เมื่อทหารปลดประจำการขาเป๋ถูกฉันในยุค 70s พาบินจนร่ำรวย เล่ม 3 (จบ)

เจ้าของร่างเดิมในหนังสือต้องประสบเคราะห์กรรม เมื่อพ่อแม่เสียชีวิตทั้งคู่ตั้งแต่ยังเด็ก ซ้ำยังถูกหลอกให้เข้าไปอยู่ในบ้านตระกูลหลินในฐานะ "ลูกสะใภ้คนโต" ทำงานหนักดั่งวัวดั่งควายเป็นเวลากว่าสามปี กระทั่งสามปีต่อมา คู่หมั้นของเธอกลับเซอร์ไพรส์พานางเอกในนิยายที่จดทะเบียนสมรสกันแล้วกลับมาบ้าน

เจ้าของร่างเดิมถูกตระกูลหลินปั่นหัว แม้จะหลุดจากฐานะลูกสะใภ้แต่ยังต้องกลายเป็นลูกสาวบุญธรรมของบ้านหลินและทำงานรับใช้ครอบครัวนี้ต่อไปเรื่อยๆ เมื่อพระเอกนางเอกประสบปัญหาระหว่างก่อร่างสร้างตัว เธอก็ถูก...

เจียงเฉิง (ในชีวิตจริง) ที่อ่านมาถึงตรงนี้ ถึงกับคอมเมนต์ด่า "ถุ้ย!" เป็นร้อยครั้งก็ยังไม่พอที่จะระบายความคับแค้นใจ

เมื่อเจียงเฉิงทะลุมิติเข้ามาอยู่ในร่างลูกสะใภ้คนโต เธอจึงวางแผนอย่างชาญฉลาด จัดฉากอย่างแยบยล ใช้ไดอารี่ปลอมหนึ่งเล่มฉีกกระชากหน้ากากจอมปลอมของตระกูลหลินทิ้ง

แปลงร่างเป็น "เจียงจอมสวน" พร้อมเปิดโหมดลุยทันที

"ลูกคิดทั่วทั้งใต้หล้าคงกลายเป็นปีศาจคดโกงอยู่ที่บ้านตระกูลหลินพวกคุณหมดแล้ว!"

"พูดเรื่องเงินมันเจ็บปวดใจ แต่ถ้าไม่พูดเรื่องเงิน ฉันจะรู้ได้ไงว่าพวกคุณมีความจริงใจต่อกัน!"

"ฉันยังเด็ก แต่คุณน่ะแก่เกินไปแล้ว สงสัยจะไม่มีชีวิตอยู่ทันได้เห็นวันที่ฉันประสบความสำเร็จหรอก... ขอให้พวกท่านไปสู่สุขคติไวๆ เถอะนะคะ!"

หลายปีต่อมา เจียงเฉิง ที่เคยเป็น "คนโง่ที่ถูกเอาเปรียบ" ผู้อ่อนแอในสายตาคนอื่นก็ได้กลายเป็นสุดยอดนักแปล ทำงานแปลคู่มือเครื่องจักรนำเข้าให้โรงงานใหญ่ๆ ช่วยวางแผนกลยุทธ์มากมาย จนเธอกลายเป็นดาวเด่นของโรงงาน

เธอใช้น้ำเสียงสุภาพที่สุด พูดจาเฉียบขาดที่สุด เพื่อกอบโกยเงินตราต่างประเทศได้มากกว่าใคร

ส่วนพระเอกนางเอกในหนังสือที่ถูกเธอบดขยี้ ได้แต่อุดอู้อยู่ในห้องเช่าแคบๆ ถือหนังสือพิมพ์ มองดูเจียงเฉิงผู้มีภาพลักษณ์และใบหน้าที่งดงามก้าวหน้าไปอีกขั้น

ในวินาทีนี้ แม้แต่คุณสมบัติที่จะอิจฉา... พวกเขาก็ยังไม่มี

เจียงเฉิงเดินออกมาจากสนามบิน มองเห็นร่างสูงของ เสิ่นเชว่ อยู่ไกลๆ ในวินาทีที่เธอยิ้มกว้าง ก็มีคนสองคนโผเข้ากอดเธอ

"พี่สะใภ้ หนูคิดถึงพี่จัง!"

"พี่สะใภ้ ในที่สุดพี่ก็กลับมาแล้วนะครับ!"

เสิ่นเชว่ที่ถูกเบียดกระเด็นออกไปไกลถึงกับพูดไม่ออก ยื่นมือไปดึงเสิ่นซิง และเสิ่นเยว่ออกมาพลางพูดว่า: "นี่ภรรยาพี่ชายพวกเธอนะ"

เสิ่นซิงและเสิ่นเยว่จึงพูดขึ้นพร้อมกัน: "สวัสดีค่ะ พี่เขย!"


(3 เล่มจบ)