เรียกข้าว่า เจ๊ลี่

คำโปรย...
เมื่อ "เจ้าแม่มาเฟียปากจัด" แห่งยุค 2024 ต้องทะลุมิติมาอยู่ในร่าง "เหมยลี่" เด็กสาวกำพร้าผู้ยากไร้ในยุค 70 ที่ถูกตราหน้าว่าอ่อนแอจนยอมให้ญาติปลิงรุมทึ้ง และพ่อต้องขายเลือดจนตัวตายเพื่อประทังชีวิตน้องๆ อีกสามคน!
ในโลกที่ข้าวยากหมากแพงและเต็มไปด้วยผู้มีอิทธิพลจอมปลอม
เหมยลี่คนใหม่จึงขอสลัดคราบลูกแกะ... มาเป็น "นางเสือดาว" ที่พร้อมจะฟาดทุกคนที่ขวางทางรวย!
"ที่ดินของพ่อข้า ใครกล้าฮุบ... เตรียมจองศาลา!
น้องๆ ของข้า ใครกล้ารังแก... เตรียมกินข้าวผ่านท่อ!
ส่วนคุณชายจอมจองหองที่ชอบเอาเงินฟาดหัวคนอื่นน่ะเหรอ...
ระวังไว้เถอะ ข้าจะใช้ 'ลูกเตะสะท้านทรวง' ฟาดหน้าแกคืนให้เข็ด!"
พบกับมหากาพย์การสร้างตัวของ "เจ๊ลี่" จากเด็กสาวสู้ชีวิต สู่เจ้าแม่ไร่ยาสูบผู้ทรงอิทธิพล
พร้อมปราบพยศ "กู้เยี่ยนเฉิน" คุณชายสายเปย์ที่ยิ่งเกลียดขี้หน้า... ก็ยิ่งตกหลุมรักลูกเตะของเธอจนถอนตัวไม่ขึ้น!

"ความจนมันน่ากลัว แต่เจ๊ลี่คนนี้น่ากลัวกว่า... จำใส่สมองเอาไว้!"

“ป้าสะใภ้! ออกมาคุยกันให้รู้เรื่อง เดี๋ยวนี้!” เสียงตะโกนของเหมยลี่ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั้งหมู่บ้าน ชาวบ้านที่กำลังทำงานในไร่นาต่างพากันหยุดมองด้วยความตกใจ
ไม่นานนัก หญิงวัยกลางคนรูปร่างท้วม สวมเสื้อผ้าเนื้อดีกว่าคนทั่วไปก็เดินออกมาจากบ้านด้วยสีหน้าบูดบึ้ง “นังเหมยลี่! แกยังไม่ตายอีกเหรอ? มาแหกปากอะไรหน้าบ้านข้า อยากโดนดีหรือไง!”
“ยังไม่ตาย และจะอยู่ให้ยืนยาวกว่าป้าด้วย!” เหมยลี่ชี้หน้าอีกฝ่ายอย่างไม่ลดละ “เอาข้าวสารห้าชั่งของน้องข้าคืนมา แล้วกราบขอโทษที่ตบหน้าน้องสาวข้า เดี๋ยวนี้!”
“กราบขอโทษ? นังเด็กเหลือขอ! แกกล้าสั่งข้าเหรอ ข้าเป็นสะใภ้ใหญ่ตระกูลเหมยนะ ข้าวพวกนั้นข้าเอามาหักหนี้ที่พ่อแกติดไว้ สมน้ำหน้ามันแล้วที่ตายๆ ไปเสียได้ ขายเลือดกินจนตาย ช่างน่าอับอายขายหน้าจริงๆ!”
เหมยลี่กำท่อนไม้ในมือแน่นจนเส้นเลือดปูด ความโกรธพุ่งปรี๊ดจนถึงขีดสุด “อาภัพที่พ่อข้าตาย? อัปยศที่พ่อข้าขายเลือด? ป้าพูดออกมาได้ยังไง ในเมื่อเงินที่พ่อข้าขายเลือดไปคราวนั้น ป้าเป็นคนมาคร่ำครวญขอไปให้ลูกชายป้าเรียนหนังสือไม่ใช่หรือไง! คนกินเลือดคนอื่นอย่างพวกป้าต่างหากที่ควรจะตาย!”
ชาวบ้านเริ่มกระซิบกระซาบกันกึกก้อง ความจริงที่เหมยลี่แฉออกมาทำเอาป้าสะใภ้ใหญ่หน้าถอดสีไปวูบหนึ่ง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นความโกรธเกรี้ยว
“อีเด็กปากพล่อย! ใครจะไปเอาเงินสกปรกนั่น แกมันบ้าไปแล้ว มานี่! ข้าจะสั่งสอนแกแทนพ่อแกเอง!” ป้าสะใภ้ใหญ่ถกแขนเสื้อพุ่งเข้ามาหมายจะกระชากผมเหมยลี่
แต่เหมยลี่คนนี้ไม่ใช่เหมยลี่คนเก่า เธอเบี่ยงตัวหลบอย่างรวดเร็ว ก่อนจะฟาดท่อนไม้เข้าที่บั้นท้ายของป้าสะใภ้เต็มแรง
ปึก!
“โอ๊ยยยย!” เสียงร้องโหยหวนดังลั่นหมู่บ้าน
“สั่งสอนข้า? ป้าเอาตัวเองให้รอดก่อนเถอะ!” เหมยลี่ไม่หยุดแค่นั้น เธออาศัยจังหวะที่ป้าสะใภ้ล้มหน้าคะมำ พุ่งเข้าไปนั่งทับหลังแล้วกระชากผมอีกฝ่ายขึ้นมา “เอา-ข้าว-คืน-มา! หรือจะให้ข้าเผาบ้านป้าทิ้งตอนนี้เลย เลือกเอา!”
“ช่วยด้วย! ฆาตกร! นังเหมยลี่มันเป็นบ้าไปแล้ว!” ป้าสะใภ้ร้องตะโกนขอความช่วยเหลือ
ในจังหวะนั้นเอง ชายหนุ่มท่าทางภูมิฐานในชุดเสื้อผ้าไหมราคาแพงที่ยืนดูอยู่ไม่ไกลก็ส่งเสียงหัวเราะเยาะออกมา “หึ... หมู่บ้านนี้มีเรื่องน่าสนุกแบบนี้ด้วยเหรอ? นึกว่าจะมีแต่พวกชาวนาหน้าโง่เสียอีก”
เหมยลี่หันขวับไปมองตามเสียง เห็นชายหนุ่มผิวพรรณดี ท่าทางจองหองยืนกอดอกอยู่ข้างรถยนต์คันหรู ซึ่งหาดูได้ยากมากในยุคนี้ เขาคือกู้เยี่ยนเฉิน ลูกชายเจ้าของโรงงานยาสูบที่มีอิทธิพลที่สุดในแถบนี้
“หัวเราะอะไรของแก? อยากโดนไม้ฟืนอีกคนหรือไง!”