของเด็กหญิงสั่นเล็กน้อยแต่แน่วแน่ "ท่านห้ามแต่งกับบุรุษอย่างมู่หรงเยี่ยเด็ดขาด เขาต่ำช้า จีเอ๋อไม่ชอบเขาเลย"
เด็กหญิงกำชายเสื้อของตนแน่นแล้วพูดต่ออย่างพยายามกลั้นน้ำตา "พี่ใหญ่ไปหาท่านแม่ใหญ่ให้สำเร็จก่อน หากพี่อยู่ที่หยางโจวได้แล้ว...ก็กลับมารับจีเอ๋อกับท่านแม่ไปด้วยนะเจ้าคะ"
คำพูดนั้นทำให้ลู่เจาเจาชะงัก หัวใจของนางเหมือนถูกบางอย่างกระแทกอย่างแรง นางก้มลงมองเด็กหญิงตัวเล็กที่กำลังพยายามยืนหยัดอยู่ต่อหน้าโลกที่โหดร้ายเกินวัย
"เหยาจี…"
เด็กหญิงเม้มริมฝีปากแล้วพยักหน้าอย่างแรง "จีเอ๋อจะรอพี่ใหญ่ ถึงตอนนั้นพวกเราจะไม่ต้องอยู่ในจวนนี้อีกแล้ว"
น้ำตาใสเริ่มไหลลงมาตามแก้ม แต่เด็กหญิงยังฝืนยิ้ม "สตรีก็ต้องช่วยสตรีกันเองไม่ใช่หรือเจ้าคะ ท่านแม่สอนจีเอ๋อมาเช่นนั้น"
หลี่ซื่อมองลูกสาวตัวเล็กของตนอย่างตื้นตัน ก่อนจะหันกลับมามองลู่เจาเจา ดวงตาของนางจริงจังยิ่งกว่าครั้งใด "บุรุษยังอยากได้สตรีที่ดีมาเป็นภรรยา มาเป็นมารดาของบุตร แล้วสตรีเหตุใดจึงมิอาจเลือกบุรุษที่ดีมาเป็นสามีบ้างเล่า"
ลู่เจาเจาชะงักไปกับคำพูดนั้น
หลี่ซื่อกล่าวต่ออย่างหนักแน่น "เจ้าจงจำไว้ เจาเอ๋อ เจ้าเป็นสตรีที่ดี เช่นนั้นเจ้าต้องเลือกสามีดี ๆ อย่าให้ชีวิตของเจ้าต้องพังทลายเพียงเพราะบุรุษที่ไม่คู่ควร ข้าไม่อยากเห็นเจ้ากลายเป็นอีกคนที่ทนทุกข์เหมือนข้า เจ้าต้องเหมือนพี่หญิงซ่งท่านแม่แท้ๆ ตนเองนะ"
คำพูดนั้นทำให้ดวงตาของลู่เจาเจาร้อนผ่าว นางก้มลงคำนับหลี่ซื่ออย่างลึกซึ้ง "พระคุณของท่านน้าหมิ่น เจาเอ๋อจะไม่มีวันลืม"
หลี่ซื่อยิ้มบาง ๆ แม้ในดวงตาจะมีน้ำตา "ไปเถิด ก่อนที่คนอื่นจะรู้ตัว"
ลู่เจาเจาหันไปมองลู่เหยาจีอีกครั้ง เด็กหญิงตัวเล็กกำมือแน่นราวกับให้กำลังใจ นางจึงยื่นมือไปลูบศีรษะน้องสาวเบา ๆ "พี่ใหญ่สัญญา หากไปถึงหยางโจวและตั้งหลักได้มั่นคงเมื่อใด พี่จะกลับมารับพวกเจ้าทั้งท่าน้าหมิ่นไปอยู่ด้วยกัน"
ลู่เหยาจีพยักหน้าแรง ๆ จากนั้น ลู่เจาเจาจึงหันหลังเดินจากมารดาเลี้ยงกับน้องสาวด้วยความตั้งใจเด็ดเดี่ยว
ค่ำคืนนั้น ลู่เจาเจาก้าวออกจากจวนตระกูลลู่ผ่านประตูหลังที่เงียบงัน โดยมีแสงโคมของหลี่ซื่อและดวงตาของเด็กหญิงตัวเล็กยืนส่งอยู่ไกล ๆ
นางไม่ได้หันกลับไปมองอีกเลย เพราะนางรู้ดีว่า การเดินจากไปครั้งนี้ ไม่ใช่การหลบหนีทั่วไป
แต่มันคือก้าวแรกของสตรีสามคน ที่กำลังพยายามหลุดพ้นจากชีวิตที่บุรุษกำหนดให้พวกตนเดินโดยไม่เต็มใจ