เกิดใหม่ทั้งทีเป็นท่านหญิงต้องคำสาป

สายลมยามเย็นพัดเอื่อยผ่านทุ่งผักเล็กๆ ริมชายแดน กลิ่นดินชื้นหลังฝนตกยังคงลอยอบอวล หลินเซวียน หญิงสาวในชุดผ้าหยาบสีหม่นยืนอยู่ริมตลิ่ง มือเล็กกำถังไม้ไว้แน่น นางหอบหายใจเล็กน้อยจากการเดินทางไกลเพื่อมาตักน้ำ

ชีวิตของนางเรียบง่าย...และยากจน

ตั้งแต่จำความได้ หลินเซวียนไม่เคยมีสิ่งใดเป็นของตนเองอย่างแท้จริง นอกจากแรงกายและลมหายใจที่ต้องดิ้นรนรักษาไว้ในแต่ละวัน ทว่ากระนั้น นางก็ยังอยากมีชีวิตอยู่ต่อไป อยากมีวันพรุ่งนี้เหมือนคนอื่น

"อีกถังเดียวก็พอ..."

นางพึมพำกับตนเอง พลางก้าวลงไปใกล้ผิวน้ำที่ไหลเอื่อย ทว่าเพียงก้าวเดียวเท่านั้น ฝ่าเท้าก็เหยียบลงบนตะไคร่ลื่น ร่างบางเสียหลัก

"อะ!"

เสียงร้องขาดห้วงไปพร้อมกับร่างที่พลัดตกลงสู่สายน้ำเย็นเฉียบ น้ำไหลเชี่ยวกว่าที่คิด หลินเซวียนดิ้นรน พยายามตะเกียกตะกายขึ้นมา แต่ร่างกายกลับหนักอึ้งราวกับถูกบางสิ่งฉุดรั้ง มือที่เคยทำงานหนักกลับไร้เรี่ยวแรง เสียงน้ำซัดกลบทุกอย่าง แม้แต่เสียงขอความช่วยเหลือของนางเอง

นางว่ายน้ำไม่เป็น และในวินาทีนั้นเอง นางก็รู้ว่า...ตนกำลังจะตาย แสงสุดท้ายของตะวันยามเย็นพร่าเลือนอยู่เหนือผิวน้ำ ก่อนจะค่อยๆ ดับหายไปพร้อมกับสติที่เลือนลาง

———

"ท่านหญิง! ท่านหญิงฟื้นแล้วเจ้าค่ะ!"

เสียงตื่นตระหนกดังแว่วเข้ามาในโสตประสาท

หญิงสาวค่อย ๆ ลืมตาขึ้นอย่างยากลำบาก เปลือกตาหนักอึ้งราวกับไม่เคยถูกใช้งานมานาน แสงจากโคมทองส่องกระทบม่านแพรเนื้อละเอียดเหนือศีรษะ กลิ่นหอมจางๆ ลอยอวลอยู่ในอากาศหอมจนผิดปกติ ไม่ใช่กลิ่นดิน ไม่ใช่กลิ่นเหงื่อ แต่มันคือกลิ่นของความหรูหรา...ที่นางไม่คุ้นเคย

"ข้า...ยังไม่ตายหรือ..."

เสียงของนางแผ่วเบา แหบพร่าอย่างคนเพิ่งผ่านความตายมา ทว่ายังไม่ทันที่ใครจะตอบ ร่างกายของนางก็พลันแข็งค้าง มือขาวเนียนที่ยกขึ้นมาอยู่ตรงหน้า...ไม่ใช่มือของนาง ผิวพรรณขาวผ่องราวหยก นิ้วเรียวยาวไร้รอยแผลหยาบกร้าน นี่ไม่ใช่มือของหญิงชาวบ้าน หัวใจของนางเต้นแรงขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้

"ท่านหญิงซูเหยียนหลี อย่าเพิ่งขยับเจ้าค่ะ ท่านเพิ่งตกน้ำ..."

คำพูดของสาวใช้ทำให้โลกทั้งใบของนางหยุดนิ่ง ซูเหยียนหลี... ชื่อที่ไม่คุ้นเคย แต่กลับกลายเป็นชื่อของนางในตอนนี้

ถูกผลัก...ตกน้ำ?

ภาพสุดท้ายก่อนตายของหลินเซวียนผุดขึ้นมาในความคิด สายน้ำเย็นเฉียบ ความสิ้นหวัง และการจมดิ่งลงสู่ความมืด

แต่ตอนนี้นางยังมีลมหายใจ และไม่ได้อยู่ในร่างเดิมอีกต่อไป หญิงสาวค่อยๆ หลับตาลงช้าๆ ก่อนจะหัวเราะเบาๆในลำคอ เสียงหัวเราะนั้น...ทั้งโล่งใจ และบ้าคลั่งในคราวเดียวกัน

"ดี...ดีจริง ๆ..."

หลินเซวียน ไม่สิ ซูเหยียนหลี ยังมีชีวิตอยู่ ไม่เพียงเท่านั้น ยังได้เกิดใหม่ในร่างของ ท่านหญิง" บุตรีแห่งจวนโหว ซูอี้โหว แม่ทัพผู้สูงศักดิ์แห่งเมืองหลวง

ทว่า...ในขณะที่ความยินดีเพิ่งก่อตัวขึ้น เสียงกระซิบแผ่วเบาจากมุมห้องก็ลอยเข้ามา

(ระวังไว้เถิด...อย่าเข้าใกล้นางมากนัก)

(คนก่อนที่รับใช้ใกล้ชิด...ตายไปตั้งสองคนแล้วนะ)

(ท่านหญิงซูเหยียนหลีน่ะ...ตัวอัปมงคลชัดๆ กลิ่นหอมบนตัวนางคือกลิ่นของความตาย)

หัวใจของนางชะงักไปหนึ่งจังหวะ กลิ่นหอมจางๆ ที่ลอยอยู่รอบกาย...พลันทำให้นางรู้สึกหนาวเยือกขึ้นมาโดยไม่ทราบสาเหตุ ในวินาทีนั้นเอง นางยังไม่รู้เลยว่าชีวิตใหม่ที่เหมือนได้รับมาอย่างโชคดี แท้จริงแล้ว...คือการก้าวเข้าสู่ "คำสาป" ที่ไม่มีผู้ใดอยากเข้าใกล้

แม้แต่ความตาย...ก็อาจยังเมตตากว่านี้