พิษรักทางใจ

หากวันนั้นคนที่ตายเป็นฉัน
ทุกอย่างคงไม่ต้องลงเอยแบบนี้...

"คะ...คุณ! เป็นใคร" ริมฝีปากซีดจัดเอ่ยถามอย่างใคร่รู้ ก่อนจะพยายามจะยันตัวเองให้ลุกขึ้นแต่ก็ต้องผิดหวังเมื่อพบว่าข้อเท้าทั้งสองข้าง ถูกตรึงเอาไว้ด้วยโซ่ตรวนขนาดใหญ่
"จะจำไม่ได้ก็คงไม่แปลกอะไร เพราะเราไม่ได้รู้จักกัน แต่ก็แค่ตอนนี้..." เขาให้คำตอบ พร้อมจ้องมองกันด้วยสายตาที่ไม่ว่าจะมองมุมไหน มันก็ทำให้เธอรู้สึกขนลุกไม่ได้อยู่ดี
"คุณหมายความว่ายังไง ฉันไม่เข้าใจ..."
"หยุดเสแสร้งสักที! เธอคิดจริงๆ เหรอว่าการที่เธอความจำเสื่อมแล้วเรื่องชั่วๆ ที่เธอก่อไว้มันจะหายไปด้วย!" มือหนามุ่งตรงมากระชากจนร่างบอบบางกระเด็นเข้าสู่แผงอกอย่างจัง ดวงตาใส่เริ่มจะเอ่อล้นไปด้วยหยาดน้ำตาเพราะความตกใจ เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าผู้ชายคนนี้กำลังพูดบ้าอะไรกัน!
"ร้องไห้ทำไม เธอไม่ใช่คนที่สูญเสีย จะร้องไห้ทำไม!"
"ฉันไม่รู้ว่าคุณกำลังพูดถึงเรื่องอะไร ตัวฉันเองเป็นใครก็ยังไม่รู้เลย โอ๊ยย! ปวดหัว..." สิ้นเสียงดังลั่นร่างบางก็ทรุดฮวบทว่ามือหนากลับไวกว่าช้อนอุ้มเธอขึ้นแนบอกได้ทัน ถึงแม้ใจจริงเขาอยากจะปล่อยให้หล่อนตายตามภรรยาไปซะ
แต่นั่นมันก็ดูเหมือนจะง่ายเกินไป!