พรานสาวจอมอาคมสยบสมิงเฒ่า

"หรือว่าหรือว่า จะเป็นผีป่าเจ้าที่ อะไรพวกนี้แน่ ๆเลย"
ทันใดนั้นภูติสาว ก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอย่างน่ากลัว
"ฮา.......ๆๆๆๆ"
"จริงๆด้วย นั่นไงผี...ผีจริงๆ คุณพระคุณเจ้าช่วยลูกด้วย อย่ามาหลอกมาหลอนกันเลย..!!"

"ไอ้พวกปากไม่ดี อย่างนี้ต้องจับหักคอซะให้หมด555"

"อย่าๆทำพวกข้าเลย ข้ากลัวแล้ว ปล่อยพวกข้าไปเถอะ อย่าทำอะไรพวกข้าเลย"
"พวกมึงอย่าไปกลัว ต่อให้เป็นผีป่า หรือ บ้าน กินกระสุนลงอาคมของพ่อเฒ่าจาบอง
เดี๋ยวมึงได้ตายเป็นหนที่สอง อีผีชั้นต่ำ555"

"พี่จำปา หลบไป เดี๋ยวฉันจะจัดการเอง" พรานสาวที่เห็นการณ์ทั้งหมดนั้น เธอทราบด้วยกระแสจิต ว่าฤทธิ์ทานุภาพของกระสุนอาคม หากลั่นไกลใส่ภูติพรายของเธอนั้น ก็อาจจะทำให้ได้รับอันตรายถึงชีวิต ทันใดนั้น พรานสาวก็ได้เพ่งกระแสจิต ใช้วิชารวมธาตุ ก่อนจะภาวนาอาคาอยู่ในใจ

"นะ มะ พะ ธะ" พลันนั้นเอง ก็คำรามเป็นเสียงเสือ ดังโฮกๆๆ เสียงสะท้อนสะท้านไปรอบทิศ ชายฉกรรจ์ทั้งห้าต่างหวาดผวา จับปืนนขึ้นมาด้วยมืออันสั่นเทิ้ม

"เห้ย....สะๆเสือ…เราจะเอายังไงล่ะพี่จะเอายังไงดี ผีก็มีเสือก็มา ฉันว่าแล้วป่าแถบนี้ไม่ปกติ"

"หึ..กูไม่กลัวหรอกโว้ย ต่อให้เป็นเสือ หรือผีสางผีป่า กูจะจัดการแม่งให้หมด"
เสียงดังแชะ!!! ปืนทุกกระบอกถูกวาดไปยังร่างเสือใหญ่
แต่ทว่าทุกคนไม่สามารถที่จะเหนี่ยวไกรปืนได้ มันแข็งราวกับว่าขึ้นสนิมไปแล้วเป็นปีเป็นชาติ

"พี่ทิดเหี้ยม...!!!!เราจะเอายังไงดี ปืนยิงไม่ออก "