สงครามลับในลาว - โชคชะตาที่แตกสลาย - กูไทย โพธิราช (มหิสนันท์) - การเดินทางของชาวไทยที่ไร้สูติบัตรไทย สู่ค่ายหนองคายเพื่อตามหาครอบครัวไทย

สงครามลับในลาว - โชคชะตาที่แตกสลาย

การเดินทางของชายไทยไร้สัญชาติสู่ค่ายผู้ลี้ภัยหนองคายเพื่อตามหาครอบครัวไทยของเขา
มีเรื่องราวบางเรื่องที่ไม่ได้เกิดขึ้นจากตัวหนังสือ แต่เกิดขึ้นจาก "ความเงียบ" และเรื่องของ กูไทย โพธิรัตน์ ก็เป็นหนึ่งในนั้น
กูไทยเกิดใต้หลังคาใบไม้ในความอบอุ่นของลาวตอนใต้ โดยไม่มีสูติบัตร ไม่มีตัวตนทางกฎหมาย — ไทยโดยสายเลือด ลาวโดยผืนดิน แต่ "มองไม่เห็น" สำหรับทั้งสองประเทศ
เขาเป็นลูกชายของแม่ที่เลี้ยงเดี่ยว ผู้เข้มแข็งและเงียบสงบ เขาเติบโตขึ้นในลาวที่ยังสงบ ระหว่างทุ่งนาแม่น้ำโขงและเสียงหัวเราะของเด็กๆ ที่วิ่งเท้าเปล่าในฝุ่นแดง
แต่เงามืดกำลังคืบคลานเข้ามา
ตั้งแต่ปี 1964 สงครามลับของสหรัฐฯ ฉีกทำลายลาวท่ามกลางความเพิกเฉยของโลก
กว่า 580,000 ครั้ง ของการทิ้งระเบิด — หนึ่งครั้งทุก 8 นาที เป็นเวลา 9 ปี รวมกว่า 2 ล้านตัน ทำให้ลาวกลายเป็นประเทศที่ถูกทิ้งระเบิดมากที่สุดในประวัติศาสตร์
สำหรับกูไทย การมีชีวิตรอดต้องแลกด้วยการตัดสินใจอันเจ็บปวด: ข้ามแม่น้ำโขงเพียงลำพังในยามค่ำคืนเพื่อไปยังประเทศไทย
จากนั้นจึงเริ่มต้นการเดินทางอันยาวไกล ผ่านค่ายผู้ลี้ภัยหนองคายและค่ายนาพ่อ ผ่านขั้นตอนเอกสารที่เหน็ดเหนื่อยเพื่อ "มีตัวตนบนกระดาษ" ผ่านการตัดสินใจที่เป็นไปไม่ได้ ผ่านชื่อปลอมและความกล้าหาญที่แท้จริง
อีกฟากหนึ่งของแม่น้ำ เวียงสวรรค์ — ภรรยาของเขา — ก็รอคอยอยู่เช่นกัน เพียงลำพังในค่ายผู้ลี้ภัยเป็นเวลา สามปีครึ่ง ก่อนจะได้เดินทางไปพบชายที่เธอรักในฝรั่งเศส
เมื่อได้กลับมาพบกันอีกครั้งที่ปารีสในปี 1984 บททดสอบของพวกเขายังไม่จบ
ทั้งคู่ต้องเรียนรู้ภาษาใหม่ สร้างครอบครัวใหม่ และทำความเข้าใจกับ "เงาในอดีต" — ค่ำคืนในค่ายผู้ลี้ภัย เสียงเครื่องบิน และความเงียบที่ไม่เคยหายไปอย่างแท้จริง

หนังสือเล่มนี้คือเรื่องจริงของครอบครัวหนึ่งที่ถูกหล่อหลอมด้วยสงคราม การลี้ภัย และความหวัง
คือเรื่องราวของกูไทยและเวียงสวรรค์ ผู้มีศักดิ์ศรีอันงดงาม แม้จะสูญเสียทุกอย่าง แต่ก็สร้างทุกอย่างขึ้นมาใหม่ และส่งต่อไม่ใช่ความเจ็บปวด แต่คือ "พลังที่จะก้าวต่อไป" ให้แก่ลูกๆ ของพวกเขา
หนังสือเล่มนี้คือสำหรับผู้ที่อยากเข้าใจสงครามลับในลาวจากมุมมองของผู้ที่อยู่ในเหตุการณ์จริง
สำหรับผู้ที่เชื่อว่าเรื่องราวการเอาชีวิตรอดควรถูกได้ยิน
สำหรับลูกหลานของผู้ลี้ภัยทุกคนที่เติบโตมาพร้อมหลายโลกในหัวใจ

"คุณรู้สึกว่าเป็นคนไทย คนลาว หรือคนฝรั่งเศสมากกว่ากัน"

"ผมรู้สึกว่า… ผมยังมีชีวิตอยู่"