ท่านประธานแค้นรัก

เพราะเธอเคยทิ้งเขาไป ความแค้นมันจึงฝังลึก กลับมาเจอกันอีกครั้ง เขาขอแก้แค้นเธอ

"เธอต้องไปคัดเอกสารของลูกค้ามาให้ฉัน เอามาให้ครบ"
"ค่ะ" กั้งรับคำสั่งจากนั้นก็เดินตามพี่พนักงานแผนกไป ส่วนสิบทิศเขาเข้าไปคุยงานต่อที่ห้องผู้จัดการ
เวลาผ่านไปจนเที่ยงวัน สิบทิศเขาไม่ได้มาตามกั้งไปทานข้าว ส่วนพี่พนักงานของที่นี่ก็เริ่มทยอยไปทานบ้างแล้ว แต่กั้งไม่รู้จักใครสักคน อีกอย่างเธอก็ไม่รู้ว่าโรงอาหารอยู่ทางไหน
กระทั่งมีพนักงานเข้ามาชวนเธอไปทานมื้อเที่ยง
"คุณเลขาคนสวยเที่ยงแล้วนะครับไม่ไปทานข้าวเหรอ"
"โรงอาหารอยู่ไกลไหมคะ" เธอเอ่ยถามออกไปเสียงเรียบ
"อยู่ข้างหลังนี่เองครับ"
กั้งกำลังเก็บเอกสารให้เข้าที่ เธอพร้อมจะสาวเท้าออกไปจากห้อง แต่ท่านประธานหน้านิ่งดันเข้ามาห้ามเสียก่อน
"งานยังไม่เสร็จเลย จะรีบไปทานทำไมกัน"
พนักงานที่เข้ามาชวนตัวหดไปเล็กน้อย ก่อนที่เขาจะเดินค้อมตัวผ่านหน้าสิบทิศไปช้าๆ
ส่วนกั้งเธอรู้สึกหิวมากก็ตอนนี้มันเที่ยวแล้ว แต่เขาดันไม่อนุญาตให้เธอทานข้าว
"แต่นี่มันพักกลางวันนะคะ ปกติพนักงานทุกคนก็ต้องพักเที่ยงอยู่แล้ว"
"ก็ใช่..ทุกคนต้องพักเที่ยง ยกเว้นคนที่ทำงานไม่เสร็จ"
แล้วเขารู้ได้ยังไงว่าคนอื่นทำงานเสร็จ อันนั้นก็แค่ความคิดของเธอเพราะกั้งเธอไม่ได้พูดอะไรออกมา
กั้งหลบสายตาพลางพ่นลมหายใจออกมาเฮือกใหญ่ เธอไม่อยากจะต่อล้อต่อเถียงกับสิบทิศ เพราะรู้อยู่แล้วว่าทั้งหมดนี้เขาจงใจแกล้งเธอชัด ๆ
"ฉันจะออกไปทานข้าวหน่อย กลับมาหวังว่าเธอจะทำงานเสร็จนะ"
หรือนี้มันอาจจะเป็นผลจากการกระทำของเธอ อดีตที่แสนหวานผู้ชายที่รักและเอาใจเธอในเมื่อก่อน ตอนนี้เหมือนกับว่าเขาจะเป็นคนละคนกัน
สิบทิศออกมาทานข้าวข้างนอก เขาไม่สนใจหรือห่วงใยกั้งแม้แต่น้อย ไม่สนว่าตอนนี้เที่ยงคนเราก็ต้องทานข้าวให้ครบมื้อ
ชายหนุ่มร่างสูงใบหน้านิ่งเงียบ ใช้เวลาทานข้าวในร้านอาหารไม่นานนัก เขาก็กลับมาที่โรงงานตามเดิม และตอนนี้กั้งก็ทำงานที่เขามอบหมายให้เสร็จเรียบร้อย
เธอคิดว่าจะเดินไปทานข้าวรองท้องสักหน่อย แต่ยังเดินไม่พ้นหน้าประตูด้วยซ้ำ สิบทิศก็เดินมาเรียกตัวเธอพอดี
"กลับได้แล้ว เอกสารพวกนั้นเอากลับบริษัทด้วย"
"แต่กั้งยังไม่ได้ทานข้าวเลยนะคะ"
"นี่มันเวลางาน เลิกงานเธอค่อยไปทานแล้วกัน"
และไม่น่าเชื่อเลยว่าเขาจะใจดำกับเธอขนาดนี้ ไม่ยอมแม้จะให้ทานข้าว
สิบทิศพากั้งกลับมาที่บริษัทใหญ่ เธอหอบเอกสารพะลุงพะลังไปหมด แต่เจ้านายหนุ่มสุดหล่อก็ไม่คิดจะช่วย เขาเดินตัวปลิวขึ้นไปก่อนกั้ง
ส่วนกั้งเธอไม่มีแม้แรงจะเดินด้วยซ้ำเพราะรู้สึกหิวจนตาลายไปหมด แต่ก็ต้องอดทนไว้ก่อน
ขณะที่กั้งเดินหอบเอกสารมาที่ห้องท่านประธาน เธอยังเดินไม่ถึงห้องของเขา มีนก็เดินมาเจอพอดี
"กั้งไปไหนมา" มีนเอ่ยถามเพราะอยากรู้ และเธอก็เห็นว่าใบหน้าของกั้งซีดลงเล็กน้อย
"ก็พี่ชายเธอชวนเราไปที่โรงงานแถมยังให้เราคัดเอกสาร จนเลยเวลาทานข้าว นี่หิวจนตาลายไปหมด"
"จริงเหรอ พี่สิบนะพี่สิบ เอางี้เอกสารฝากใครไปก็ได้ แต่เธอต้องไปทานข้าวก่อน เป็นอะไรไปเดี๋ยวจะยุ่ง"
"แต่นี่เวลางาน หากเราไปทานพี่ชายมีนจะไม่ดุอีกหรือไง"
สิ่งที่กั้งพูดขึ้นทำให้มีนไม่ค่อยพอใจพี่ชายเท่าไรนัก ดูเหมือนจะใจดีเสนองานเลขาให้ แต่ที่ไหนได้หวังดีประสงค์ร้ายนี่เอง
"กั้งจะกลัวอะไร หากไม่ไหวก็กลับแผนกเราก็ได้ อีกอย่างนะ…เราเซ็นขึ้นเงินเดือนให้กั้งก็ได้ หรือไม่ก็เอาจากเราไปครึ่งหนึ่งหากกั้งเดือดร้อนเงิน"
ความเป็นห่วงของมีนทำให้กั้งต้องยิ้มออกมา แต่เธอก็ไม่อาจรับ
"กลับน่ะกลับได้แต่เงินเดือนเราไม่เอาหรอกนะ ที่เรายอมมาทำก็เพราะเราจะได้รู้ว่าเขาโกรธเราอยู่หรือเปล่า"
"แล้วได้คำตอบหรือยัง"
"เขาไม่ใช่แค่โกรธหรอกมั้ง เขาคงเกลียดเราไปแล้วด้วย"
กั้งพูดแล้วก็สูดลมหายใจเข้าลึก แต่อย่างว่าแหละเธอเป็นลูกน้องไม่มีสิทธิ์พูดอะไรได้ ระหว่างที่ยืนคุยกันอยู่นั้น พี่ใจดีก็รีบสาวเท้ามาหากั้ง
"กั้งคุณสิบรออยู่ที่ห้องนานแล้วนะ"
"จะไปเดี๋ยวนี้ค่ะ"
เธอเร่งฝีเท้าไปที่ห้องท่านประธาน แต่ก็ไม่ได้ไปคนเดียวหรอกนะ เพราะมีนเธอมาด้วย
กั้งแทรกร่างเข้ามาพร้อมหอบเอกสารมาวางบนโต๊ะ ตามมาด้วยมีน เธอทำสีหน้าไม่พอใจพี่ชายเท่าไรนัก
"พี่สิบ พี่ไม่ให้เพื่อนมีนทานข้าวเหรอ" ประโยคของน้องสาวทำเอาสิบทิศต้องตวัดสายตามามองกั้ง แต่กั้งเธอกลับหลบสายตาเขา
"ถึงขั้นต้องเอาไปฟ้องเลยเหรอ"
"กั้งไม่ได้ฟ้อง มีนแค่ถาม หากพี่ไม่มีน้ำใจกับพนักงานแบบนี้ มีนจะขอตัวกั้งกลับแผนกนะคะ"

#เซตceoพ่ายรัก
นามปากกา แอดมินตัวกลม
นามปากกา พริ้มเภา


ios ซื้อผ่านเวบไซค์ถูกกว่านะคะ