องค์หญิงจ้าวไม่เข้าวิวาห์

"ข้าได้มีราชโองการ…ให้เจ้าอภิเษกสมรสกับแม่ทัพเซี่ยหมิง"
เพียงประโยคเดียว ท้องพระโรงก็เหมือนหยุดนิ่ง ขุนนางที่ยืนเรียงสองข้างต่างก้มหน้าลงต่ำ ไม่มีผู้ใดกล้าแม้แต่จะหายใจแรง จ้าวจื่อมิได้แสดงอาการตกใจในทันที นางเพียงนิ่งงันไปชั่วขณะ ก่อนเสียงหัวเราะเบาๆ จะหลุดออกจากริมฝีปาก
"เสด็จพ่อ…ทรงล้อเล่นกับลูกหรือเพคะ"
ฮ่องเต้ไม่ทรงแย้มพระสรวล
"นี่คือราชโองการ"
คำตอบนั้นเย็นยิ่งกว่าน้ำแข็งพันปี แววตาของจ้าวจื่อเปลี่ยนไปในทันใด
"หม่อมฉันคือองค์หญิงแห่งแคว้นตัน" นางเอ่ยช้าๆ ทีละคำ "มิใช่สิ่งของ…ที่จะพระราชทานเป็นรางวัลแก่ผู้ใด!"
เสียงนั้นมิได้ดัง หากหนักแน่นพอจะทำให้ทั้งท้องพระโรงสั่นสะเทือน ขันทีถึงกับหน้าซีด ขุนนางบางคนเผลอเงยหน้าขึ้นอย่างตกตะลึง
"เจ้ากล้าขัดราชโองการ?"
"หม่อมฉันเพียงถามว่า…" นางเงยหน้าขึ้น ดวงตาแดงเรื่อด้วยแรงอารมณ์ "ในสายพระเนตรของเสด็จพ่อ ลูกมีค่าเพียงเท่านี้หรือเพคะ?"
ลมวูบหนึ่งพัดผ่านท้องพระโรง ผ้าม่านไหมปลิวไหวราวกับรับรู้ถึงพายุที่กำลังก่อตัว ฮ่องเต้เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา
"เซี่ยหมิงคือผู้กอบกู้ชายแดน เขาเพิ่งเอาชนะศึกใหญ่ ปกป้องแคว้นตันจากการรุกราน หากมิใช่เขา วันนี้เจ้าจะยังมีตำหนักให้อยู่หรือไม่?"
"แล้วเพราะเช่นนั้น…" จ้าวจื่อกัดฟัน "ลูกจึงต้องถูกยกให้เขาเป็นรางวัล?"
"นี่คือการผูกสัมพันธ์ มิใช่การให้รางวัล!" ฮ่องเต้ตวาดเสียงดังเป็นครั้งแรก
ความเงียบงันถาโถมลงมาอีกครั้ง จ้าวจื่อหัวเราะในลำคอเบาๆ ดวงตาเย็นเฉียบ
นางค่อยๆ ลุกขึ้นจากท่าคุกเข่า แม้จะยังอยู่ต่อหน้าบัลลังก์มังกร แต่กลับยืนตรงอย่างไม่ยอมก้มศีรษะ
"หม่อมฉันไม่อภิเษก!"