พรานผจญภัยโป่งสยอง

"ไอ้มนุษย์ใจบาป มึงบังอาจ... มาลบหลู่กู" เสียงของนางไม้แหบพร่า ฟังดูเหมือนเสียงกระซิบของใบไม้ที่แห้งกรอบยามต้องลมวัลลภผวาถอยหลังไปจนชนกับเสาเต็นท์ มือเท้าเย็นเฉียบ เขาไม่สามารถขยับตัวได้ ความมั่นใจที่เคยมีสลายหายไปหมดสิ้นในพริบตา
ก่อนที่มือเรียวยาวของนางพุ่งเข้ามารวบคว้าที่คอของวัลลภ ด้วยพละกำลังที่เหนือมนุษย์ วัลลภพยายามจะกรีดร้องขอความช่วยเหลือ แต่ไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมาจากลำคอได้ เขาพยายามตะเกียกตะกายดิ้นรน แต่ถูกบีบคอแน่นขึ้นเรื่อย ๆ จนใบหน้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีเขียวคล้ำ วัลลภทรุดตัวลงกับพื้นเต็นท์ ร่างกายของเขาหายใจหอบถี่ด้วยความเจ็บปวดและหวาดกลัว แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้รวบรวมสติและส่งเสียงร้องขอความช่วยเหลือ สิ่งที่น่าสยดสยองกว่าการถูกบีบคอก็ปรากฏขึ้น! ร่างของวัลลภเริ่มเกร็งกระตุกอย่างรุนแรง ดวงตาของเขาเบิกกว้างด้วยความหวาดผวาเป็นขั้นสุด ขณะที่มือทั้งสองข้างของเขาค่อย ๆ ยกขึ้นอย่างเชื่องช้า แต่มั่นคง มือของวัลลภเองกำลังบีบคอตัวเองอย่างบ้าคลั่ง!
ร่างของนางไม้ยังคงยืนอยู่ตรงปากเต็นท์ จ้องมองดูผลงานของตนด้วยรอยยิ้มที่น่ากลัว

"มึงเป็นมนุษย์ที่ชั่วช้า ทำลายชีวิตผู้อื่นอย่างไม่ไยดี... ก็จงดับดิ้นด้วยน้ำมือของตัวเอง5555!"

เสียงของนางไม้ดังก้องอยู่ในหัวของวัลลภ ไม่ใช่เสียงที่ออกมาทางปาก วัลลภพยายามจะต่อต้าน ร่างกายภายในดิ้นรนอย่างสุดกำลัง แต่ดูเหมือนมีพลังอำนาจที่มองไม่เห็น
กำลังควบคุมร่างกายเขาอยู่ ความรวดร้าวที่คอของตัวเองทำให้เขาหายใจไม่ออก ใบหน้าของเขาเริ่มบวมแดง ลิ้นจุกปาก และดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งก็เปลี่ยนเป็นความทรมานที่แสนสาหัส