ทะลุมิติ มาช่วยสามีขายบะหมี่จนรวย

คำโปรย...
เมื่อได้มีโอกาสเกิดใหม่ทั้งที แต่ดันได้เกิดเป็นเมียที่ยากจนของคนขาเป๋แทนเสียนี่
มีดีแค่ซื่อสัตย์กับนวดบะหมี่เป็น แต่รสชาติไม่เอาไหนเลย
ไม่ได้การละ เห็นที ต้องสามี ปรุงรสชาติบะหมี่ให้เด็ด จนสามารถครอบครองหัวใจเหล่านักกิน เอาให้รวยไปเล๊ยยย

จือเหยียนเจ้าค่ะ

“ท่านพี่ มาดูนี่” ชิงเซวียนเรียกสามีให้มาดูหน้าเตา “น้ำซุปที่ดีไม่ต้องมีเครื่องปรุงแพงๆ แค่ต้องรู้จักดึงรสหวานจากธรรมชาติออกมา กากหมูพวกนี้เราจะเอาไว้โรยหน้า ส่วนน้ำมันหมูที่เหลือ ข้าจะเอามาเจียวกับต้นหอมป่าที่ข้าเก็บมาจากหลังบ้าน”
กลิ่นหอมของน้ำแกงเริ่มตลบอบอวลไปทั่วกระท่อมหลังน้อย ท้องของเหวินตงส่งเสียงร้องโครกครากจนเขาต้องเอามือกุมไว้ด้วยความอาย ชิงเซวียนหัวเราะเบาๆ ก่อนจะเริ่มปั้นแป้งที่เหวินตงนวดไว้ให้กลายเป็นเส้นกลมยาว เธอสะบัดข้อมืออย่างรวดเร็ว เส้นบะหมี่ดิบพุ่งลงสู่น้ำเดือดในกระทะอีกใบ
เพียงไม่กี่อึดใจ บะหมี่สองชามก็วางอยู่บนโต๊ะไม้ตัวเดิม เส้นบะหมี่สีนวลตาจมอยู่ในน้ำแกงสีใสที่มีน้ำมันหมูเจียวต้นหอมลอยกรุ่น มีไส้หมูและกากหมูสีเหลืองทองวางอยู่ด้านบน
“ทานเถอะท่านพี่ ลองชิมดูว่ารสชาติเป็นอย่างไร”
เหวินตงประคองชามบะหมี่ด้วยมือที่สั่นเทา เขาคีบเส้นเข้าปาก รสสัมผัสแรกคือความเหนียวนุ่มของเส้นที่เขาเป็นคนนวดเอง แต่เมื่อรวมกับน้ำซุปที่หวานกลมกล่อมและกลิ่นหอมของมันหมูเจียว มันกลับกลายเป็นอาหารที่วิเศษที่สุดเท่าที่เขาเคยทานมาในชีวิต
“อร่อย... อร่อยมากเซวียนเอ๋อร์! ข้าไม่เคยรู้เลยว่าของที่คนเขาไม่เอาแล้ว จะกลายเป็นของอร่อยขนาดนี้ได้” น้ำตาคลอเบ้าตาของชายหนุ่ม เขาซดน้ำซุปจนหมดชามอย่างรวดเร็ว
ชิงเซวียนมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกตื้นตัน “นี่แค่เริ่มต้นท่านพี่ ในเมื่อเราทำอร่อยได้ขนาดนี้ ทำไมเราไม่เอาไปขายล่ะ? คนที่ท่าเรือคงอยากทานอะไรที่ร้อนและอร่อยแบบนี้ในช่วงพักงานแน่ๆ”
เหวินตงชะงัก “ขายหรือ? แต่เราไม่มีร้าน ไม่มีโต๊ะ ไม่มีแม้แต่ชามดีๆ จะไปสู้ร้านใหญ่ในเมืองได้อย่างไร?”
ชิงเซวียนเอื้อมมือไปกุมมือที่หยาบกร้านของสามี “ร้านใหญ่มีโต๊ะหรู แต่เรามีรสชาติที่หาที่ไหนไม่ได้ ท่านพี่เชื่อใจข้าไหม? เราจะเริ่มจากเล็กๆ ข้าเห็นรถเข็นไม้เก่าๆ หลังบ้าน ถ้าซ่อมสักหน่อยก็น่าจะใช้ได้”
เหวินตงมองตาภรรยา เขาเห็นความมุ่งมั่นและประกายไฟที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อนในตัวนาง “ได้! ในเมื่อเจ้าว่าอย่างไร ข้าก็ว่าตามกัน ข้าจะซ่อมรถเข็นให้เจ้าเอง!”