ขุนอาจ

ขุนอาจ ข้าหลวงหนุ่มที่ทำมาค้าขายเป็นอาชีพคู่กัน ขุนอาจได้ขนของไปขายยังต่างเมืองอยู่เป็นนิจ วันหนึ่งได้ไปเจอโจรปล้นสะดมชาวบ้านและฆ่าฟันชาวบ้านไปมากมาย จึงได้เข้าปราบปรามล้างบางโจรชั่ว และเขาได้ช่วยเด็กสาวที่กำลังจะโดนโจรเอาไปขายไว้หนึ่งคน สืบแล้วได้ความว่าพ่อแม่ของเธอถูกโจรฆ่าตายไปแล้ว และบ้านช่องก็ถูกไฟเผาเสียจนมอดไหม้ ญาติโกโหติกาก็ไม่มี ขุนอาจจึงต้องพาเด็กสาวกลับไปด้วย
เพราะมีพ่อที่เป็นข้าหลวงร่ำรวยและมีเมียบ่าวมากมาย ขุนอาจได้เห็นความวุ่นวายทุกวี่ทุกวันมาตั้งแต่เด็ก และความเจ้าชู้ของพ่อที่ทำแม่ของเขาตรอมใจตาย ขุนอาจเลยมีอคติกับผู้หญิงผู้หญิงทุกคน
"อย่าได้เข้าใจผิด ข้าก็แค่สงสาร ไม่ได้คิดพิศวาสเอ็งเลยสักเสี้ยว ข้ารำคาญผู้หญิงจะตาย!"
..................
"พ่อจ๋าแม่จ๋า อือ.."
เสียงครางแผ่วเบาคล้ายกับว่าอุ่นใจแล้วที่ได้กอดแขนเขา มือนุ่มสอดเข้ามาในฝ่ามือกร้านแล้วจับไว้แน่นราวกับว่ากลัวเขาจะหายไปไหน ท่อนแขนแข็งแรงวางอยู่ระหว่างสองก้อนเนื้อหยุ่น นั่นทำให้ขุนอาจถึงกับหายใจสะดุด
ตั้งแต่จำความได้เขาไม่เคยได้ใกล้ชิดกับสตรีมากเท่านี้มาก่อน ไม่รู้เลยว่าโนมเนื้อของผู้หญิงจะนุ่มขนาดนี้ นี่ขนาดว่ามีเสื้อขวางกั้นระหว่างเนื้อหยุนกับท่อนแขน เขายังรับรู้ความนุ่มของมันได้ ถ้าเกิดไม่มีผ้าขวาง ถ้าเกิดแนบเนื้อกันจะนุ่มขนาดไหนนะ
แค่คิดสงสัยจู่ ๆ อวัยวะส่วนเกินกลางหว่างขาก็แข็งขืนดันเป้าโจงกระเบนจนตุงนูน นี่เป็นครั้งแรกที่ขุนศึกหนุ่มมีปฏิกิริยากับผู้หญิง
พอคนขี้เซาผู้ฝันร้ายได้ที่ยึดเหนี่ยวจิตใจก็นอนหลับต่ออย่างสบายอารมณ์ ปล่อยให้เจ้าของสิ่งยึดเหนี่ยวตาแข็ง พร้อมกับดาบประจำกายที่แข็งยิ่งกว่า นั่งในท่านั้นไปต่ออีกจนถึงเช้ามืด
........................
"ไปไหนมา! ดึก ๆ ดื่น ๆ เอ็งถึงไม่ยอมขึ้นเรือน!"
"แก้วอยู่ที่โรงครัวกับพวกพี่ ๆ จ้ะ พี่วาดเขาซื้อกุ้งมาปิ้งให้แก้วกิน ฉลองที่แก้วเกิดวันนี้"
"กับอีแค่กุ้งข้าซื้อให้เอ็งกินก็ได้! ทำไมไม่มาบอกข้าว่าอยากกิน!" ขุนอาจตะคอกใส่คนตรงหน้าด้วยเสียงที่ดังก้องลั่นเรือน จู่ ๆ ก็นึกโมโหที่บ่างตัวน้อยไม่ให้ความสำคัญ
รู้แหละว่าดอกแก้วมันคงกลัวเขาจึงไม่กล้ามาขออะไร แต่คนมันโมโหน่ะ จะให้ทำอย่างไรได้ ก็ได้แต่ระบายออกไปแบบนี้แหละ
"...." ดอกแก้วถึงกับอึ้งให้กับความสิ่งที่ท่านขุนหงุดหงิด เธอเข้าใจได้ว่าที่ท่านขุนโกรธเพราะเธอขึ้นเรือนผิดเวลา แต่ก็ไม่คิดว่าเขาจะโมโหเรื่องของกินด้วย หรือว่าเพราะท่านขุนกินเหล้าจนเมามายก็เลยพาลพาโลไปทั่ว
"ละ..แล้วทำไมท่านขุนถึงยังไม่นอนจ๊ะ" เมื่อเห็นว่าท่านขุนฟาดงวงฟาดงาไปเรื่อยดอกแก้วจึงเปลี่ยนเรื่อง เผื่อว่าจะทำให้ความสนใจของท่านขุนเป๋ไป
แต่เธอก็รู้ว่าทำผิดมหันต์เมื่อคำผรุสวาทที่ถูกพ่นออกมาจากปากหยักได้รูป
"ก็ข้ารอเอ็งให้ขึ้นเรือนมานอน ข้าไม่ชอบที่นอน ๆ อยู่แล้วได้ยินเสียงคนเดิน อย่าคิดเข้าข้างตัวเองล่ะว่าข้ารอเอ็ง ข้าก็แค่สงสาร ไม่ได้คิดพิศวาสเอ็งเลยสักเสี้ยว ข้าน่ะรำคาญผู้หญิงจะตาย!"
"งะ..งั้นแก้วลงไปอยู่เรือนบ่าวก็ได้จ้ะ จะได้ไม่รบกวนท่านขุน.." ดอกแก้วเอ่ยเสียงเครือน้ำตาคลอเบ้าอย่างกลั้นไม่อยู่ทันทีที่ได้ยินคำพูดเชิงระบายของท่านขุน
"ไม่ได้! เอ็งจะไปไหนไม่ได้ วันนี้วันเกิดเอ็งนี่ ข้ายังไม่ได้ให้ของขวัญวันเกิดเอ็งเลยนะ!" แล้วขุนอาจก็ต้องโมโหมากกว่าเดิมเมื่อบ่าวตัวน้อยตั้งท่าจะหนีลงเรือน มือหนาคว้าหมับที่ต้นแขนเรียวแล้วดึงรั้งให้เดินตาม มุ่งหน้าไปยังประตูไม้สักบานใหญ่ของห้องนอนตนเอง
"ท่านขุนพาแก้วมาที่นี่ทำไม.." ดอกแก้วเสียงสั่นเมื่อโดนท่านขุนลากเข้าห้องนอนของเขา พยายามยื้อตัวเอาไว้แต่ก็ไม่สามารถสู้แรงชายวัยฉกรรจ์ตัวโต จนในที่สุดเธอก็ถูกดึงให้เข้าไปในห้องนอนของชายโสดจนได้
"พามาฉลองวันเกิดไง ชอบไม่ใช่เหรอของขวัญน่ะ วันนี้แหละข้าจะมอบความเป็นผัวให้เป็นของขวัญวันเกิดให้!"
"อย่านะ! ไม่เอา แก้วไม่อยากมีผัว!"
....................