ทะลุมิติมาเป็นนางร้ายสาย S ที่จะโดนตัวร้ายฆ่า!

จะทำยังไงเมื่อพนักงานออฟฟิศสาวสู้ชีวิตที่เพิ่งอ่านนิยายโรแมนติกดราม่าจบ ลืมตาตื่นขึ้นมาพบว่าตัวเองกำลังยืนกำแส้หนังสีดำอยู่ในห้องใต้ดิน โดยมีตัวร้ายหน้าหล่อนั่งอยู่ด้านหน้า!!

-----------------------------

รอยยิ้มแสยะแบบคนโรคจิตนั่นมันอะไรกันวะน่ะ

"คุณเป็นใครน่ะ"

พายถามออกไปตามสัญชาตญาณ แต่พอขยับมือจะชี้หน้าเขา เธอกลับรู้สึกถึงน้ำหนักแปลกๆ ในมือขวา พอเหลือบตาไปมองเท่านั้นแหละ เธอแทบจะกรีดร้องออกมาเป็นภาษาลู

แส้หนังสีดำสนิท!!

ในมือฉันมีแส้หนังวัวเส้นเบ้อเริ่ม!

แล้วไอ้หนุ่มหน้าหล่อตรงนี้ก็มีรอยแดงเต็มตัว

อย่าบอกนะว่านี่คือฝีมือฉันน่ะ

บ้าไปแล้ว

"คุณหนูแพรวา...ผมทำอะไรให้คุณหนูไม่พอใจอีกหรือครับ ทำไมถึงหยุดล่ะครับ" ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมอง แววตาของเขาดูว่างเปล่าแต่ลึกๆ กลับมีความสั่นไหวระริกที่ชวนให้ขนลุกซู่

สมองของพายเริ่มประมวลผลอย่างรวดเร็ว

แพรวา? คุณหนู?

แล้วไอ้หน้าหล่อที่ดูเก็บกด ทำไมมันคุ้น ๆ จังวะ

"นาย...นายชื่ออะไรนะ"

"คินครับ...ผมชื่อคิน"

"แล้วฉัน...ฉันชื่ออะไร"

ชายหนุ่มขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความแปลกใจแต่ก็ยังก้มหน้าตอบอย่างเจียมตัว

"คุณหนูแพรวาครับ"

ชัดเลย...

ชัดแจ๋วระดับสี่เค

พายคนสวยทะลุมิติเข้ามาอยู่ในร่างยัยคุณหนูโรคจิตทายาทหมื่นล้าน ที่กำลังจะโดนไอ้หนุ่มหน้าหล่อตรงหน้านี้เชือดทิ้งในอีกหนึ่งปีข้างหน้า

อีพายเอ๊ย งานออฟฟิศที่ว่าหนักยังไม่เท่ากับการต้องรักษาสมดุลชีวิตไม่ให้โดนตัวร้ายนี่ฆ่าตายเลยนะ

เธอจำรายละเอียดในหนังสือได้แม่นยำ คินคือลูกชายหัวหน้าแม่บ้านที่แพรวาเกลียดขี้หน้าและใช้เป็นที่รองรับอารมณ์มาตั้งแต่เด็ก

ยิ่งแพรวาตบตีเขามากเท่าไหร่ คินก็ยิ่งซึมซับความรุนแรงจนบิดเบี้ยว กลายเป็นตัวร้ายสายเอ็มที่เสพติดความเจ็บปวด และเมื่อถึงจุดที่เขาหมดความอดทน เขาจะจับแพรวาไปทรมานคืนเป็นร้อยเท่า

ฉันพยายามคุมสติที่กำลังกระเจิดกระเจิง

ความจริงฉันควรจะโยนแส้ทิ้งแล้วพุ่งเข้าไปกราบขอโทษเขาแบบเบญจางคประดิษฐ์

แต่ไม่ได้....

ถ้าหลุดคาร์แรคเตอร์ตอนนี้ คินที่ฉลาดเป็นกรดต้องสงสัยแน่ว่ายัยคุณหนูตัวร้ายหายไปไหน แล้วถ้าพล็อตมันเพี้ยนจนเขาเกิดนึกสนุกอยากฆ่าเธอคืนนี้เลยล่ะจะทำยังไง เธอต้องเล่นตามน้ำไปก่อน

แต่ต้องเป็นการเล่นตามน้ำที่ปลอดภัยต่อชีวิตของตัวเอง!

"เออ... รู้แล้ว ถามเฉยๆ ว่าจำชื่อตัวเองได้ไหม"

พายพยายามกดเสียงให้ดูเหวี่ยงที่สุดเท่าที่จะทำได้ พลางมองแส้ในมือด้วยความรู้สึกพะอืดพะอม

หนักก็หนัก ถือไปได้ยังไงตั้งนานเนี่ย

ยัยแพรวาตัวจริงนี่คงจะกินเวย์โปรตีนแทนน้ำเปล่าแน่ๆ

ถึงได้มีแรงมานั่งฟาดผู้ชายตัวโตขนาดนี้

"วันนี้ฉันเบื่อแล้ว ไม่อยากฟาดใครให้เจ็บมือ"

พายพูดพลางเหวี่ยงแส้ในมือทิ้งไปทางมุมห้องสุดแรง แสร้งทำเป็นรำคาญใจ ทว่าความจริงคือกลัวจนไม่อยากถือของอันตรายไว้ใกล้ตัว เสียงแส้กระทบพื้นดังจนคินสะดุ้งเล็กน้อย สายตามองตามแส้เส้นนั้นไปก่อนจะหันกลับมามองเธอด้วยแววตาสงสัย

"คุณหนูจะลงโทษผมด้วยวิธีอื่นหรือครับ"

คำถามเขามันดูปกติแต่สำหรับพายที่อ่านนิยายมาจนจบเธอกลับรู้สึกว่ามันคือคำถามหยั่งเชิงชัดๆ

"เออ ลงโทษวิธีใหม่"

พายเชิดหน้าขึ้น กอดอกแสร้งทำเป็นหยิ่งผยองทั้งที่ในใจขาสั่นพั่บๆ

"บทลงโทษของนายคือ... ไสหัวกลับไปที่ห้องของตัวเองซะ แล้วไปอาบน้ำ ทาครีมบำรุงผิวด้วย รอยแดงพวกนั้นเห็นแล้วขวางหูขวางตาชะมัด อ้อ แล้วคืนนี้ห้ามนอนน้อยกว่าแปดชั่วโมง ถ้านายมีรอยคล้ำใต้ตาโผล่มาให้ฉันเห็นพรุ่งนี้... ฉันจะ...จะให้นายอดข้าวเช้า ไปได้แล้ว" "

คินนิ่งไปครู่หนึ่ง รอยยิ้มจางๆ ที่มุมปากเขามันดูเหมือนคนโรคจิตไม่มีผิด พายเห็นแล้วอยากจะร้องไห้แต่ต้องกลั้นไว้

ซึ่งในหัวของพ่อตัวร้ายกำลังประมวลผลอย่างหนัก...ว่าอีกฝ่ายจะมาไม้ไหน

หรือว่านี่มันจะเป็นการทรมานทางจิตวิทยารูปแบบใหม่

การปฏิเสธที่จะมอบความเจ็บปวดทางกายให้ แต่หันมาบดขยี้ศักดิ์ศรีของลูกคนรับใช้สินะ

ช่างเป็นวิธีการที่เลือดเย็นและล้ำลึกอะไรเช่นนี้

"ครับคุณหนู...ผมจะไปทายาตามคำสั่งครับ"

เขาตอบรับเสียงแผ่ว ค่อยๆ ลุกขึ้นยืนแม้จะบาดเจ็บ ก่อนจะเดินออกไปจากห้องใต้ดินแห่งนี้

ทิ้งให้พายยืนขาอ่อนแรงจนสุดท้ายต้องทรุดลงนั่งกับโซฟาสีแดงเพลิง

"แม่จ๋า... ช่วยพายด้วย พายไม่อยากโดนฆ่าหมกโกดัง"

เธอยกมือขึ้นกุมขมับ จังหวะชีวิตมันจะกาวอะไรขนาดนี้

ชอบอ่านนิยายแนว SM ก็จริง

แต่ไม่ได้อยากมาโดน SM เองในนิยายนะโว๊ย

แล้วไอ้ตัวร้ายนั่นก็นะ มองยังไงก็รู้ว่าเก็บอาการโรคจิตเอาไว้ชัดๆ

พายเอ๊ยพาย งานเข้าของจริงแล้วคราวนี้

ถ้าไม่หาทางทำดีไถ่โทษมีหวังได้ไปนอนเฝ้ายมบาลก่อนวัยอันควรแน่ๆ

"เอาวะ... ในเมื่อเข้ามาแล้วก็ต้องสู้ชีวิตกลับหน่อยละกัน อย่างน้อยตำแหน่งคุณหนูทายาทหมื่นล้านมันก็น่าจะทำอะไรได้เยอะกว่าพนักงานออฟฟิศเงินเดือนสองหมื่นแหละน่า" พายปาดเหงื่อที่หน้าผาก พลางมองห้องนอนสุดหรูรอบตัวด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไป

อ่ะ สู้โว๊ย! ปฏิบัติการแก้กรรมและเอาตัวรอดจากว่าที่ตัวร้ายสุดหล่อเริ่มขึ้นแล้วตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป

ขออย่างเดียวอย่าให้ไอ้ลูกหมานั่นมันเกิดคลั่งขึ้นมากลางดึกก็พอ!


-----------------------------

 WARNING 
เนื้อหาในเรื่องเกิดจากจินตนาการของไรต์เพียงเท่านั้น อาจมีคำพูดหยาบโลนหรือพฤติกรรมต่ำทรามของตัวละคร ไม่เหมาะแก่ผู้ที่จิตใจบอบบาง ขอคนที่รับได้ มีฉากบนเตียง เนื้อหาติดเรท รวมไปถึงการใช้ความรุนแรง และความบิดเบียวของตัวละครค่อนข้างเยอะ โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่านด้วยนะคะ

#นิยายเรื่องนี้เหมาะกับผู้ที่บรรลุนิติภาวะแล้ว
#นิยายเรื่องนี้มีภาพประกอบเไ