Try Me อยากลองดีกับน่านฟ้า l Mpreg

"เด็กดื้อ… ใจร้อนจังนะ" เอวากระซิบชิดริมฝีปากพลางใช้นิ้วเรียวไล้ไปตามแผ่นหลังกว้าง ลากต่ำลงมาจนถึงขอบกางเกงแล้วบีบเน้นที่สะโพกหนาคืนบ้าง สัมผัสแผ่วเบาแต่เน้นย้ำทำเอาน่านฟ้าเสียวซ่านจนขนลุกเกรียวไปทั้งตัว


"คืนนี้แค่นี้ก่อนนะครับ พี่ไม่อยากให้เราติดใจจนไม่เป็นอันทำอะไร ไว้เจอกันนะ" ว่าแล้วก็ลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว จัดเสื้อผ้าที่หลุดลุ่ยให้เข้าที่ด้วยท่าทางนิ่งสงบผิดกับอารมณ์เมื่อครู่ ทิ้งให้น่านฟ้านั่งหอบหายใจอย่างบ้าคลั่งอยู่บนโซฟา สภาพดูไม่ได้เลยแม้แต่นิดเดียว เสื้อเชิ้ตของเขาหลุดลุ่ย ผมเผ้ายุ่งเหยิง และที่สำคัญคืออารมณ์ที่ค้างเติ่งอยู่กลางอากาศ

ปัง!

เสียงประตูห้องปิดลง น่านฟ้าหลับตาลงแน่น มือหนาทุบลงบนโซฟาหนังอย่างแรงจนเกิดเสียงดังสนั่น ลมหายใจยังคงหอบถี่ กลิ่นหอมของอีกฝ่ายยังอบอวลอยู่บนผิวเนื้อที่เพิ่งถูกสัมผัส อาการปวดหนึบที่กลางกายตอกย้ำว่าเขาถูกทิ้งไว้กับความต้องการที่ไม่มีทางออกจนสบถเสียงดังลั่นห้อง

"โธ่โว้ย! แม่งเล่นกูแล้วไง!"

……

"อย่าคิดว่าผมเด็กสิ พี่ก็รู้นี่นาว่าผมไม่เด็กแล้ว หรืออยากให้ทบทวนความจำอีกรอบว่าผมเด็กจริงอย่างที่พี่บ่นหรือเปล่า" ใบหน้าของน่านฟ้าเต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์และร้ายกาจอย่างไม่ปิดบัง


……


"ปะ... ปาาา! กรี๊ดดด !!"

เสียงเล็ก ๆ ที่ดังแทรกความวุ่นวายขึ้นมาทำให้น่านฟ้าที่กำลังทำหน้านิ่งใส่กล้องถึงกับชะงักไปทันที เขาหันขวับไปตามเสียงเรียกก่อนจะเห็นร่างอวบอ้วนขาวจ้ำม่ำในชุดเอี๊ยมหมีกำลังถูกผู้เป็นปู่อุ้มเดินตรงมาหา

ชายหนุ่มไม่สนใจรุ่นน้องที่ยืนรอถ่ายรูปอยู่ตรงหน้าอีกต่อไป เขารีบก้าวเท้าฉับ ๆ วิ่งไปหาลูกชายตัวน้อยทันที ทิ้งให้บรรดาสาว ๆ แถวนั้นได้แต่มองตามตาปริบ ๆ พร้อมอาการอกหักดังเป๊าะเมื่อเห็นสายตาที่ ‘เฮียแซนด์’ ใช้มองลูกชาย

"เป็นไงบ้างครับน้องไอวา ร้อนไหมลูก ป๊าบอกแล้วว่าให้รอในรถก่อน" น่านฟ้ารีบรับตัวลูกชายมาอุ้มไว้เอง พลางใช้หลังมือซับเหงื่อบนหน้าผากกลมมนของน่านวารินอย่างแสนรัก

"หือ ไม่คิดจะทักพ่อทักแม่เลยหรือไงเจ้าแซนด์" ผืนป่าที่ยืนมองอยู่หมั่นไส้จนต้องเอ่ยขัดขึ้นมา "เห็นลูกแล้วลืมพ่อแม่เลยนะ"

"โธ่พ่อ… คนที่สำคัญเป็นที่หนึ่งก็ต้องลูกอยู่แล้วปะ" น่านฟ้าย้อนถามพลางยักคิ้วให้บิดา "แซนด์ไม่ใช่พ่อนะที่จะรักเมียจนลืมลูกน่ะ"

"ไอ้ลูกคนนี้นี่! เดี๋ยวเถอะ เรียนจบแล้วปากดีนักนะ" ผืนป่าแกล้งทำท่าจะง้างมือตีลูกชายที่กลายมาเป็นบัณฑิตเต็มตัว แต่ในแววตากลับส่องประกายความขำขันและความเอ็นดูอย่างปิดไม่มิด