ลู่อันหรงทะลุมิติมาพร้อมซูเปอร์มาร์เก็ตและเลี้ยงลูกแฝด

"ท่านแม่ ข้าจำได้ว่าสุนัขที่บ้านเราตายไปหมดแล้ว เหตุใดจึงมีสุนัขจรจัดมาเห่าหอนแอบอ้างเป็นญาติกับพวกเราได้เล่าขอรับ" เจียงอวี้เดินตามลงมาพร้อมสมุดบัญชี เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยแต่เชือดเฉือนถึงกระดูกดำ
ลูกค้าในร้านต่างพากันกลั้นหัวเราะจนไหล่สั่น อันอ๋องผู้เกรียงไกรถูกลูกชายวัยห้าขวบด่าทอว่าเป็นสุนัขจรจัดกลางแจ้ง ช่างเป็นภาพที่หาดูได้ยากยิ่ง
เจียงเสวียนหน้าชาจนไร้ความรู้สึก เขากำหมัดแน่นเงยหน้ามองลู่อันหรง
"อันหรง ข้ารู้ว่าข้าผิดไปแล้ว ข้าตาบอดหลงเชื่อหรูหนิง ตอนนี้นางถูกขังอยู่ในคุกใต้ดินรอวันตาย จวนอ๋องไม่มีผู้ใดแล้ว กลับไปกับข้าเถิด ข้าจะจัดงานแต่งตั้งเจ้าเป็นพระชายาเอกอย่างยิ่งใหญ่ที่สุด ข้าจะชดเชยให้เจ้าและลูกๆ ทุกอย่าง"
ลู่อันหรงปัดฝุ่นที่ปลายแขนเสื้อเบาๆ ช้อนสายตาเย็นชาดุจน้ำแข็งมองอดีตสามี
"ชดเชยอย่างนั้นหรือ เจียงเสวียน ท่านเอาดวงตาส่วนไหนมองว่าลู่อันหรงผู้นี้ต้องการเศษเสี้ยวความสงสารจากท่าน จวนอ๋องที่เต็มไปด้วยคาวเลือดและสตรีแพศยาของท่าน มีค่าอันใดให้ข้าต้องลดตัวกลับไปเหยียบย่ำอีก"