ดั่งพิรุณชโลมใจ

เพื่อนำพาแคว้นให้รอดพ้นจากภัยแล้ง ฮ่องเต้มีบัญชา มอบราชโองการสมรสให้แก่เจี้ยนโหวเจี้ยนอู่เว่ย กับธิดาตัวน้อยจากเผ่าอู่หนิง ผู้ซึ่งนำพาสายฝนมาช่วยให้แคว้นรอดตาย...เด็กแปดหนาวนี่น่ะหรือภรรยาข้า!?

#คำโปรย

ในยามที่แคว้นฝานเกิดภัยแล้ง ฮ่องเต้จึงมีบัญชา มอบราชโองการสมรสให้แก่เจี้ยนโหว เจี้ยนอู่เว่ย กับธิดาแห่งเผ่าอู่หนิง บุตรสาวของเผ่าเล็กๆ จากต่างแดนให้เป็นฮูหยินของเขา

หากทว่า…นั่นไม่ใช่การเย้ยหยันจากฮ่องเต้แต่อย่างไร เพราะเด็กคนนั้นมีพลังวิเศษที่สามารถเรียกสายฝนให้ตกลงมาได้ และสามารถช่วยให้แคว้นฝานรอดพ้นจากภัยแล้งได้!

"หาววว…ท่านลุง ถึงแคว้นฝานแล้วหรือ ท่านโหวว่าที่สามีของหลิงอวี่มารับแล้วหรือเปล่า ขอดูหน่อยสิ"

"………." เจี้ยนโหว

"อิ่งสือ เมื่อครู่ข้าหูฝาดไปหรือเปล่า…เหมือนว่าข้าได้ยินเสียงของเด็ก…เด็กผู้หญิง?" หมิงถังกะพริบตาปริบๆ มองไปยังรถม้าของพวกอู่หนิงอย่างงุนงง เช่นเดียวกับอิ่งสือและเหล่าทหารของเจี้ยนโหว ที่ยามนี้เริ่มสงสัยเหมือนกันหมด

บนรถม้านั่น…ไม่ใช่สตรีที่ไหน แต่เป็นเด็กผู้หญิง?

เด็กหญิงตัวน้อยร่างเล็กจ้อย ในชุดแต่งงานสีแดงมงคล ใบหน้าจิ้มลิ้มถูกแต่งแต้มบางเบาแต่พอเหมาะ ริมฝีปากอิ่มสีดอกเหมยดูแช่มชื่น รับเข้ากับดวงตาคู่กลมใสแป๋ว กำลังเงยหน้ามองสบตากับเจี้ยนโหวปริบๆ แลดูใสซื่อยิ่งนัก

เจี้ยนอู่เว่ยยืนจ้องเด็กน้อยอยู่นานกว่าจะหาเสียงของตนเองเจอ

"เจ้า…คือธิดาของอู่หนิง?"

"หลิงอวี่เจ้าค่ะ ยินดีที่ได้รู้จัก" เด็กน้อยยิ้มหวานประสานมือย่อกายคำนับทักทาย นางเงยหน้าจิ้มลิ้มเอียงคอมองพี่ชายในชุดแดงตรงหน้า "พี่ชาย ท่านใส่ชุดสีแดงเหมือนชุดแต่งงานของหลิงอวี่เลย ฉะนั้นพี่ชายคือว่าที่สามีของหลิงอวี่ ท่านพี่ชายเจี้ยนโหวหรือเจ้าคะ?"

"…เจ้าอายุเท่าไหร่" เจี้ยนโหวไม่ตอบ หากถามนางกลับ

หลิงอวี่น้อยยกมือขึ้นมานับนิ้วทีละนิ้ว จนนับได้ครบแปดนิ้วก็ชูนิ้วทั้งแปดให้เจี้ยนโหวดู "หลิงอวี่อายุแปดหนาวเจ้าค่ะ ชอบดอกไม้ ชอบสายฝน ชอบฟังเสียงฝน แล้วก็ชอบกินของอร่อย!"

"………" เจี้ยนอู่เว่ย


#แถม

[ก่อนแต่งกับน้อน]

"ท่านพี่สามี ท่านพ่อกับท่านลุงของหลิงอวี่บอกว่าท่านนั้นเก่งกาจ มีทั้งพลังและอำนาจ ท่านสามารถปกป้องเผ่าอู่หนิงของหลิงอวี่ได้ หลิงอวี่ก็ยินดีแต่งงานกับท่าน แล้วก็ยินดีใช้พลังของหลิงอวี่เรียกฝนมาเพื่อฟื้นฟูแคว้นฝานของท่านพี่สามีเหมือนกันเจ้าค่ะ!"

ร่างเล็กยิ้มหวานหน้าบานแฉ่ง ท่านแม่บอกว่าเจี้ยนโหวเป็นคนดุร้าย ต้องพยายามทำตัวอ่อนน้อมถ่อมตนให้เขาเอ็นดู และต้องพยายามอ้อนเขาให้มากๆ เขาจะได้ไม่ทำตัวใจร้ายกับหลิงอวี่!

เจี้ยนอู่เว่ยมองเด็กน้อยนิ่งงัน ก่อนเอ่ยเสียงเรียบ

"ยังไม่แต่ง ห้ามเจ้าเรียกข้าว่าสามี"

หลิงอวี่น้อยได้ยินก็พยักหน้าหงึกหงัก ยิ้มหวานให้เขาแล้วเรียกใหม่

"เจ้าค่ะ ว่าที่สามี!"

"...……" เจี้ยนโหว


[หลังแต่งกับน้อน]

"………" หลิงอวี่น้อยเหลือบไปมองเจี้ยนโหวเพียงปลายสายตา หากแค่นั้นก็ทำให้ร่างสูงใจหล่นวูบ

"นะ…เด็กดี ข้าสัญญาแล้วอย่างไรว่าจะไม่ทำให้เจ้าเจ็บปวด ไม่ว่าจะกายหรือใจ ข้าจะปฏิเสธสตรีพวกนั้นให้หมด ข้าจะรอเจ้าแค่คนเดียว…นะ ออกมาหาข้าได้หรือไม่"

เจี้ยนโหวแทบไม่อยากเชื่อตนเอง ว่าตัวเขาจะรู้สึกกังวลลนลานถึงเพียงนี้ ทั้งที่นางอยู่แค่เพียงปลายเอื้อมมือ แต่กลับไขว่คว้าไม่ได้ และวันนี้ทั้งวันเขายังได้โอบกอดอุ้มนางเอาไว้อย่างมีความสุขอยู่เลย แต่แค่ไม่กี่ชั่วยาม ด้วยคำเพียงไม่กี่คำ กลับทำให้นางดูปฏิเสธเขาถึงเพียงนี้…

"เด็กดี…ฮูหยินของข้า มาหาสามีเร็ว" เจี้ยนโหวยังคงพยายามเกลี้ยกล่อมนางอีกครั้ง หากครานี้น้ำเสียงเขาสั่นเครือคล้ายจะร่ำไห้ หลิงอวี่น้อยเห็นหยาดน้ำตาเขาไหลออกมาก็ตกใจ รีบคลานออกมาหาร่างสูงทันที

"วะ เว่ยเกอ…ร้องไห้หรือเจ้าคะ"

"ฮูหยินน้อยของข้า…เจ้ายอมออกมาหาข้าแล้ว" เจี้ยนโหวพลันเผยรอยยิ้ม น้ำตาเขาไหลออกมา พร้อมกับรอยยิ้มที่ดูโง่งม


#นิยายเลี้ยงต้อย #น่ารักฮีลใจ
ใครสนใจสามารถลองอ่านตัวอย่างดูก่อนได้นะคะ
ขอให้มีความสุขและสนุกไปกับการอ่านนิยายค่า ขอบคุณค่ะ

@นภานิล