ไฟรักลวงใจ

"หวังว่าเธอจะไม่ยุ่งกับพี่สาวฉันอีก"
"ฉันไม่เคยยุ่งกับพวกคุณ มีแต่พวกคุณมายุ่งกับฉัน!"
"นั่นแหละ ฉันไม่อยากเสียอะไรไปอีก เธอไม่รู้หรอกว่าเรื่องบ้าๆ นี่ ทำให้เราต้องเสียอะไรบ้าง"
"แล้วไงล่ะ แล้วฉันผิดอะไร! ทำไมฉันต้องเสียคุณ!!"
ความเงียบงันดังกระหึ่มขึ้นในตอนนั้น สายซอรู้สึกพ่ายแพ้จนเข่าทรุด เธอค่อยๆ นั่งลงไป น้ำตาอุ่นๆ พลันรินไหล เงียบงันไม่ต่างจากความทุกข์ที่นอนรอยังก้นบึ้งของหัวใจ มันไม่เคยจากไปไหน ความทุกข์ที่ว่าได้หยั่งรากลึกในหัวใจของเธอ ราวกับว่าเป็นส่วนหนึ่งของร่างกายนี้
ตุลธรนั่งยองๆ ลงไป ตรวจตราร่างกายที่อ่อนแรงของสายซอ แล้วรอยช้ำที่ข้อมือก็สะกิดใจเขา เขาแตะมันเบาๆ แต่หล่อนดึงมือหนี
"ไปโดนอะไรมา"
"แค่หกล้ม ไม่ถึงกับตาย"
"ห่างสายตาฉันไม่เท่าไหร่ เดี๋ยวก็เจ็บตัว เดี๋ยวก็ไม่สบาย กวนใจฉันตลอด"
"นั่นเรื่องของคุณ ไม่ใช่เรื่องของฉัน ฉันก็อยู่ของฉันดีๆ"
เขาเชยใบหน้าหล่อนขึ้นมา หล่อนปัดป้องเขาก็ไม่สน หน้าหล่อนซีดมาก ดวงตาก็แดงก่ำ น่าสงสารนัก
"ทำไมยังป่วยไม่หาย"
"ยุ่งอะไรด้วยล่ะ แค่เจ้านาย ไม่ใช่เจ้าชีวิต ต้องรู้ไปซะทุกเรื่องเลยเหรอ" เธอยังปัดมือเขาออก ถ้อยคำที่เขาบอกว่าเกลียดกัน ยังดังก้องในหู
"ปากดีจริงๆ จะตายแล้วยังปากดี"
"แล้วจะอยากรู้ไปทำไม"
"เพราะอาจจะเกี่ยวกับฉันน่ะสิ เธอ...ท้องหรือเปล่า"
สายซอยิ้มเยาะ เด็กที่เกิดจากแผนการหลอกให้รักแล้วหักหลัง เขาจะสนทำไม
"ถุงยางสามชิ้นแต่ทำไปเจ็ดรอบ ถ้าถึงคราวซวยก็อาจจะท้องละมั้ง"
"สายซอ! ฉันถามจริงจัง ถ้าเธอท้อง เราจะได้แก้ไข"
"ไม่ต้องมายุ่งกับฉัน! เกลียดกันนักก็อยู่ห่างๆ ไม่ต้องสนใจ ไม่ต้องมาถาม เจอหน้าก็ไม่ต้องทัก!"
"ฉันพูดกับเธอดีๆ"
"ไม่ต้องดี! เพราะฉันโง่! ฉันดูไม่ออกว่าคุณเสแสร้งหรือว่าจริงใจกันแน่"
"เธอช่วยใจเย็นๆ ได้ไหม"
"ก็เลิกเซ้าซี้เรื่องลูกซะทีสิ! จะบอกอะไรให้ฟังนะ พ่อที่ร้ายกาจอย่างคุณ เด็กที่ไหนจะอยากมาเกิดเป็นลูก ฝันเฟื่องอยู่เหรอ ถ้าต้องมีลูกกับคุณ ฉันมีกับหมาดีกว่า"
"สายซอ!?"


###
โรมานซ์ ดราม่า จบดี ไม่มีนอกกายนอกใจ