สาวเร่าร้อนขี้อ้อนจนได้แซ่บ

"พริกแกงที่ว่าเผ็ด... ยังเด็ดไม่เท่าพริกขี้หนูอย่างเม"
ในร้านข้าวแกงเล็กๆ ที่อบอวลด้วยกลิ่นเครื่องเทศและความร้อนระอุ เมรี แม่ค้าสาวจอมแก่นเจ้าของนัยน์ตาหยาดเยิ้ม มีงานอดิเรกเพียงอย่างเดียวคือการ อ้อน ลูกค้าประจำมาดนิ่งอย่าง ทรงยศ พนักงานออฟฟิศหนุ่มใหญ่ที่ดูสุภาพทุกกระเบียดนิ้ว แต่กลับซ่อนนัยน์ตาคมกริบที่พร้อมจะเผาผลาญเธอให้เป็นจุล
สายตาที่จ้องมองผ่านควันฉุยของหม้อแกง... ปลายนิ้วที่แกล้งสัมผัสกันตอนส่งเงินทอน... และคำหวานที่ปนความท้าทายอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน...
เมรีคิดว่าเธอเป็นคนคุมเกม เป็นคนวางกับดักด้วยจริตจะก้านที่ขยันขุดมาใช้ แต่เธอหารู้ไม่ว่า ภายใต้เสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดตาที่พับแขนเสื้อขึ้นถึงศอกนั้น มีซาตานร้ายที่กำลังหมดความอดทน และรอเวลาจะ จับกิน แม่ค้าช่างยั่วให้หนำใจ
"เมรู้ใช่ไหม... ว่าถ้าพี่ชิมแล้ว พี่ไม่ชอบชิมแค่คำสองคำ"
"ถ้าพี่ศรกล้าชิม... เมก็กล้าให้พี่ กิน จนอิ่มเลยค่ะ"
เมื่อพายุฝนเป็นใจให้ประตูร้านต้องปิดลง บรรยากาศหลังร้านที่เคยเงียบเหงาจึงกลายเป็นสังเวียนรักที่เร่าร้อนยิ่งกว่ารสชาติของพริกแกงใต้ บทเรียนบทนี้จะทำให้เมรีได้รู้ว่า... การอ้อนพี่ชายสายมึนจนได้ แซ่บ นั้น มันต้องแลกมาด้วยเสียงครางกระเส่าและร่างกายที่แทบจะละลายไปกับสัมผัสของเขาตลอดทั้งคืน

#โรมานซ์ฉ่ำๆ #กินดุ #แม่ค้าช่างยั่ว #พี่ชายสายละมุนที่แปลว่าหื่น