ใต้เงาหนามกุหลาบ

คำโปรย

ท่ามกลางแสงไฟระยิบระยับในงานเลี้ยงการกุศลระดับประเทศ เสียงแก้วไวน์กระทบกันและเสียงหัวเราะอย่างมีจริตจะก้านดังระงมไปทั่วโถงกว้าง แต่ทว่าความครึกครื้นทั้งหมดกลับชะงักลง เมื่อร่างระหงในชุดราตรีสีแดงเพลิงก้าวเข้ามา พร้อมกับเสียงตวาดที่แหลมสูงจนบาดลึกเข้าไปในความเงียบ

"หน้าด้าน! ฉันบอกแล้วใช่ไหมเนตรทราย ว่าอย่ามาเสนอหน้าใกล้คู่หมั้นของฉัน!"

เพียะ!

ฝ่ามือเรียวบางตบลงบนใบหน้าของหญิงสาวร่างเล็กอย่างแรง จนเนตรทรายล้มลงไปกองกับพื้น ท่ามกลางเสียงอุทานด้วยความตกใจของแขกเหรื่อ ภริช ชายหนุ่มผู้สง่างามรีบถลาเข้าไปประคองเนตรทรายไว้ในอ้อมแขน สายตาที่เขามองสบตาเมลดานั้นเต็มไปด้วยความรังเกียจชิงชังอย่างปิดไม่มิด

"หยุดบ้าเสียทีเมลดา เธอมันนางมารร้าย... จิตใจเธอทำด้วยอะไร ถึงทำร้ายคนไม่มีทางสู้ได้ลงคอ!"

เมลดาเชิดหน้าขึ้น หัวเราะร่าด้วยเสียงที่ฟังดูสะใจที่สุดเท่าที่จะทำได้ "จิตใจฉันเหรอคะ? มันก็ทำด้วยความริษยาไงคะภริช อะไรที่ฉันไม่ชอบ ฉันก็จะกำจัดมันทิ้งไปให้พ้นทาง รวมถึงธุรกิจโง่ๆ ที่คุณกำลังจะเซ็นสัญญากับพ่อฉันด้วย ฉันสั่งให้คนของฉันทำลายมันทิ้งไปหมดแล้ว!"

"เธอมันเลวเกินเยียวยา..." ภริชกัดฟันกรอด "ออกไปให้พ้นหน้าฉัน ก่อนที่ฉันจะหมดความอดทนกับผู้หญิงอย่างเธอ!"

"ไปแน่ค่ะ! เพราะเห็นหน้าคุณตอนนี้แล้วฉันก็สะอิดสะเอียนเหมือนกัน!"

เมลดาหมุนตัวเดินจากไปอย่างทระนง รองเท้าส้นเข็มกระทบพื้นเสียงดังมั่นคง ทิ้งไว้เพียงเสียงสาปแช่งและสายตาดูแคลนที่ไล่หลังมา แต่ไม่มีใครสังเกตเห็นเลยว่า... ในจังหวะที่เธอหันหลังกลับ แผ่นหลังที่เหยียดตรงนั้นสั่นเทาเพียงใด และดวงตาที่เคยแข็งกร้าวบัดนี้รื้นไปด้วยน้ำตาที่จวนเจียนจะหยดลงมา

โปรดติดตาม...