ฝืนรักไม่ไหว

รักเอง เจ็บเอง
เมื่อฝืนทนไม่ไหว...
เธอจะจบมันด้วยตัวเอง!
"เราหย่ากันเถอะค่ะ"

"เรื่องที่พี่ขอหย่า ลี่ตกลงค่ะ" พูดแล้วก็ใจสั่นเสียงสั่น แต่ลิลี่ก็ยังฝืนเดินไปหยิบข้อตกลงการหย่ามาวางไว้บนโต๊ะรับแขกต่อหน้าเขา "นี่คือข้อตกลงการหย่า ลี่ไม่เอาอะไรเลย แค่พี่เซ็นชื่อ เราสามารถไปสำนักงานเขตได้เดี๋ยวนี้เลย"
นี่เป็นสิ่งที่คริษฐ์กับโรสรินต้องการและรอคอยมาตลอดไม่ใช่หรือ เธอจะช่วยให้สมหวังเอง
"พี่ไม่ได้นอกใจลี่"
"แล้วพี่อธิบายได้มั้ยคะว่าพี่กับคุณโรสเป็นอะไรกัน"
เธออยากถามคำถามนี้ต่อหน้ามานานแล้ว อยากรู้เหลือเกินว่าเขาจะอธิบายกับเธอยังไง
"นี่มันเรื่องระหว่างเรา อย่าดึงโรสเข้ามาเกี่ยว"
"เธอไม่เกี่ยวเหรอคะ" ลิลี่ยิ้มเยาะ เธอพูดไม่กี่คำเขาก็ทนไม่ได้รีบปกป้องหล่อนแล้ว ยังจะพูดว่าไม่เกี่ยวอีก "เธอเข้ามาพัวพันกับพี่ไม่หยุด รู้ทั้งรู้ว่าพี่แต่งงานแล้ว พี่เองก็รู้ดีว่าเธอคิดยังไง แต่ไม่เคยคิดจะเว้นระยะห่างกับเธอเลย ทั้งๆ ที่ลี่ต่างหากเป็นภรรยาที่ถูกต้องของพี่ แต่สิ่งที่พี่ทำกับลี่เทียบไม่ได้เลยกับสิ่งที่พี่มอบให้เธอ การที่ลี่อดทนมาจนถึงวันนี้ก็ถือว่าใจเย็นมากแล้วค่ะ"
"เพราะแบบนี้ ลี่ก็เลยคิดจะเอาเรื่องนี้มาเป็นข้ออ้างที่จะหย่ากับพี่งั้นสิ"
"มันคือฟางเส้นสุดท้ายค่ะ" ลิลี่มองหน้าเขาอย่างเจ็บปวด แววตาแสนอ่อนล้าแต่ก็เปี่ยมไปด้วยความเด็ดเดี่ยว "ลี่เหนื่อยแล้ว เหนื่อยทั้งกายทั้งใจ ในเมื่อพี่รักเขา ลี่ก็จะยอมหลีกทางให้เอง"
คริษฐ์เหยียดริมฝีปากเป็นเส้นตรง ก็จริงที่ก่อนหน้านี้เขาเคยคิดอย่างนั้น ตัดสินใจที่จะเลือกโรสรินแล้วให้อิสระกับเธอ แต่สุดท้ายเขาก็ยังเลือกที่จะรักษาชีวิตคู่เอาไว้ต่อไป แล้วทำไมตอนนี้ลิลี่ถึงคิดจะปล่อยมือเขาง่ายๆ ล่ะ ทำไมเธอถึงต้องการจะหย่าขาดกับเขา เขาคนนี้ไม่มีค่าควรให้เธออาลัยอาวรณ์เลยรึไง
"ถ้าพี่ไม่หย่าล่ะ"
"งั้นเราก็คงต้องเจอกันที่ศาลค่ะ"