บ่วงรักรังสิมันต์

"ถ้าพ่อจ๋าทำงานไม่ไหวก็ไม่เป็งไร เดี๋ยวหนูกับแม่จ๋าทำงานเลี้ยงพ่อจ๋าเอง"
*************
บทสนทนาที่เปลี่ยนชีวิตของผู้หญิงคนหนึ่งไปตลอดกาล ใบบัวตั้งใจจะบอกเรื่องที่เธอตั้งท้องกับพ่อของลูก แต่โชคชะตาดันเล่นตลก ให้เธอได้ยินบทสนทนาของสองแม่ลูกที่เสียดแทงหัวใจจนต้องละทิ้งทุกอย่างและจากเขาไป
"ถ้ามีผู้หญิงชั้นต่ำมาเรียกร้องบอกว่าท้องกับแกแม่จะไล่ตะเพิดมันออกไป หรือถ้าเด็กคนนั้นมันเป็นลูกแกจริงๆ ฉันก็จะเอาแต่ลูกส่วนแม่มันจะไปอยู่ไหนก็ไปอย่าหวังว่าจะได้ใช้ชีวิตสุขสบาย"
"ผมว่าคุณแม่ดูละครมากเกินไป...ผมโตแล้วทำอะไรผมระวังตัวเสมอ"
"ดีทำให้ได้อย่างที่พูดก็แล้วกัน หวังว่าจะไม่มีพวกผู้หญิงหิวเงินมาเรียกร้องหน้าบ้านแม่ให้อับอายนะ เพราะถ้าเป็นแบบนั้นแม่จะเอาน้ำไปสาดไล่เหมือนแม่ผัวในละคร"
**********************
"แม่จ๋า...พ่อคืออะไยหยอ"
ใบบัวที่กำลังก้มเก็บไข่ชะงักกับคำพูดของน้องแตงกวา เธอคิดไว้อยู่แล้วว่าสักวันต้องเจอคำถามพวกนี้จากลูกสาว
"ทำไมหนูถึงถามคำถามนี้กับแม่คะ"
"เมื่อวานออกัสบอกว่าพ่อมาส่ง น้ำขิงกับชูใจก็ด้วย"
"พ่อคือคนที่ทำให้หนูเกิดมาไงคะ"
"แย้วพ่อไปไหนคะ"
"เอ่อ...คือ"
"หรือว่าพ่อไปสวรรค์แย้วคะ"
ใบบัวทำหน้าสงสัยเธอไม่เคยพูดอะไรแบบนี้กับลูกเลยสักครั้ง
"พ่อไปอยู่บนสวรรค์เหมือนพ่อของมะนาวใช่มั้ยคะ"
"เอ่อ...ค่ะ หนูเสียใจมั้ยที่ไม่ได้เจอพ่อ"
"เสียใจค่า...แต่ไม่เป็งไรหนูเป็งคนเก่งหนูอยู่กับแม่กับตาและก็ยายได้"
**********************
"พ่อจ๋า...หิวหรือยัง"
"หิวแล้วครับ"
"พ่อจ๋านั่งข้างหนูนะ"
"เห่อจริงๆ เลย มีพ่อแล้วลืมตาเลยนะ"
สมชายอดที่จะหมั่นไส้ไม่ได้ตอนนี้ลมหายใจเข้าออกของน้องแตงกวาเป็นรังสิมันต์ไปเสียหมดทุกอย่าง
"หนูไม่ได้ลืมค่า...ต้องดูแลพ่อจ๋าดีๆ เดี๋ยวพ่อจ๋าหนีไปทำงานอีก"
จากที่ตอนแรกทุกคนหมั่นเขี้ยวสาวน้อยเห่อพ่อ แต่พอได้ฟังเหตุผลของเด็กน้อยทำเอาผู้ใหญ่ที่นั่งล้อมวงกินข้าวสะอึกไปตามกัน
"พ่อจ๋าอยู่ที่นี่กับหนูน้า...หนูกับแม่จ๋าจะทำงานเลี้ยงพ่อจ๋าเอง พ่อจ๋าไม่ต้องไปอยู่ที่ห่างไกลแย้วนะ"
"ครับ พ่อจ๋าจะไม่ไปไหนอีกแล้วจะอยู่กับหนู"
"กินข้าวกันเถอะจ้ะ"
"พ่อจ๋ากินเผ็กได้มั้ย ถ้ากินไม่ได้หนูจะแบ่งน่องไก่ให้กิน"
"พ่อจ๋ากินเผ็ดได้ครับ หนูกินไปเถอะ"
****************
"ซาหวัดดีค่า คุงปู่ชงพน ซาหวัดดีค่าคุงย่ามาหาภัย"
ใบบัวทำหน้าเหวอผิดจากคุณหญิงลำดวนและทรงพลที่หัวเราะออกมาเหมือนชอบใจ ยิ่งทำคุณหญิงไพพรรณไม่พอใจเป็นอย่างมาก
"เห็นมั้ยเด็กมันยังรู้เลยว่าใครเป็นยังไง"
"คุณแม่คะ แทนที่จะตำหนิยัยเด็กปากเปราะคนนี้ กลับให้ท้ายเสียอย่างนั้น"
"ก็คุณอยากไม่แนะนำตัวให้หลานรู้จัก จะไปโทษหลานได้ยังไง"
"นั่นสิหยิ่งดีนัก...แต่ฉันว่าที่แม่แตงกวาพูดเนี่ยถูกทุกอย่างเลยนะ แกน่ะมันเป็นย่ามหาภัย"
"น้องแตงกวาครับ คุณย่าไม่ได้ชื่อมหาภัย คุณย่าชื่อไพพรรณครับ"
"แต่ยายทวดเรียกคุงย่าว่ามาหาภัยไม่ใช่หยอคะ"
"นั่นมันเป็นฉายาลูก...แต่ทวดว่ามันเหมาะสมแล้วแหละ"