พรานกะเหรี่ยงอาคม

"แย่แล้ว...เสียงเสือ...!" พินอรกล่าวออกมาเสียงสั่นๆ
"ใช่..." อนุชิตกล่าว ในขณะที่พรานจาบอง เห็นกองไฟที่ค่อยริบหรี่ลง
" นี้คุณอนุชิต ไอ้ซอแจมันไปไหนของมัน ผืนก็ใกล้มอด" พรานกะเหรี่ยงบ่น พลางก้าวไปหยิบฟืนที่เหลือไปยังกองไฟ ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าเร่งรีบดังมาจากความมืด มันคือร่างซอแจ
โผล่พรวดเข้ามาในเงามืด ร่างกายชุ่มเหงื่อ เสื้อผ้าขาดรุ่งริงเต็มไปด้วยรอยเลือดสีคล้ำ

"ช่วยข้าด้วย พี่จาบอง "ขะ-ข้าโดนไอ้ลายมันโจมตี แต่โชคดีที่หนีมาได้" ซอแจกล่าวออกมาด้วยสุ่มเสียงแหบพร่า เขาทรุดตัวลงอยู่ด้านนอกอย่างหมดเรี่ยวแรง ตามร่างกายมีเลือดไหลซึมจากบาดแผล มันทำให้พินอรถึงกับตกตะลึง

"พระเจ้าช่วย...! แผลลึกขนาดนี้ เรารีบออกไปช่วยซอแจเร็ว?"
อนุชิตและพินอรพยายามจะรีบเข้าไปพยุงร่าง แต่ก็ถูกพรานกะเหรี่ยงห้ามปรามเอาไว้ก่อน

"อย่าเข้าไปเป็นอันขาดครับคุณอนุชิต มันไม่ใช่ซอแจ" เขาว่าจบก็หันปลายกระบอกปืนไปยังร่างของลูกหาบหนุ่ม
" เกิดอะไรขึ้นเหรอพราน ทำไมต้องหันปลายกระบอกปืนเล็งไปทางซอจอด้วย"
"มันไม่ใช่ซอแจครับนาย ปกติไอ้ซอแจมันจะไม่ทิ้งปืนห่างตัว อีกอย่างพวกคุณดูที่ร่างของมันสิครับ เงาของคนมันไม่มีเหมือนพวกเรา"

อนุชิตก้าวถอยหลังทันที เมื่อเหลือบมองไปยังร่างซอแจกับไร้เงาของมนุษย์ ทั้ง ๆที่เงาของทุกคนทอดตัวยาวตามแสงไฟ...ยกเว้นร่างนั้น ไม่มีแม้แต่ร่องรอยของเงาใด ๆ ราวกับความมืดปฏิเสธที่จะโอบอุ้มมันไว้ ทันใดนั้นเอง ร่างของ "ซอแจ" ที่กำลังหายใจรวยริน ก็เงยหน้าขึ้น
ดวงตาที่เคยอ่อนโยนกลับวาวโรจน์เป็นสีเหลืองอำพัน ปรากฏรอยยิ้มและคมเขี้ยวแสยะกว้างผุดขึ้นบนใบหน้าของชายหนุ่ม

"หรือว่า มันจะเป็นจริงอย่างที่นางไม้คนนั้นบอก" อนุชิตเริ่มคุ้นคิดแต่ก็ยังไม่เข้าใจมากนัก พรานกะเหรี่ยง จะรีบพลัดเปลี่ยนกระสุน เพราะรู้ว่ากระสุนธรรมดาๆไม่อาจทำอันตรายสิ่งชั่วร้ายระดับนี้ได้ อนุชิตรีบดึงพินอรไปหลบหลังพรานหนุ่ม

"พวกคุณระวังตัวกันไว้ !"
ร่างไร้เงาหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าคล้ายเสียงคำรามของสัตว์ร้าย