หงเสวียนอี้ปฐมเทพแดนต้าหลัว เล่ม 2

"ราชาปีศาจ...ออกมาพบข้า" สุรเสียงนั้นราบเรียบและไม่ดังนัก แต่กลับดังก้องกังวานไปทั่วทุกโสตประสาทของสิ่งมีชีวิตในรัศมีร้อยลี้ ประตูวังหินหนาทึบที่ลงอาคมป้องกันไว้อย่างแน่นหนาสั่นสะเทือน จนรอยจารึกมนตร์ดำปริร้าวและมอดไหม้กลายเป็นเถ้าถ่าน

ภายในท้องพระโรง ราชาปีศาจที่เพิ่งจะออกคำสั่งจบ สะดุ้งสุดตัวจนเกือบตกจากบัลลังก์ศิลา ความกดดันที่ถาโถมเข้ามานั้นรุนแรงจนพระองค์รู้สึกเหมือนมีภูเขานับพันลูกทับอยู่บนบ่า เหงื่อกาฬไหลซึมเต็มแผ่นหลัง ดวงตาสีโลหิตเบิกกว้างด้วยความหวาดหวั่นที่ไม่อาจปกปิด

เรียกแล้วแต่ปฐมเทพกลับไม่รอให้ราชาปีศาจออกมาต้อนรับ ร่างสูงสง่าเดินตรงดิ่งเข้าสู่เขตพระราชฐานชั้นในด้วยท่าทางเยือกเย็น ทหารองครักษ์หลายร้อยนายที่ยืนเฝ้าหน้าทางเข้าท้องพระโรงต่างกระชับอาวุธในมือแน่น พวกมันไม่เคยมีโอกาสได้ยลปฐมเทพผู้เร้นกายมาก่อน จึงไม่รู้ว่าบุรุษร่างสูงใหญ่ในชุดสีน้ำเงินเบื้องหน้าคือใคร

"หยุดอยู่ตรงนั้น ที่นี่คือท้องพระโรงทมิฬผู้ใดก็ห้ามเข้า...อัก" ยังไม่ทันที่ทหารปีศาจจะได้เอ่ยจบคำ ปฐมเทพเพียงสะบัดพระหัตถ์เบาๆ กลางอากาศ พลังปราณสีทองที่คมกริบประดุจใบมีดนับพันก็พุ่งเข้าฉีกกระชากร่างของปีศาจเฝ้ายามเหล่านั้นจนแหลกสลายกลายเป็นเถ้าถ่านในพริบตา โดยที่พระองค์ไม่ได้ปรายตามองแม้แต่น้อย

ปัง…บานประตูยักษ์ของท้องพระโรงถูกพลังมหาศาลกระแทกจนเปิดออกอย่างรุนแรง เศษซากหินกระจุยกระจายไปทั่วบริเวณ ราชาปีศาจที่ประทับอยู่บนบัลลังก์ลุกพรวดขึ้นด้วยความโมโหที่ถูกหมิ่นเกียรติถึงเพียงนี้

"บังอาจ เจ้าเป็นใครกัน เหตุใดจึงบุกรุกเข้ามาถึงที่นี่อย่างโอหังเช่นนี้" ราชาปีศาจตวาดก้องพลางแผ่รังสีปีศาจออกมาหมายจะข่มขวัญ

ปฐมเทพไม่เอ่ยคำพูดใดให้เสียเวลา แววตาของพระองค์เย็นเยือก พระองค์เหยียดหัตถ์ออกไปข้างกาย ทันใดนั้นแสงเรืองรองสายหนึ่งก็กลายเป็นทวนอาวุธประจำกาย ที่เปล่งอานุภาพศักดิ์สิทธิ์สั่นสะเทือนไปทั่วทั้งแดนปีศาจ