ของตายที่เธอไม่รัก (นรมน)

รินดาเดินเข้ามา เมื่อเห็นเทียนหอมลืมตาอยู่ เธอก็รีบเดินเข้ามานั่งลงข้างเตียงทันทีน้ำเสียงของเธออ่อนลงกว่าที่เคย
"เทียนอย่าโทษตัวเองสิ"
เทียนหอมส่ายหน้าช้า ๆน้ำตายังคงไหลลงมาไม่หยุด
"เทียนไม่มีอะไรเลยพี่ริน"
เสียงของเธอสั่น ทุกอย่างรอบตัวดูหม่นหมองและว่างเปล่า
"ไม่มีบ้านไม่มีแม้แต่พ่อของลูก"
เสียงแผ่วเบานั้นทำให้ห้องทั้งห้องเงียบลงรินดามองเทียนหอมอยู่นานแววตานิ่ง แต่เต็มไปด้วยความเข้าใจ ก่อนจะพูดออกมา ด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
"แต่เทียนมีชีวิตหนึ่งที่ต้องรับผิดชอบนะ"
เธอเอื้อมมือไปจับมือของเทียนหอมไว้
"เพราะงั้นเทียนต้องเข้มแข็ง"
น้ำเสียงของรินดาไม่ได้ดุ แต่มั่นคงพอที่จะพยุงหัวใจของคนฟังเอาไว้
"ลูกของเทียนยังอยู่"
รินดาบีบมือเทียนหอมอีกครั้ง