เกิดใหม่ ฉันไม่ขอเป็นทาสบำเรอคุณ

เมื่อยมทูตทำงานผิดพลาด แทนที่จะนำวิญญาณน้องสาวฝาแฝดไป กลับพาวิญญาณพี่สาวไปแทน ทำให้เธอต้องกลายเป็นวิญญาณรอเวลากลับเข้าร่างเดิม วันนั้นคือ วันที่เธออายุครบ 23 ปี หากวันนั้นมาถึง รับรองว่า ไอรดาตัวจริงเสียงจริง จะเอาคืนทุกคนอย่างสาสม
....................
“ฉันไม่ให้เธอไป เธอจะไปจากที่นี่ได้ก็ต่อเมื่อฉันสั่ง”
“ไม่! ฉันจะไป ไปวันนี้ด้วย”
“ไม่! เธอต้องอยู่ที่นี่”
“ฉันไม่อยากอยู่กับคุณ ฉันไม่ยอมเป็นทาสคุณ ฉันจะไปจากที่นี่ ไม่ว่าคุณเอาปืนมาขู่ฉัน หรือเอาเชือกมารั้งฉันไว้ ฉันก็จะไป” ไอรดาเถียงคอเป็นเอ็น “ฉันไม่เป็นหนี้อะไรคุณทั้งสิ้น อย่ามาทวงบุญคุณนะว่า ที่บ้านฉันมีเงินกินมีเงินใช้ ฉันได้เรียนหนังสือต่อเพราะคุณ ซึ่งมันก็ใช่ แต่มันคือข้อแลกเปลี่ยนของเรา คุณซื้อฉันขาย และฉันทำหน้าที่นางบำเรอเป็นอย่างดี สมบูรณ์ทุกอย่าง”
“เธอปากกล้ามากนะ กล้าเถียงฉันหรือไง” เขาตวาดลั่น มองเธอเขม็ง ไอรดากลัวก็จริง แต่มองกลับและสู้กลับ
“ทำไม ขาดฉันไม่ได้หรือไง ถึงอยากให้ฉันอยู่น่ะ ใช่มั้ยล่ะ ติดใจฉันล่ะสิ ไม่งั้นคงไม่แหกปากปาวๆ ว่าไม่ให้ฉันไป”
“คนอย่างฉันเนี่ยนะ ขาดเธอไม่ได้ เธอสำคัญตัวผิดหรือเปล่า เธอก็แค่นางบำเรอ ขายตัวแลกเงิน ฉันไปหาคนใหม่ก็ได้ มีผู้หญิงอีกเป็นร้อยที่อยากให้ฉันเลี้ยง” ภาคีตอบโต้ทันควัน “ผู้หญิงอย่างเธอ ไม่มีค่าสำหรับฉันสักนิด มีค่าเวลาอยู่บนเตียงเท่านั้นแหละ”
“ถ้าอย่างนั้น คุณต้องยอมให้ฉันไปจากคุณ ไม่อย่างนั้นฉันจะคิดว่า คุณขาดฉันไม่ได้ ถึงได้ทำตัวเหมือนหมา เห่าไม่เลิก”
“อยากไปก็ไปเลย ฉันอยากรู้นักว่า หน้าอย่างเธอไปได้กี่น้ำ พอเงินหมด มีปัญญาหาเงินหรือเปล่า ดีไม่ดีกลับไปขายของเก่า ถูกใช้งานนับไม่ถ้วน”
“คุณไม่ต้องห่วงหรอก สมัยนี้เทคโนโลยีทางการแพทย์ไปไกล ฉันไปย้อมตัวเองเป็นคนใหม่ ไอ้ของที่ถูกใช้งานหนัก ให้กลับมาเป็นสาวฟิตปั๋ง แค่นี้ก็เรียบร้อย” ภาคีหน้าตึง ตาขวาง ลมเพชรหึงพล่านอก “แล้วไม่ต้องห่วง ฉันต้องได้ดีกว่าตอนอยู่กับคุณแน่ ฉันจะทำให้คุณเห็นว่า ทาสบำเรอของคุณคนนี้ ได้ดีด้วยสมอง สองมือของฉัน ไม่ใช่นาผืนน้อย และถ้ามีผู้ชายดีๆ เข้ามาหาฉัน ฉันไม่ทิ้งโอกาสนั้นแน่นอน”
ไอรดาลากกระเป๋าเดินทางมาหาภาคี เธอมองหน้าบุรุษที่ไม่อยากเชื่อว่า หัวใจดวงนี้มอบให้เขาทั้งดวง
“ว่าแต่คุณเถอะ อยู่ให้ได้โดยไม่มีฉันล่ะกัน ดูท่าทางคุณคงขาดใจที่ไม่มีฉันในบ้านหลังนี้”
“สำคัญตัวเองผิดไปหรือเปล่า อย่างฉันเนี่ยนะ จะสนใจนางบำเรอ...ฮึ...ไม่มีทาง”