พรานหนุ่มนั่งห้างโป่งสมิงดุ

ว่ากันว่า"โป่งสมิงดุ" เป็นป่าอาถรรพ์ที่ไม่เคยมีใครเข้าไป…แล้วกลับออกมาได้
บางคนหายไป บางคนถูกพบเป็นซากศพ ทุกย่างก้าวที่เดินเข้าไป มันคือความตายที่ใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ แต่แล้วภารกิจตามคนหาย ทำให้พรานเข้มต้องเดินทางเข้าไปยังโป่งสมิงดุ เขาต้องเผชิญหน้ากับสมิงร้ายที่เก่งกาจในไสยเวทย์

เสียงดังตรึม.... !เสียงปืนดังสนั่นสะเทือนป่าไปทั้งราวป่า แสงสว่างวาบจากปากกระบอกปืนแตกร้าว ท่ามกลางความมืด ตามมาด้วยเสียงคำรามลั่นจากเงาไม้ที่ทึบทมึน จนคนข้างๆกันต้องกล่าวตะโกนเรียก ด้วยน้ำเสียงอันสั่นเทิ้มหวาดกลัว พวกเขาต้องพบเจอกับสถานการณ์ที่ยากจะควบคุม
"ปืนลูกซองเอามันเลยครับเสี่ย...!"
ลูกน้องคนสนิทอย่างนายเกษม ตะโกนเสียงสั่นเครือ ขณะรีบเปลี่ยนแม็กกาซีนด้วยมือที่สั่นระริก เขาเหลียวมองรอบตัวอย่างเสียขวัญ เสี่ยอเนก ยืนหอบหายใจ ปลายกระบอกปืนยาวยังควันกรุ่น สายตาจับจ้องไปยังเงาสีดำ ที่โผล่แวบเดียวใต้ต้นตะเคียนใหญ่ ปรากฏเสือโคร่งตัวมหึมา ขนสีส้มแถบดำ มันเคลื่อนตัวเงียบกริบ ราวกับเตือนกาลมรณะที่กำลังจะมาถึงอีกในไม่ช้า ตรึม....! อีกหลายๆ นัดกระแทกออกจากลำกล้องตรงกลางร่างมัน แต่ทว่า... ไม่มีเลือด และบาดแผลปรากฏให้เห็น ไอ้ลายตัวนั้นเงยหน้าขึ้นอย่างอหังการ แล้วก็สบตาผู้ที่มีชีวิตรอดอย่างย่ามใจ ท่ามกลางแสงจันทร์อันกระจ่าง ประกายตาของมัน... ไม่ใช่แค่สัตว์ป่านักล่าทั่วไป
"พระเจ้าช่วย..."
เสี่ยอเนกพึมพำ จิตใจเต้นโครมเหมือนจะทะลุออกจากอก เขาหันไปคว้าไฟฉายจากเกษม แล้วก็สั่งออกไปอย่างลนลานหวาดกลัว
"ถอยเข้าแนวไม้ไผ่ ก่อนเกษม !"
เขาสั่งเสียงต่ำแต่เด็ดขาด แต่ไอ้เสือร้ายมันหายไปอีกครั้ง อย่างไม่น่าเชื่อ
"ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป เราจะแย่กันหมดนะครับเสี่ย อาหารและกระสุนก็เหลือน้อยเต็มที แถมพวกเราแต่ละคนก็ล้มตายไปทีละศพ "
นายเกษมหันขวับไปประคองร่างเสี่ยกลางคน แต่แล้ว... เสียงร้องคำราม ก็ดังขึ้นจากข้างหลัง แล้วทุกสิ่งทุกอย่าง... ก็ดับวูบไป ท่ามกลางเสียงขบขย่ำของเจ้าป่า