ทะลุมิติมาเป็นนางร้ายปลาเค็มที่พระเอกอ่านใจนางได้

สตรีอื่นทะลุมิติมาเพื่อแก้แค้น ชิงอำนาจ หรือเป็นยอดหญิงแพทย์เทวดา
แต่ ‘เสิ่นโยวโยว’ คนนี้ มาเพื่อ ‘นอน’
เป้าหมายสูงสุดในชีวิตคือการเป็น "ปลาเค็ม" ที่ร่ำรวย
เกาะพ่อกินไปวันๆ

แต่สวรรค์กลับไม่เป็นใจ ส่ง ‘เซียวจิ่งเหยียน’ ชินอ๋องหน้าตาย
แต่หล่อมาก เข้ามาในชีวิต แถมอีตาท่านอ๋องนี่ดันมีความลับ เขาอ่านใจคนได้
ในขณะที่คนอื่นคิดวางแผนชิงบัลลังก์
ความคิดในหัวนางกลับมีแต่ ‘เมื่อไหร่จะเที่ยง?
หิวขาหมู เตียงหยกนี่เย็นดีจัง’ แทนที่จะรำคาญ
ท่านอ๋องกลับถูกใจความ ‘เรียล’ และตะกละ ของนางซะงั้น
ปฏิบัติการปั้นปลาเค็มให้เป็นพระชายา
โดยใช้ของกินล่อ จึงเริ่มต้นขึ้น

‘นี่แหละชีวิต เดินนิดหน่อยแต่ได้กินของอร่อยฟรี
คุ้มยิ่งกว่าคุ้ม เอ๊ะ แต่เริ่มเมื่อยขาแล้วแฮะ คนก็เบียดจัง ร้อนด้วย อยากกลับไปนอนแล้ว’
ทันทีที่ความคิดนางผุดขึ้น มือหนาของเซียวจิ่งเหยียนก็เอื้อมมาโอบไหล่นางเบาๆ เพื่อกันนางออกจากฝูงชนที่เบียดเสียด เขากางอาณาเขตส่วนตัวอันแสนปลอดภัยให้นาง
"เดินระวังหน่อย" เขาเอ่ยเสียงเรียบ "เดี๋ยวก็กลิ้งเป็นลูกขนุนหรอก"
"ใครจะกลิ้ง ข้าเดินสง่างามออกปานนี้" นางเถียงทั้งที่ปากยังเคี้ยว "ท่านอ๋องเพคะ เราไปนั่งพักตรงศาลาริมน้ำตรงนั้นกันไหมเพคะ? ข้าเริ่ม เอ่อ ข้าอยากชมจันทร์"
ความจริงคือ ข้าเมื่อย ขาข้าจะหลุดแล้ว
เซียวจิ่งเหยียนพานางเดินเลี่ยงฝูงชนไปยังริมแม่น้ำฮวาเจียง ซึ่งเงียบสงบกว่าถนนสายหลัก บนผิวน้ำระยิบระยับไปด้วยแสงเทียนจาก ‘โคมบัว’ ที่ชาวบ้านนำมาลอยเพื่อขอพร
สายลมเย็นพัดผ่านช่วยคลายความร้อน เสิ่นโยวโยวทิ้งตัวลงนั่งบนม้านั่งหินอ่อนอย่างหมดสภาพ
"เฮ้อ รอดตาย" นางพึมพำ
เซียวจิ่งเหยียนนั่งลงข้างๆ มองดูใบหน้าที่เปื้อนยิ้ม และเปื้อนซอส ของนาง เขาหยิบผ้าเช็ดหน้าของตนออกมา แล้วบรรจงเช็ดมุมปากให้นางอย่างเบามือ
เสิ่นโยวโยวชะงัก การกระทำที่อ่อนโยนและเป็นธรรมชาติของเขาทำให้นางใจเต้นผิดจังหวะอีกครั้ง
‘อีกแล้ว ทำไมต้องทำตัวเหมือนสามีที่ดูแลภรรยาด้วย? ข้าแค่มากินฟรีนะ ไม่ได้มาขายตัว แต่ว่า มือเขานุ่มจัง กลิ่นก็หอม’
"เช็ดเองก็ได้เพคะ" นางแย่งผ้ามาเช็ดเองแก้เขิน "ท่านอ๋อง ท่านไม่ไปลอยโคมบ้างหรือ? สาวๆ แถวนี้จ้องท่านตาเป็นมัน เผื่อท่านจะได้เจอเนื้อคู่"
"เนื้อคู่ของเปิ่นหวาง" เขาจ้องหน้านาง "นั่งกินปลาหมึกอยู่ตรงนี้แล้ว จะให้ไปหาที่ไหนอีก?"
เสิ่นโยวโยวสำลักปลาหมึก "แค่กๆ ท่าน ท่านพูดจาน่าขนลุก ใครเป็นเนื้อคู่ท่าน ข้ายังไม่ได้ตกลงนะ"
"เจ้ากินของของข้าไปตั้งเยอะ คิดจะเบี้ยวรึ?" เขาเลิกคิ้ว "ค่าเสียหายทั้งหมดวันนี้ เจ้าต้องชดใช้ด้วยชีวิต ที่เหลืออยู่"
‘โจร นี่มันโจรชัดๆ หลอกเลี้ยงข้าวแล้วยึดตัว รู้งี้กินน้อยๆ ดีกว่า แต่ก็อร่อยอะ’
"เอาเถอะๆ" เซียวจิ่งเหยียนตัดบท ยื่นโคมบัวรูปดอกบัวบานสีชมพูหวานแหววมาให้นาง "ไปลอยโคมกัน อธิษฐานขอพรเสีย"
เสิ่นโยวโยวรับโคมมา ดวงตาเป็นประกาย นางลุกขึ้นเดินไปที่ท่าน้ำ
"ข้าจะขอให้" นางหลับตาพริ้ม พนมมือตั้งจิตอธิษฐาน
‘สาธุ ขอให้ข้ารวยล้นฟ้า ขอให้ข้าได้นอนตื่นสายทุกวัน ขอให้มีของกินอร่อยๆ หล่นลงมาจากฟ้า และขอให้ ตาอ๋องนี่เลิกแกล้งข้า แล้วตามใจข้าแบบนี้ตลอดไป’