พ่อเลี้ยงปัทม์

"อ๊ะ!" เขาแย่งแก้วในมือออกจนเจ้าของไม่ทันตั้งตัว หกเลอะเสื้อของเธอ

"นี่ ทำอะไรของคุณคะคุณปัทม์!" น้ำเสียงปนตะคอกเล็กน้อยสายตาหวานตวัดมองเขาด้วยความโกรธ

"เธอกินน้ำจากไหน"

"ก็จากก๊อกที่ล้างจาน" เธอพูดเรียบเฉย เพราะเธอเอามาจากตรงนั้นจริง ๆ คนฟังรู้สึกผิดก่อตัวขึ้นในอกทันที

"ไม่ต้องกินแล้ว"

"ทำไมคะ ฉันไม่เห็นจะตายนี่" น้ำเสียงหวานประชดเล็กน้อยแม้ไม่ได้หันมองหน้าเขา สายตาเธอยังมองออกไปนอกหน้าต่างบานใหญ่ที่มีเพียงดวงดาวกระจ่างแจ้งในความมืดมิด

เขาเดินเข้ามาใกล้ สายตาคมเข้มกวาดมองเธอช้า ๆ

"ผมขอโทษ" น้ำเสียงแผ่วเบาจนแทบจะไม่ได้ยินเป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกผิดต่อคนตรงหน้า แรงดึงดูดที่เขาพยายามปฏิเสธตั้งแต่ก่อนแต่งงานกลับชัดเจนยิ่งกว่าเดิม

มือหนาเชิดปลายคางมนเบา ๆ จาบจ้วงที่ริมฝีปากบางที่เขาโหยหามาทั้งวันจนไม่เป็นอันทำงาน ไม่มีคำว่ารัก ไม่มีคำสัญญา มีเพียงความต้องการที่ร่างกายของคนทั้งสองพยายามไม่ยอมรับ แม้ภริตาไม่ได้ขัดขืนไม่ใช่เพราะอยากใกล้ชิดแต่เพราะเธอรู้ดีว่า ต่อให้ผลักเขาออกไปเธอก็ไม่มีที่ให้หนี

คืนนั้น บ้านไม้ท้ายไร่จึงไม่ได้เป็นเพียงที่เนรเทศแต่มันกลายเป็นความลับระหว่างเขากับเธอความลับที่ยิ่งเขาพยายามผลักไสก็ยิ่งดึงดูดเขาให้กลับมา ทั้งที่ปากบอกว่าเธอไม่มีที่ยืนในบ้านใหญ่

ทว่าร่างกายและหัวใจของเขากลับเลือกเดินทางมาหาเธอ…ทุกครั้งที่ดวงตะวันลับฟ้าความมืดปกคลุมไร่องุ่น

-------------------------------------------------
ตัวอย่าง 1

"พวกเขาขายฉันเพื่อเงิน" เธอพูดช้า ๆ ด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

"ส่วนคุณก็ซื้อฉันด้วยเงินก้อนเดียวกัน" คำพูดนั้นกระแทกเข้าใส่เขาอย่างจังปัทม์เงียบนิ่งไปชั่วขณะก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

"ผมไม่เคยคิดจะซื้อคุณ" ภริตาหัวเราะเบา ๆ ทว่ากลับไม่มีอารมณ์ขบขันในนั้นเลย

"จริงเหรอคะ" เธอชี้ไปที่เอกสารบนโต๊ะ

"เงินห้าสิบล้านแลกกับการแต่งงาน คุณคิดว่ามันเรียกว่าอะไร" ปัทม์พูดไม่ออก

"คุณอาจไม่ได้เป็นคนตั้งราคา แต่คุณก็เป็นคนจ่ายมัน" ริมฝีปากบางคลี่ยิ้มเบา ๆ ทว่าดวงตาคู่สวยกลับเต็มไปด้วยรอยแผลของความเจ็บปวด