คุณหนูเล็กจากจวนกั๋วกงกับเสียงสวรรค์บันดาลโชค

“อวี้เอ๋อร์... พ่ออยู่นี่ ลูกรัก พ่ออยู่นี่แล้ว!”
**เสิ่นเจิ้นหนาน** เจิ้น กั๋วกงผู้เกรียงไกร แม่ทัพใหญ่ผู้สยบสิบทิศ บัดนี้คุกเข่าลงข้างเตียง มือที่เคยจับง้าวสังหารศัตรูนับหมื่นกลับสั่นสะท้านขณะกุมมือเล็กของบุตรสาวไว้ข้างแก้ม น้ำตาของลูกผู้ชายที่ไหลยากยิ่งกว่าทองคำร่วงเผาะลงบนผ้าห่มแพร

ด้านหลังของเขาคือบุรุษหนุ่มรูปงามสี่คนในชุดคลุมสีเข้ม พี่ชายทั้งสี่ของอวี้เอ๋อร์
ยืนนิ่งงันราวกับรูปปั้นหิน แววตาของแต่ละคนเต็มไปด้วยความโศกเศร้าและโกรธแค้นในโชคชะตาที่พรากน้องสาวตัวน้อยไปจากพวกเขา

ในวินาทีที่หัวใจของเด็กหญิงหยุดเต้นลงนั้นเอง...
โลกของ **‘อวี้เอ๋อ ** หญิงสาวจากศตวรรษที่ 21 ก็มืดดับลงพร้อมกับหนังสือนิยาเล่มหนาที่ร่วงจากมือ ความรู้สึกสุดท้ายคือความง่วงงุนจากการอ่านนิยายจนโต้รุ่ง แต่ความรู้สึกถัดมากลับเป็นความเจ็บปวดที่เสียดแทงไปทั่วทรวงอกและกลิ่นอาย
ของยาหม้อที่ฉุนกึกเข้าจมูก

*‘เฮือก!’* อวี้เอ๋อลืมตาโพลงขึ้นมาในความมืดสลัว ความทรงจำสุดท้ายของนางคือตอนจบของนิยายเรื่อง *‘บัลลังก์เลือดตระกูลเสิ่น’* ที่นางเพิ่งอ่านจบไปหยกๆ เนื้อหาในเล่มบีบคั้นหัวใจจนนางต้องหลั่งน้ำตาให้กับการตายอย่างอนาถของแม่ทัพผู้ซื่อสัตย์และพี่ชายทั้งสี่ที่ถูกใส่ร้ายจนต้องโทษประหารล้างตระกูล

*ที่นี่ที่ไหน... ทำไมขยับตัวไม่ได้เลย?*
นางพยายามจะเปล่งเสียง แต่ลำคอกลับแห้งผากราวกับมีทรายอัดแน่นอยู่ในนั้น สายตาที่พร่ามัวค่อยๆ ปรับโฟกัส จนเห็นใบหน้าคมเข้มดุดันแต่แฝงไปด้วยความอ่อนโยนของชายวัยกลางคนคนหนึ่งที่กำลังร้องไห้อยู่ข้างเตียง

*หืม! ชายผู้นี้... หน้าตาเหมือนที่บรรยายไว้ในนิยายเปี๊ยบเลย ชุดพยัคฆ์เหยียบเมฆาแบบนี้ มีรอยแผลเป็นเล็กๆ ที่หางตาซ้าย... นี่มันเสิ่นเจิ้นหนาน เจิ้น กั๋วกงผู้ถูกทรยศ
จนตัวตายในตอนจบนี่นา!*

ขณะที่อวี้เอ๋อ กำลังมึนงงอยู่นั้นเอง พลันมีเสียงสะท้อนดังก้องขึ้นในห้องโถงที่เงียบสงัด... ไม่ใช่เสียงจากริมฝีปากของเด็กหญิงบนเตียง แต่มันดังก้องเข้าไปในโสตประสาทของเสิ่นเจิ้นหนานและบุตรชายทั้งสี่โดยตรง!

“เฮ้อ... ท่านพ่อหล่อเหลาองอาจขนาดนี้แท้ๆ ทำไมถึงถูกเพื่อนรักอย่างไอ้เสนาบดีเฒ่าหวังหักหลังจนถูกตัดหัวเสียบประจานหน้าประตูเมืองได้นะ ช่างน่าอนาถจริงๆ”
มือของเสิ่นเจิ้นหนานที่กุมมือลูกสาวอยู่พลันแข็งค้าง แววตาที่โศกเศร้า
เปลี่ยนเป็นตื่นตะลึง

เขาเงยหน้าขึ้นมองบุตรสาวที่ยังคงนอนนิ่ง ดวงตาของนางกะพริบปริบๆ แต่ริมฝีปากไม่ได้ขยับแม้แต่น้อย
“เมื่อครู่... ใครพูดกัน” เสิ่นเจิ้นหนานเสียงสั่น พลางหันไปมองลูกชายทั้งสี่

**เสิ่น อวี้เฉิง** พี่ชายใหญ่ผู้สุขุมนิ่งขรึม มีสีหน้าซีดเผือด
“ท่านพ่อ... ท่านก็ได้ยินหรือ?”
“ข้าก็ได้ยิน!” **เสิ่น อวี้เหวิน** พี่รองจอมมุทะลุโพล่งขึ้น มือจับด้ามกระบี่แน่น “เสียงนั่น... เหมือนเสียงของอวี้เอ๋อร์ แต่กลับฟังดูเป็นผู้ใหญ่กว่ามากนัก!”

ขณะที่พวกเขากำลังสับสน เสียงใสๆ นั้นก็ดังขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับความรู้สึกที่ดูเหมือนเจ้าของเสียงจะเริ่ม ‘อิน’ กับบทนิยายที่เพิ่งอ่านจบไป


“แล้วนั่นพี่ใหญ่... บัณฑิตผู้รอบรู้ แต่กลับถูกใส่ความว่าโกงการสอบจนต้องฆ่าตัวตายในคุกชำระมลทิน พี่รองผู้เก่งกล้าก็ถูกลวงไปฆ่าหมกป่าเพราะยัยจิ้งจอกนั่น พี่สามกับพี่สี่ก็ถูกม้าเหยียบตายกลางสนามรบเพราะได้รับแผนที่ปลอม... โถ่ ตระกูลเสิ่นของข้า อีกแค่สองปีก็จะกลายเป็นปุ๋ยเฝ้ารากไม้กันหมดแล้วสินะเนี่ย!