หน้ากากสมิงล้างเดนมนุษย์

ท่ามกลางความเพลี่ยงพล้ำ เงาร่างหนึ่งเดินออกมาจากระเบียงเรือนอย่างใจเย็น หมอผีเปลวแสยะยิ้มโชว์ฟันดำเกรอะกรัง มองดูอสุรกายหนุ่มที่กำลังดิ้นรนอย่างสมเพช
"เห้ย... นี่มันสมิงหรือลูกแมววะ กระจอกจริงๆ ว่ะ ฮ่าๆๆๆ!"
เสียงหัวเราะเย้ยหยันดังก้อง หมอผีเปลวสะบัดมือวูบ ซัดของขลังชิ้นสำคัญเข้าใส่
"เอาตะปูโลงผีเจ็ดป่าช้าของกูไปกิน555!"
ตะปูเหล็กสนิมเขรอะที่ผ่านพิธีกรรมสะกดวิญญาณผีตายโหงมานับร้อยศพ พุ่งแหวกอากาศปักเข้ากลางหลังของเข้มอย่างแม่นยำ ฉึก! แรงปะทะหนักหน่วงราวกับถูกค้อนปอนด์ทุบ ร่างของเข้มทรุดฮวบลงกับพื้น กระอักเลือดออกมาเป็นลิ่มดำๆ อาคมของหมอผีเปลวรุนแรงเกินกว่าที่เข้มในร่างกึ่งคนกึ่งสัตว์จะต้านทานไหว หุ่นพยนต์ที่เหลือเริ่มรุมทึ้งร่างเขาหมายจะเอาชีวิต
สติของเข้มกำลังจะดับวูบ... ความตายรออยู่ตรงหน้า แต่ทว่า... ในห้วงลึกของจิตใจ
กลับมีเสียงคำรามก้องกังวาน ดังขึ้นมาในมโนจิต เป็นเสียงที่ดุดัน ทรงพลัง และเก่าแก่โบราณ

"ไอ้หนุ่ม... เอ็งไม่ใช่คู่ต่อสู้ของมันหรอก ร่างกายเอ็งยังรับพลังข้าได้ไม่หมด... ขืนสู้ต่อไปเอ็งได้ตายเป็นผีเฝ้าเรือนมันแน่!" เข้มกัดฟันแน่น พยายามฝืนความเจ็บปวด
"ละ... แล้วข้าต้องทำยังไง!"
"หนี!... กลับไปที่ถ้ำ! ไปทำพิธีปลดปล่อยอาคมสมิงให้สมบูรณ์ ยอมสละความเป็นคนของเอ็งซะ แล้วข้าจะมอบพลังที่แท้จริงให้!"
คำเตือนนั้นปลุกสติเฮือกสุดท้ายของเข้ม เขาแผดเสียงคำรามกึกก้องจนหุ่นพยนต์ชะงักงัน รวบรวมแรงกายทั้งหมดกระโจนฝ่าวงล้อมออกไปทางด้านหลังเรือน ซึ่งเป็นหน้าผาสูงชัน
"มันจะหนี! รีบไปจับมัน..!" หมอผีเปลวตะโกนลั่น
แต่สายไปแล้ว ร่างของเข้มพุ่งทะยานลงสู่ความมืดเบื้องล่าง ตูม! เสียงร่างกระแทกสายน้ำเชี่ยวกรากดังสนั่น ก่อนที่ร่างของเขาจะถูกกระแสน้ำพัดหายไป ทิ้งไว้เพียงรอยเลือดและความแค้น
ที่ยังชำระไม่สิ้นสุด...
เข้มลากสังขารอันบอบช้ำขึ้นมาจากลำน้ำ โซซัดโซเซฝ่าความมืดกลับมายังถ้ำบรรพบุรุษ ลมหายใจของเขาติดขัด ทุกย่างก้าวเหมือนมีไฟสุมอยู่ในอก บาดแผลที่ถูกตะปูโลงผีและไม้ไผ่อาคมของหมอผีเปลวเล่นงาน มันไม่ได้แค่ฉีกเนื้อหนัง แต่มันกำลังเน่าเฟะส่งกลิ่นเหม็นไหม้ เนื้อรอบปากแผลกลายเป็นสีดำคล้ำลามไปเรื่อยๆ ราวกับมะเร็งร้าย
เขาทรุดตัวลงหน้าแท่นบูชา หอบหายใจถี่รัว เข้มรู้ตัวดี... ร่างกายนี้รับภาระไม่ไหวแล้ว และพลังกึ่งมนุษย์กึ่งสัตว์ที่มีตอนนี้ ไม่มีทางเอาชนะอาคมแก่กล้าของหมอผีเปลวได้ มือที่สั่นเทาเอื้อมไปหยิบตำราใบลานเก่าคร่ำคร่า พลิกเปิดไปยังหน้าสุดท้าย ที่พ่อของเขาเคยสั่งห้ามเด็ดขาดไม่ให้เปิดอ่าน อักขระสีแดงเลือดจารึกวิธีการไว้อย่างชัดเจน... มันคือวิชาต้องห้ามขั้นสูงสุด เป็นการสละความเป็นมนุษย์โดยสิ้นเชิง เพื่อเปิดทางให้วิญญาณพญาเสือเจ้าป่า
เข้ายึดครองร่างและจิตวิญญาณอย่างสมบูรณ์ และแล้วเสียงๆหนึ่งก็ดังขึ้นมาในมโนจิต

"รีบๆทำพิธีสิ...พลังทั้งหมดจะได้เป็นของเจ้า นึกถึงหน้าคนในครอบครัวสิ มันทำกับเอ็งไว้ยังไง อีกไม่กี่ชั่วโมง พิษคุณไสยจะเกาะกินหัวใจของเจ้าจนต้องเปล่า โดยที่ไอ้พวกเดนมนุษย์มันลอยนวลอยู่อย่างนั้นเหรอ..!" เงาสมิงตนนั้นกล่าวออกมา
ไอ้เข้มมองแผลที่เน่าเฟะบนไหล่ แล้วหลับตานึกถึงภาพใบหน้าของพ่อแม่และน้องสาวที่ตายอย่างทรมาน ความแค้นที่สุมอยู่ในอกปะทุขึ้นมาร้อนแรงกว่าพิษบาดแผล
เงาดำวูบวาบปรากฏขึ้นในจิตของเข้ม รูปร่างคล้ายเสือโคร่งมหึมาที่กำลังเดินวนเวียนรอบตัว