รักเจ้าจนไม่อาจปล่อยมือ

นางสู้อุตส่าห์รักเขาสุดหัวใจ แต่เขากลับเลือกช่วยสตรีอีกคนแล้วปล่อยนางกับลูกตายท่ามกลางหิมะหนาวเหน็บ เมื่อหวนคืนสู่วันอัปยศนางจึงหอบดวงใจอันบอบช้ำหันหน้าเข้าวัด แต่เมื่อเจอกันอีกครั้ง เขากลับไม่ยอมปล่อยนางไป...

...นางยอมถอยห่าง ในขณะที่เขาดิ้นรนทุกวิถีทางเพื่อพันธนาการเราสองเอาไว้ไม่ยอมปล่อยมือ...ในวันที่ทุกอย่างสายเกินแก้สำหรับนาง ทั้งหมดนั้นเขาทำไปเพื่อสิ่งใดเล่า


....จวงเยว่รักแม่ทัพหรงจิ่งอย่างสุดหัวใจ เพราะเขาช่วยชีวิตของนางไว้ โชคชะตาสองเราจึงเกี่ยวพันกันด้วยน้ำมือของนางเอง

นางสู้อุตส่าห์ดิ้นรนทำทุกสิ่งก็เพื่อความรักนี้ ส่วนเขาดื้อรั้นผลักใสนางทุกทาง...

ถึงกระนั้นความพยายามของนางดูเหมือนจะสำเร็จผล

หรงจิ่งถูกใครบางคนวางยากำหนัด นางจึงอาสาใช้ร่างกายแก้พิษให้อย่างไม่ลังเล

คืนแห่งความอัปยศสำหรับเขา แต่สำหรับนางมันคือความหอมหวานที่ลึกซึ้ง มันยังนำมาซึ่งโซ่ทองคล้องใจที่จะเกี่ยวยึดเขาไว้เคียงข้างนางไปตลอดกาล

น่าเสียดายที่ช่วงสุดท้ายของชีวิต เขาไม่เคยรู้ว่ามีเด็กคนนี้ก่อร่างสร้างเลือดเนื้ออยู่ในท้องของนาง



***
"หรงจิ่ง ท่านดูสิว่าวันนี้ข้าทำอะไรมาฝาก"

เสียงหวานใสแสนคุ้นหูของใครบางคน ทำเอาใบหน้าเฉยชาของหรงจิ่งเย็นลง แววรำคาญปรากฏขึ้นในดวงตาคมวูบหนึ่งแล้วหายไป เขาหันกายมาเผชิญหน้าจวงเยว่ที่ส่งยิ้มกว้างมาให้

"เมื่อวานข้าพูดไม่ชัดหรือไงว่าอย่าเสนอหน้ามาก่อกวนเวลาข้ากำลังทำธุระ"

จวงเยว่หน้าเจื่อนเล็กน้อย ก่อนจะรีบยิ้มตอบกลับว่า "ข้าจำได้แล้ว ๆ แต่นี่มันเรื่องเร่งด่วนมากนะเจ้าคะ"หญิงสาวชูถุงหอมที่ลงมือปักเย็บอย่างประณีตโดยใช้เวลาทั้งคืนจึงแล้วเสร็จยื่นส่งให้เขาด้วยความหวัง

แต่หรงจิ่งกลับไม่เหลือบแล กระชากถุงหอมมายัดแถวที่คาดเอวอย่างลวก ๆ แล้วกล่าวว่า "ข้ารับไว้แล้ว เจ้าพอใจหรือยัง"

"อื้อ"นางพยักหน้าอมยิ้ม ดวงตาเปล่งประกายระยิบระยับที่ทำให้เขาเบือนสายตาหนีเพราะรู้สึกแปลก ๆ ทุกครั้ง "แล้วนี่ท่านทำธุระเสร็จแล้วหรือ"

"ไม่ต้องยุ่ง รีบกลับจวนไปได้แล้ว"

หรงจิ่งโบกมืออย่างรำคาญ เร่งฝีเท้าจากไปอย่างรวดเร็ว ปล่อยจวงเยว่ยืนก้มหน้าเศร้าอยู่ข้างหลัง

*

*

*

จวงเยว่กำลังเดินซื้อของและมองหาพู่ห้อยทวนเพื่อนำไปมอบให้หรงจิ่ง เพราะนางสังเกตว่าพู่เดิมของเขามันชำรุดมากจนดูไม่ได้ คนที่งามสง่าอยู่บนหลังม้า ทวนคู่ใจจะขาดพู่ห้อยใหม่เอี่ยมได้ยังไง หรือหาไม่มีที่ถูกใจนางค่อยกลับไปเรียนวิธีทำมามอบให้เขาภายหลังก็ย่อมได้ แต่แล้วรอยยิ้มกลับต้องจืดจางลงเมื่อเห็นเขาเดินมากับเฉียวเหวินถิง

ด้วยท่าที...ค่อนข้างสนิทสนม

แม้ว่าหรงจิ่งจะชอบวางหน้าเรียบเฉย แต่นางก็พอมองออกว่าเขามิได้รำคาญการมีอยู่ของเฉียวเหวินถิง ซึ่งแตกต่างกับตอนที่อยู่กับนาง

จวงเยว่กัดปากข่มความเศร้าและน้อยใจ ความไม่ยินยอมผลักดันให้นางก้าวออกไปแสดงตัวต่อคนทั้งสอง "หรงจิ่ง วันนี้มิทำงานหรือเจ้าคะ"

ทว่าคนที่ตอบกลับนางมิใช่เขา แต่คือเฉียวเหวินถิง คนที่เดินหัวเราะมากับเขาจนนางรู้สึกระคายสายตาต่างหาก "คุณหนูจวง ไม่พบกันนาน วันนี้ออกมาเดินเที่ยวเล่นคนเดียวหรือเจ้าคะ"

ดูเหมือนคำทักทายปกติทั่วไป แต่จวงเยว่สัมผัสได้ว่าเฉียวเหวินถิงมีเจตนาอยากเยาะเย้ยนาง ถึงได้เน้นคำว่า คนเดียว อย่างชัดถ้อยชัดคำ

นางไม่อยากใส่ใจท่าทีโอ้อวดของอีกฝ่าย หันมาถามหรงจิ่งที่ยืนนิ่งเฉยว่า "ข้าเห็นว่าพู่ที่ห้อยกับทวนของท่านเก่ามากแล้วเลยมาเดินหา แต่ไม่มีร้านไหนถูกใจ เลยคิดว่าจะหลับไปถักเองดีกว่า ท่านอยากได้รูปแบบไหนเจ้าคะ"

"บังเอิญเสียจริง ข้าก็เพิ่งมอบพู่ที่ถักเสร็จให้พี่ชายหรงจิ่งไปเมื่อเช้านี้ คุณหนูจวงคงไม่ต้องลำบากแล้วนะเจ้าคะ"

จวงเยว่หันมองหรงจิ่งคอแทบเคล็ด แววตาคู่นั้นมีความคาดคั้นอยู่หลายส่วน "ที่คุณหนูเฉียวพูด จริงหรือเจ้าคะ"

"อืม"หรงจิ่งหันไปพูดกับเฉียวเหวินถิงว่า "รีบไปเถอะ"

จวงเยว่ยืนมองเงาร่างทั้งสองเดินเคียงกันไป ภาพที่เฉียวเหวินถิงแหงนหน้าพูดบางอย่างกับเขา และเขาก็ก้มมองนางเพื่อรับฟัง ช่างชวนให้แสบลูกนัยน์ตายิ่งนัก!

เหนืออื่นใด จวงเยว่กำลังถูกอารมณ์เศร้าเกาะกินหัวใจช้า ๆ นางทุ่มเทเสียมากมาย เขามอบให้เพียงความเย็นชา

เมื่อไหร่กัน หรงจิ่งถึงจะยอมหันมองจวงเยว่บ้าง

****

ท่ามกลางพายุฝนโหมกระหน่ำจนแทบปิดผืนฟ้าด้วยหยดน้ำ เสียงคำรนดังกึกก้องราวกำลังบอกมนุษย์เบื้องล่างถึงความพิโรธของสวรรค์

ความทรงจำสุดท้ายของ จวงเยว่ คือความวูบโหวงของอากาศรอบกาย นางตกจากที่สูง ลอยคว้างอยู่ในความว่างเปล่าชั่วขณะ

ยามร่างกระทบพื้นแข็ง ความเจ็บปวด จุกร้าวทั่วร่างกายคล้ายฝังแน่นในจิตใต้สำนึกของนางไม่เสื่อมคลาย

ก่อนสิ้นลม ภาพตรงหน้าคือบุรุษที่นางรักและทุ่มเทมาตลอด พุ่งตัวรับร่างของสตรีอีกคน โอบรั้งอย่างหวงแหน แม้จะอยู่ไกลเพียงนี้นางก็สามารถสัมผัสได้ถึงความตื่นตระหนกในแววตาของเขา

นั่นคือความหวังสุดท้าย หวังว่าเขาจะเหลียวแลมาทางนางสักครั้ง ทว่าจนกระทั่งนางอันเป็นที่รักปลอดภัย สายตาของเขาก็มิเหลือบแลมาถึงนาง

ดวงไฟแห่งความหวังดวงน้อย ๆ ที่เพิ่งจุดประกายแสงริบหรี่ ถูกน้ำเย็นสาดจนมอดดับ ความรักอันมากล้นในหัวใจ ที่นางคิดว่ามันคือความสวยงามและความสุข กำลังแล่นพล่านกัดเซาะก้อนเนื้อในอก ราวแมลงกินเนื้อแทะกินอาหารแสนโอชะ

จางเยว่กำลังกระอักเลือด และที่สำคัญ นางกำลังจะตาย..ตายพร้อมลูก ลูกที่เกิดจากความผิดพลาดระหว่างนางและเขาในค่ำคืนแสนอัปยศ

หลังจากนั้น ด้วยสติอันพร่ามัวค่อย ๆ ดับลง นางก็ไม่อาจรับรู้สิ่งใดได้อีกเลย...

ท่ามกลางพื้นเบื้องล่างที่ถูกปกคลุมด้วยหิมะสีขาวโพลน จวงเยว่ทอดร่างลงบนนั้นอย่างเดียวดาย สีขาวรอบตัวค่อย ๆ ถูกสีแดงของเลือด อาบย้อมราวดอกกุหลาบแบ่งบาน โอบอุ้มร่างไร้วิญญาณของนางเอาไว้ ดุจเป็นการไว้อาลัยให้กับสองชีวิตอันน่าสงสารที่ต้องถูกทอดทิ้งและจากไปอย่างไร้ค่า