พรานอินล่าสมิงนรก

ยามรติกาลผ่านไปครึ่งคืน จู่ ๆ ขนคอของเขาก็ลุกชัน สัญชาตญาณบอกว่า มันมีบางสิ่งบางอย่างกำลังจับจ้องมาทางตน แกรก... เสียงกิ่งไม้หักดังมาจากพุ่มไม้ด้านหลัง
พรานอินหมุนตัวกลับทันควัน โดยมีปืนแก๊ปประทับบ่าพร้อมลั่นไก
"ใคร! ออกมา!"

เขาตวาดลั่น ความเงียบเข้าครอบงำชั่วอึดใจ ก่อนจะมีเสียงร่ำร้องของเด็กน้อย
จะดังแว่วมาตามลม

" พ่อจ๋า... มาหาหนูเหรอ..."
เสียงนั้น... มันคือเสียงของไอ้จ้อย! พรานอินใจกระตุกวูบ มือที่ถือปืนสั่นระริก

"ไอ้จ้อย... ลูกพ่อ...!!!!"

"พ่อจ๋า... หนูเจ็บ... แม่ก็เจ็บ... ช่วยพวกเราด้วย...!!!"
เสียงร้องครวญครางดังมาจากอีกทิศทางหนึ่ง คราวนี้เป็นเสียงของนางบัว พร้อมกับภาพลวงตาเริ่มทำงาน สมิงร้ายเริ่มใช้จิตวิทยากับเหยื่อของมัน พรานอินกัดฟันแน่น หลับตาลงบริกรรมคาถาเรียกสติ

"อิติ สัมมาสัมพุทธัสสะ มะมะ จิตตัง..!!!" เขาพึมพำแข่งกับมายาที่กำลังหลอกหลอน
"มึงไม่ใช่ลูกกู! มึงมันปีศาจ..!" โฮก...! เสียงคำรามกึกก้องดังสนั่นป่า ขัดจังหวะทุกสรรพเสียง
ร่างสีเหลืองลายพาดกลอนขนาดมหึมา มันกระโจนออกมาจากพุ่มไม้เหนือศีรษะพรานอิน รวดเร็วปานสายฟ้าฟาด!พรานอินเบี่ยงตัวหลบตามสัญชาตญาณ ทำให้กงเล็บของเสือร้ายกระทบผิวกายแบบถากๆ กรงเล็บคมกริบกรีดเสื้อลายพรางจนขาดวิ่น เลือดซึมออกมาซิบๆ
มันลงสู่พื้นแล้วหันขวับกลับมาจ้องหน้าพรานอิน ดวงตาของมันไม่ใช่ตาเสือทั่วไป แต่มันเป็นสีแดงฉานวาวโรจน์ราวกับถ่านไฟ... และแววตาคู่นั้น เต็มไปด้วยความอาฆาตและความสนุกสนานของมนุษย์!
"หึ....เจอกันสักทีนะ... ไอ้สมิง!" พรานอินคำรามก้อง ก่อนจะ เหนี่ยวไกออกไปในทันที ตรึมๆ!!
กระสุนอาคมนัดแรกพุ่งแหวกอากาศเข้าใส่กลางลำตัวของเสือร้าย แต่กับไม่ระคายผิวของมันแต่อย่างใด และแทนที่มันจะล้มลง มันกลับยืนหยัดขึ้นด้วยสองขาหลังอันทรงพลัง
พรานกลางคนไม่รอช้า เขารีบบริคาถาปลุกควายธนูออกไปต่อกรออกไป

"ฝากด้วยไอ้ดำลูกพ่อ...!!!"

และแล้วหุ่นดินขนาดเท่ากำปั่น ก็ได้เปลี่ยนเป็นควายอาคม ร่างกายกำยำทรงด้วยอำนาจ